Wonderen in het Noorden

Al vroeg in de morgen gaan we op weg naar Heerenveen. Afgelopen zomer zijn we er al twee keer geweest en besloten toen er nog vaker naar toe te gaan. Eén van de redenen is dat we er wel twintig Bijbelboekjes per dag konden weggeven aan mensen die geen Bijbel hadden. We denken als volgt: als we er niet meer heengaan, krijgen twintig mensen geen Bijbel. Dus we gaan vaker en we zullen zien wat God doen zal. Zo gaan we op weg. Er zijn veel mooie gesprekken. Ook veel jongeren hebben we gesproken en meer dan vijfentwintig Bijbelboekjes uitgedeeld.

Een nog jonge vrouw geef ik een folder waarop stond: ‘Bestaat God wel?’ ‘Dat weet ik zeker’, zegt ze. Ik vroeg: ‘Hoe weet u dat?’ Ze vertelt: ‘Ik was verslaafd aan harddrugs en in die tijd werd ik ook zwanger. En dat kon eigenlijk niet gezien mijn situatie, maar ik wist ook niet wat ik er dan wel mee aan moest. Mijn vriendinnen en mijn ouders drongen er op aan om abortus te plegen. Hoewel ik in mijn hart voelde dat het niet goed was, liet ik me toch door hen leiden en brachten ze mij naar een abortuskliniek. Onderweg in de auto vroeg ik: ‘God, als U bestaat, laat U het mij dan weten dat U er bent?’ En terstond kwam er een regenboog aan de lucht. Maar ik twijfelde nog. Toen kwam er iets verder weer een regenboog. En voor we bij de kliniek waren was er nog een regenboog. God liet hem drie keer zien. Daarna stapte ik uit bij de kliniek en kwam ik bij de arts die mij zou helpen. Deze arts keek mij in de ogen en zei: jou kan ik niet helpen, ga maar weer naar huis. En zo ben ik weer thuis gekomen. Ik weet nu zeker dat God bestaat. Ik ben gestopt met drugs gebruiken en lees nu vaak in mijn Bijbel. Maar er is zoveel dat ik niet begrijp!’

Dus komen er veel vragen en we hebben een lang gesprek.

Een uur later komt er een jonge vrouw bij de bus en zegt: ‘Wat is het gaaf wat jullie doen!’ Er volgt een heel gesprek. Ook zij en haar man waren verslaafd geweest aan harddrugs. Zo erg dat een ziekenhuisopname nodig zou zijn geweest om af te kicken. Ze vertelt: ‘We zaten zo in de ellende en wisten allebei: als we zo nog een poosje doorgaan, betekent dat onze dood. We besloten op een avond, dat als God bestond Hij ons zou kunnen helpen. En we besloten om te stoppen zonder verder iets te doen. Mijn man was verder heen dan ik, maar hij heeft drie dagen en drie nachten aan één stuk geslapen. Daarna was hij genezen van zijn verslaving. En ik? Ik heb nooit meer behoefte aan drugs gehad en het is een jaar geleden gebeurd. Toen wij dachten ten onder te gaan, heeft God ons het leven gegeven. We zijn zo blij meneer, en we hebben Hem zo lief dat Hij ons opzocht in onze zonden en ellende. En ik ben zo blij dat jullie hier staan, om mensen te waarschuwen en een Bijbel te geven. Ik wens jullie Gods zegen en zal voor jullie bidden’.

Het was geen slechte dag daar in het Noorden van ons land. Dat we daar deze wonderen van God mochten horen, en blij en dankbaar thuis mochten komen. God bestaat en Hij doet wonderen. Ook in Nederland.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen