„Je moet er niet te veel bij nadenken”

„ Drie jaar geleden naaide ik de trouwjurk van mijn zus. Toen ik zelf ging trouwen, dacht ik: ik kan het niet maken om m’n eigen jurk niét zelf te maken. Het leek me ook mooi om dat te doen. Onze moeder heeft altijd veel genaaid, zo ben ik een beetje in deze hobby gerold. Als kind naaide ik al kussentjes en dat soort dingen, later ben ik kleding voor mezelf gaan maken.

Een trouwjurk naaien is wel heel anders dan het maken van gewone kleding. Je werkt met kant en met gladde stoffen. Maar als je het stap voor stap doet, kom je vanzelf bij het eindresultaat. Je moet er gewoon niet te veel bij nadenken, vind ik. Eerst heb ik bij een bruidsmodezaak wat trouwjurken gepast, om te kijken welk model me goed staat. Daarna ben ik naar De Bruidsstal in Elspeet gegaan. Daar verkopen ze niet alleen kant-en-klare bruidsjurken, maar ook knippakketten, waarmee je zelf je jurk kunt maken. Aan de hand van plaatjes van jurken die ik mooi vind, hebben zij een patroon getekend en daar hebben we stoffen bij gezocht. Daarna hebben ze het patroon uit de stof geknipt en toen moest ik de jurk thuis nog naaien en op maat maken. Die van mijn zus heb ik destijds ook zo gemaakt, met een pakket van De Bruidsstal.

Tijdens het naaien heb ik ervan genoten dat ik steeds een stapje verder kwam en steeds meer resultaat ging zien. Daar haalde ik dan weer nieuwe energie uit. De jurk bestaat uit drie lagen stof, dus het was wel even goed opletten als ik bezig was. Op het lijfje zitten kraaltjes. Dat was best een uitdaging, want daar moest ik een beetje omheen naaien. De band om de taille en de kraaltjesrand langs de hals heb ik er met de hand op gezet. Dat was het meeste gepruts.

Wat ik een nadeel vind van zelf maken, is dat je er zo veel mee bezig bent, dat je jurk bijna iets gewoons wordt. Als je hem in een winkel koopt, is het meer een verrassing wanneer je hem eindelijk weer mag zien en passen. Dat gevoel was er bij mij een beetje af. Maar op de dag zelf was ik toch ook heel blij dat hij af was en ik hem aan mocht.

Ik heb niet bijgehouden hoeveel uur ik ermee bezig geweest ben. De stof heb ik een halfjaar in huis gehad, en elke keer pakte ik die er weer bij. In het huis van mijn ouders is een naaikamer, waarvan de deur op slot kan. Dus het was niet moeilijk om de jurk geheim te houden voor m’n man. Hij vroeg er ook niet naar, dat scheelt.

Alles bij elkaar heb ik het een leuke uitdaging gevonden om m’n trouwjurk te naaien. En wat ik ervan geleerd heb, is: als je iets echt wilt, dan lukt het ook wel.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen