Vertrouwen: de basis voor besturen

In de jaren dat ik wethouder was, stond mijn deur letterlijk en figuurlijk altijd open. Ook hield ik om de twee weken een spreekuur. Mensen die met iets in hun maag zitten of een puik idee hebben, kunnen tijdens zo’n spreekuur daar direct met een bestuurder over in gesprek gaan. Face to face. Zo’n spreekuur, dat is toch ouderwets? Welnee! Het is volgens mij super effectief, omdat je persoonlijk contact maakt met mensen. Door direct met de mensen over hun idee, probleem of verzoek te spreken, krijg je eerder begrip en vertrouwen. Ook draagt een laagdrempelige opstelling enorm bij aan het leggen van een vertrouwensband, zo is mijn ervaring.

Het thema vertrouwen is verweven met heel je doen en laten als lokale politicus. Dat is mijn stellige overtuiging na ruim zevenentwintig jaar actief te zijn geweest in de gemeentepolitiek. Je kunt niet zonder vertrouwen. Dat moet je géven en het moet je gegeven wórden. Allereerst aan de mensen die direct om je heen staan. Dat zijn de collega-bestuurders in het college van burgemeester en wethouders. Het zijn de raadsleden waarvan je het vertrouwen bij je benoeming hebt gekregen. En natuurlijk ook de ambtenaren die je ondersteunen, adviseren en kwesties voor je uitzoeken. Zonder vertrouwen red je het als bestuurder eenvoudigweg niet. Het vormt de basis voor de uitoefening van het ambt.

In de praktijk van alledag gaf ik hieraan uitdrukking door de lijntjes met burgers heel kort te houden. Als iemand mij mailde, dan gaf ik meestal nog dezelfde dag een reactie. Het liefst per telefoon. Het aardige hiervan is dat mensen zoiets eigenlijk niet van je verwachten. En als ze langs willen komen? Prima! Zo herinner ik mij nog levendig dat iemand mij een stekelige email stuurde over de duurzaamheidsplannen van de gemeente. Ik belde hem op en nodigde hem uit om zijn kritiek en commentaar eens met elkaar te bespreken. Hij kwam naar het gemeentehuis, we hebben daar een kop koffie gedronken en ruim een uur met elkaar gesproken. Aan het eind van het gesprek zei hij tegen me dat hij de plannen en argumenten van de gemeente een stuk beter begreep. Hij besloot geen actie meer op touw te zetten.

Als bestuurder ging ik regelmatig het gemeentehuis uit, de boer op. Om met beide voeten in de klei te staan en de situatie ter plekke te beoordelen. Boeren en ondernemers zijn vaak vroeg op, maar verwachten nou niet van een wethouder dat ‘ie ’s morgens om een uur of zeven al op de stoep staat. Ik deed dat en vond dat heel normaal. Als er iets is, dan moet je als bestuurder laten zien dat je er bent voor de mensen. Om met ze mee te denken, kansen te creëren, om naar mogelijkheden en oplossingen te zoeken. Door op die manier te werk te gaan heb ik in de loop van de tijd veel vertrouwen gekregen.

Sociale media werken eerder tegendraads. Dat heb ik aan den lijve ondervonden. Mensen worden letterlijk van elkaar afgeschermd, waardoor de vertrouwensrelatie ver te zoeken is. Of volledig zoek raakt, doordat een onjuist beeld ontstaat over wie je bent en wat je bedoelingen zijn. Via facebook en twitter gooiden mensen mijn integriteit te grabbel. Er werden dingen over mij als wethouder geroepen die niet klopten. Maar het is erg lastig, zo niet onmogelijk je ertegen te verweren. Daarom heb ik het twitterscherm maar op zwart gezet. Een spreekuur is toch echt veel socialer. Ook al vinden velen het ouderwets, ik kan het iedere bestuurder aanbevelen. Met het oog op het vertrouwen tussen bestuur en burger.

Van mei 2014 tot september 2021 wethouder van de gemeente Wijk bij Duurstede. Tegenwoordig actief als projectmanager gebiedsontwikkeling bij Quadraat Projectmanagement.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen