Moeilijke rit

Er wordt een tweede ambulance met ons meegestuurd, maar die moet van ver komen. De politie rijdt met ons mee en burgerhulpverlening is ingeschakeld. Ook de traumaheli stijgt op, vanwege de jonge leeftijd van de vrouw. Onderweg horen we van de meldkamer dat de reanimatie inmiddels is opgestart. Als we ter plaatse komen, stormen we het huis binnen. In de woonkamer ligt het slachtoffer op de grond, een man is haar aan het reanimeren. Je hebt op dat moment alleen maar oog voor één ding: de patiënt. Mooi denk ik, een burgerhulpverlener die alvast begonnen is. Het valt me op dat hij geen schoenen aan heeft. Ik complimenteer hem, en zeg dat hij goed bezig is met massages. „Fijn dat u gekomen bent!”

Hij kijkt me aan en zegt: „Jan, dit is m'n eigen huis.” Ik kijk in het gezicht van een collega. Ik kan wel door de grond zakken. Hij is zijn eigen vrouw aan het reanimeren. Het geeft opeens een heel bijzondere en pijnlijke lading aan het gebeuren.

Een politieagent neemt de massage over en zodra ik tijd heb, sla ik even mijn arm om zijn schouder. Ik verontschuldig me nogmaals. Als we al een tijdje bezig zijn, komt ook de trauma-arts ter plaatse en gaan we met spoed naar het ziekenhuis. De collega rijdt mee en stilzwijgend zitten we voorin. Halverwege de moeilijke rit zegt hij: „Jan, ze gaat dit niet meer redden.” Hij heeft tijdens het hele proces meegekeken op de monitor.

In het ziekenhuis nemen we afscheid.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen