Lijdende Christenen in Indonesië

Zo ook in Indonesië, het land waar wij als vrouwenverenigingen geld voor inzamelen om vrouwen in dat land bekend te maken met het Evangelie. In Indonesië woont de grootste islamitische gemeenschap ter wereld. Ongeveer 86 procent van de bevolking is islamitisch.

De invloed van christenen is aan het afnemen door de grote invloed van moslimgroeperingen. In het zuiden van Sulawesi, een eiland van Indonesië met 17 miljoen inwoners, leven bijna geen christenen. De mensen die daar christen zijn geworden leven ‘in stilte’. Dit betekent dat ze niet praten over hun christelijk geloof. Hun moslim familie praat ook niet over hen, want als het bekend wordt dat een familielid christen is geworden, zijn ze verplicht hem of haar te verstoten.

In Takalar, een stad die in het zuiden van Sulawesi ligt, wonen zo’n driehonderdduizend mensen, waarvan er maar zo’n dertig christen zijn. In die plaats is een ondergrondse kerk, waar deze christenen samenkomen. Voor de veiligheid hebben ze nooit op vaste dagen/tijden dienst. Ze wisselen dit af. Soms op zaterdagavond dan weer op vrijdagavond of zondagmorgen. De dominee woont voor het kerkje. Daar heeft hij een soort winkeltje.

Er is daar een geestelijke strijd gaande. Als je christen bent in het zuiden van Sulawesi is het gevaar altijd aanwezig. Voor de christenen daar is het best een eenzaam bestaan. Vaak worden ze geboycot, omdat de gemeenschap niet bij hen wil kopen. Of als ze een restaurantje hebben, komt er bijna niemand eten.

Makassar is een grote stad op Sulawesi waar best veel christenen wonen, 10%. Ook is daar een theologische universiteit. De studenten van deze universiteit mogen stagelopen op een islamitische basisschool. Waarom dit toegestaan wordt, is niet te verklaren. De enige reden is, omdat God ook werkt onder moslimkinderen. Kinderen vertellen aan de studenten dat ze één keer in hun leven naar Mekka moeten reizen, anders gaan ze naar de hel. Maar hun ouders zijn arm, dus zij hebben geen mogelijkheid om naar Mekka te gaan. De christelijke studenten kunnen hen dan vertellen dat het niet nodig is om naar Mekka te gaan. Als ze in de Heere Jezus geloven, hoeven ze niet naar Mekka en ook niet naar de hel. De studenten mogen de kinderen geen Bijbel geven, maar ze kunnen wel tegen de leerlingen zeggen dat ze de Bijbel in hun eigen taal kunnen downloaden. Want iedereen, of ze nu rijk zijn of arm, heeft wel een mobiel. Heel veel kinderen daar zijn doodsbang voor de dood. Ze worden bang gemaakt. Dit komt omdat ze aan heel veel dingen moeten voldoen. En als ze dat niet doen, gaan ze naar de hel. En dit wordt constant gepreekt: ‘als je het niet doet, ga je naar de hel.’

De radicalisering neemt toe. Daarom wordt het voor christenen steeds moeilijker. De belangrijkste oorzaak van de groei van radicale moslimgroeperingen zijn waarschijnlijk de sociale media. De islam beseft heel goed dat de invloed van de sociale media en internet heel groot is onder de jeugd. Ze willen zich daartegen profileren. Ze willen de jeugd dwingen naar de moskee te gaan en de regels van Allah te volgen. Een gedeelte van de jongeren is daar heel vatbaar voor, want de meesten zijn laag opgeleid en hebben geen werk. Daarom is het werk wat TWR in Indonesië mag doen zo belangrijk. Zij proberen ook via de digitale mogelijkheden die daar zijn de mensen en vooral vrouwen te bereiken met het Evangelie.

Door die radicalisering gebeuren er vaker terroristische aanslagen. Een aantal jaren geleden gebeurde het dat een hele familie van terroristen, inclusief kinderen, zich opblies bij drie kerken in Indonesië. Vijftien mensen kwamen om het leven, zevenenvijftig raakten gewond. Daaronder waren ook kinderen. Een vrouw heeft bij deze aanslag ernstige brandwonden opgelopen, Een arts vertelde haar dat hij nog nooit iemand had gezien die zulke ernstige brandwonden had overleefd. Gedurende haar genezingsproces verschoof deze vrouw van de vraag ‘Waarom ik?’ naar ‘Waarom ben ik nog in leven?’ Deze vrouw vindt moed om zich meer naar buiten te begeven. Als ze merkt dat mensen naar haar brandwonden staren, stelt ze God zachtjes een nieuwe vraag: ‘Hoe kunt U mij in deze situatie gebruiken?’

Als mensen naar haar littekens vragen, vertelt ze gretig over Christus. Ze verlangt ernaar dat Hij haar verhaal en pijn gebruikt voor de groei van Zijn Koninkrijk. De eerste vraag die in haar hart leefde, verdween.

Wat is het groot dat de Heere zo over de hele wereld Zijn Kerk bouwt. Laat daarom ons gebed zijn: Dat de Heere ook in Indonesië, in het bijzonder onder de kinderen die zo bang zijn voor de hel, Zijn Koninkrijk uitbreidt.

Uw koninkrijk koom' toch, o HEER!

Ai, werp den troon des satans neer;

Regeer ons door Uw Geest en Woord;

Uw lof word' eens alom gehoord,

En d' aarde met Uw vrees vervuld,

Totdat G' Uw rijk volmaken zult.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen