+ Meer informatie

Door drs. B. Belder

2 minuten leestijd

..De sluier over de gel\eimen van de KGB is onlangs een beetje opgelicht. De onwaarschijnlijkste fantasieën, legenden en geruchten, die om de activiteiten van deze staatsinstelling waren geweven, zijn inmiddels op serieuze wijze in de pers aan de orde gesteld. De staat, die tot voor kort nog Sowjet-Unie heette, was uniek. Deze uitzonderlijkheid trad het duidelijkst naar buiten in zijn verhouding met kunst en literatuur. En hier kwam, evenals op vele andere terreinen van het Sowjetleven, de hoofdrol wel toe aan het Comité voor de Staatsveiligheid. Ik wil volstaan met de constatering dat de schrijversbond van de Sowjet-Unie vanaf zijn oprichting als een soort KGB-filiaal functioneerde".

Natuurlijk, zo relativeert Zarnow, kun je in zekere zin hetzelfde beweren van ieder ambt of functie op het grondgebied van de Sowjet-Unie. Echter de schrijversbond nam toch een bijzondere positie in. „Voor auteurs had men angst. Als schrijvers bij elkaar kwamen, verdacht men hen direct van een samenzwering of couppoging. Deze argwaan moeten we trouwens niet uitsluitend als een ziekelijk wantrouwen interpreteren. Denk slechts aan de roj van de zogenoemde Petöfi-club in de Hongaarse opstand van 1956 en aan het grote aandeel dat schrijvers aan de Praagse Lente van 1968 in Tsjechoslowakije hadden. Men ging er derhalve van uit dat schrijvers de aparte attentie van de „ogen en oren van de partij" verdienden, dat wil concreet zeggen onder een effectieve, strenge controle moesten staan".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.