+ Meer informatie

Frankrijk staat aan vooravond van tijdperk vol onzekerheid

4 minuten leestijd

PARIJS — Jubelend, maar niet triomferend heeft de nieuwe linkse meerderheid in Frankrijk de verkiezing van de socialist Francois Mitterrand gevierd. Voor triomf bestaat geen aanleiding. Frankrijk begint, zo luidt de algemene mening onder waarnemers, aan een periode van grote onzekerheid, zowel in de binnenlandse als in de buitenlandse politiek.

Mitterrand staat nu voor de taak om de zege van zondag te voltooien met een overwinning in de parlementsverkiezingen, die waarschijnlijk eind juni zullen worden gehouden. De socialist hoopt dat daaruit een linkse meerderheid tevoorschijn zal komen, die hem in staat moet stellen zijn voorgenomen beleid in daden om te zetten. De rol van de communisten is hierbij van cruciaal belang, waarmee voor Mitterrand dan tegelijkertijd de problemen beginnen. Hij zal met de communisten moeten gaan onderhandelen over een stembusakkoord, maar dezen zullen in ruil daarvoor zeker eert prijs vragen, ministersposten bijvoorbeeld die Mitterrand tot nu toe steeds niet heeft willen toezeggen. Niettemin hoeft het nieuwe staatshoofd niet bang te zijn als we Giscard moeten geloven. Deze heeft de kiezers steeds voorgehouden: „Laat u niet misleiden, op een linkse president zal ook een linkse meerderheid in het parlement volgen.

Maar als de 36 miljoen stemgerechtigden de nationale vergadering weer aan een rechtse meerderheid helpen, zal Frankrijk geconfronteerd worden met een geheel nieuwe situatie, die kenners van de Franse grondwet al de vraag heeft ontlokt hoe de 5e republiek, de schepping van generaal De Gauile, kan functioneren als er geen overeenstemming bestaat tussen de president en de meerderheid der afgevaardigden.

Eenmans-denktank

Francois Mitterrand heeft achter zich een reeks van mannen, variërend van sociaal-democraten tot orthodoxe marxisten. Hij beschikt over verscheidene medewerkers, onder wie enige betrekkelijke nieuwelingen in de politiek, zoals partijsecretaris Lionel Jospin en Jacques Attali, die wel eens de „eenmans-denktank op economisch gebied" wordt genoemd. Anderen, zoals de 70-jarige burgemeester Gaston Defferre van Marseille, zitten al tientallen jaren in de politiek. Zowel Mitterrand als Defferre is minister geweest tegen het eind van de jaren '40 onder de Vierde Republiek.

Volgens de meeste Franse waamemers zullen waarschijnlijk de volgende personen een belangrijke rol gaan spelen als Mitterrand staatshoofd wordt:

• De 53-jarige Pierre Mauroy, burgemeester van Rijssel, een van de leiders van Mitterrands verkiezingscampagne. Met het oog op zijn organisatietalent verwacht men dat hij premier wordt of voorzitter van de nationale vergadering, een functie die waarschijnlijk belangrijker zal worden dan onder de rechts van het centrum staande regeringen.

• De 61-jarige Claude Cheysson, lid van de Europese Commissie belast met ontwikkelingssamenwerking. Ook hij wordt genoemd als mogelijke premier, of als minister van buitenlandse zaken of ontwikkelingssamenwerking.

• De 55-jarige Jacques Delors, voormalig adviseur voor sociale zaken van de Gaullistische premier Jacques Chaban-Delmas. Hij zou een hoge post krijgen om de gematigden in de partij gerust te stellen.

Rocard rivaal

• De 50-jarige Michel Rocard, een voormalige hooggeplaatste regeringsadviseur op economisch gebied. Hoewel hij wel eens, ,,de briljantste geest in Frankrijk" wordt genoemd, zal Mitterrand hem mogelijk buiten spel laten, omdat Rocard vorig jaar gepoogd heeft de kandidaat van de socialistische partij te worden. Hoewel Rocard bij de opiniepeilingen beter uit de bus kwam dan Mitterrand, beschikte hij over veel minder steun binnen het partijkader waardoor hij gedwongen was zich terug te trekken.

• De 37-jarige Jacques Attali, volgens de socialisten een financieel genie die bezeten is van zijn linkse theorieën. In rechtse kringen wordt hij de man genoemd die „de Franse economie te gronde zal richten".

• De 70-jarige Gaston Defferre, die minister van binnenlandse zaken zou worden, van wie verwacht wordt dat hij gelijkelijk zal optreden tegen onrust van rechts als tegen onder communistische leiding staande arbeidersbewegingen. De communisten die al tientallen jaren met hem overhoop liggen, kenschetsen hem dan ook als een „typische sociale verrader".

Defensiespecialist

• De 43-jarige Lionel Jospin, de nieuwe secretaris-generaal van de partij die, beladen met diploma's, een belangrijke post bij het ministerie van buitenlandse zaken opgaf om zich gelieel aan de partij te wijden.

• De 39-jange Paul Quiles, van wie vrijwel hetzelfde kan worden gezegd, zij het dan dat hij werkzaam is geweest bij een van de grootste oliemaatschappijen ter wereld.

• De 57-jarige Charles Hernu, een defensiespecialist die zeker minister van defensie zou worden Hij onderhoudt al ongeveer 20 jaar goede betrekkingen met de staf van het leger.

• De 55-jarige Claude Estier, een van de trouwste medewerkers en naaste vrienden van Mitterrand die hem steeds bij de verwikkelingen binnen de partij terzijde heeft gestaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.