Not so funny

Ik zie het als ik dinsdagmorgen de tafel dek. (Het ’s avonds dekken is er weer bij ingeschoten, dat moet weer op mijn lijstje met goede voornemens.)

Als ik de belegbak uit de kast haal, valt mijn oog op de hagelslag. Het is niet het standaard blauwe pak van het huismerk, maar eentje met tekeningen en raadsels. En er zitten niet alleen gewone hagelslagjes in, maar ook funnies. Die zijn veel lekkerder en veel interessanter. Eigenlijk had ik die pakken uit mijn huishouden verbannen en als we even later aan het ontbijt zitten, weet ik weer precies waarom. Om zo’n gekleurd chocolaatje te bemachtigen, gaat er altijd net wat meer hagelslag op de boterham dan gebruikelijk. Of beter gezegd: een heleboel meer. Het is slimme marketing, dat moet ik de producent nageven. Maar de tandarts wordt er minder blij van, vermoed ik.

De kinderen mogen maximaal een funnie per boterham, de rest moeten ze delen of terugstoppen. Maar dat is nog best ingewikkeld. De grote teleurstelling die volgt als er bij een strooibeurt geen funnie op je boterham terechtkomt, is moeilijk te verdragen met een ochtendhumeur.

Toch heeft het wat, zo af en toe, bedenk ik. Ook wij hadden vroeger thuis af en toe ”speciale hagelslag”, en de gedachte daaraan zit toch wel in mijn kaartenbakje met goede her-inneringen. Dus laat ik ze lekker strooien. Na een week is het pak toch leeg, denk ik. En dat is ook zo. Ik druk mijn man op het hart om de volgende keer gewoon weer het huismerk te kopen. En de kinderen? Die hebben genoten. Zoals Jip en Janneke zouden zeggen: „Het was maar eventjes, maar het was toch fijn.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen