Avondlied #4

7 Psalm 4 vers 4

Gij hebt m’ in ‘t hart meer vreugd gegeven,

Dan and’ren smaken in een tijd,

Als zij, door aards geluk verheven,

bij koorn en most wellustig leven,

in hunnen overvloed verblijd.

Ik zal gerust in vrede slapen,

en liggen ongestoord ter neer;

want Gij alleen, mijn schild en wapen,

schoon ’t onheil schijnt voor mij geschapen,

zult mij doen zeker wonen, Heer’.

Koning David (elfde / tiende eeuw voor Christus); berijming 1773

8 Avondzang

2. Toon ons Uw goedheid en Uw macht,

door Uw bescherming, dezen nacht;

behoed ons tegen ramp en leed,

en blijf tot onze hulp gereed.

3. Verkwik ons door een zoete rust,

om goed te doen met nieuwen lust;

dat onze slaap gematigd zij, ja, zelfs Uw naam tot eer gedij’.

7. Rust te midden van onrust

”een avondlied”, staat er in veel bijbels boven dit Schriftgedeelte. Schrijver is David, in de voorafgaande psalm nog op de vlucht voor Absalom, zijn eigen zoon die hem naar het leven staat. Naar alle waarschijnlijkheid is dit nog steeds het geval hier in Psalm 4, waarin David bidt om verhoring en ruimte in benauwdheid. Waar zorgen en problemen doorgaans des te groter lijken in het donker van de nacht, gaat David vervolgens juist vol vertrouwen naar bed. Dit wil niet zeggen dat zijn belagers zijn verdwenen. De kanttekenaren bij de Statenvertaling zeggen: „Dat is stilte en gerustheid, niettegenstaande de aanslagen mijner vervolgers.”

8. Eeuwenoud

een lied met oeroude wortels! De tekst voert terug op Ambrosius (circa 340-397), en klinkt in de eeuwen daarna in kloosters en kathedralen. Tijdens de reformatie blijft het lied blijkbaar geliefd, want in de zestiende eeuw komt het in het psalmboek van Datheen terecht. Ook als er in 1773 de nieuwe psalmberijming wordt gewerkt, gaat dit lied over christus als licht in de nacht weer mee.

9 Ik ga slapen, ik ben moe

Ik ga slapen, ik ben moe,

’k sluit mijn beide oogjes toe,

Heere, houd ook deze nacht,

over mij getrouw de wacht.

’t Boze dat ik heb gedaan,

zie het, Heere, toch niet aan.

Schoon mijn zonden vele zijn,

maak om Jezus’ wil mij rein.

(...)

Luise Hensel (1798–1876). Vertaald door Jan de Liefde (1814-1869)

9. Gouvernante

Ze is nog maar veertien jaar als ze ”in het geheim een verbond met God” sluit, en twintig als ze van de Lutherse Kerk naar de rooms-Katholieke Kerk overgaat. De jonge, Duitse Luise Hensel verovert het hart van zowel een dichter als van een componist, maar wijst beiden af omwille van haar geloof.Zewordt verliefd op een protestantse jeugdvriend, en kan tot haar diepe verdriet ook met hem niet trouwen vanwege het verschil van kerk. Luise legt uiteindelijk de gelofte van maagdelijkheid af. Ze is gezelschapsdame bij enkele adellijke vrouwen en later gouvernante op een kasteel. Daar schrijft ze volgens sommige bronnen haar beroemd geworden avondgebed, maar andere stellen dat Luise het als achttienjarige in berlijn al gedicht heeft. Het origineel zou in de Tweede Wereldoorlog verloren zijn gegaan. Het zal uiteindelijk door zowel lutherse als rooms-katholieke kindjes volop gezongen worden, en niet minder enthousiast door gereformeerde. Voor de Nederlandse vertaling zorgt ds. Jan de Liefde, evangelist, schrijver en –in 1855– oprichter van de Vereeniging Tot Heil des Volks.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen