+ Meer informatie

ARGUMENTATIE

3 minuten leestijd

Doet argumentatie ertoe in voorkomende gevallen? Men zou denken dat men daarop als vanzelfsprekend ‘ja’ zou mogen antwoorden. Het lijkt er echter meer en meer op dat deze vanzelfsprekendheid anno 2011 onder spanning staat.

DE POLITIEK

Dat trof mij de laatste maanden om te beginnen in de politieke discussies zoals zich die in Den Haag afspeelden. Twee voorbeelden: in het proces tegen Geert Wilders – dat overigens een ware slijtageslag is geweest – liet deze al snel weten dat er wat hem betreft maar één mogelijke uitspraak zou kunnen zijn: vrijspraak. Wel, dat kan iedereen begrijpen. Maar daarna kwam het: zou de rechter hem niet vrijspreken, dan zou dat het einde betekenen van het vertrouwen dat in ieder geval zijn achterban heeft in de burgerlijke rechtspraak. Toen ik dat hoorde, dacht ik: dit is héél gevaarlijk (denk ik wel vaker bij uitspraken van de heer Wilders trouwens). Want blijkbaar doet het er helemaal niet toe langs welke weg van argumenten de rechter tot een afgewogen oordeel komt: de reactie erop staat van tevoren al vast.

Een poosje later was het opnieuw raak: er was een wetsvoorstel in bespreking in het parlement. Daarover had de Raad van State (toch bepaald niet het minste orgaan met betrekking tot politieke afwegingen, vooral in relatie tot de functionering van het recht in Nederland) een negatief advies uitgebracht. Zoals het hoort: beargumenteerd. Wat zei een politicus eenvoudigweg: dit latende voor de verantwoording van de Raad van State. Met andere woorden: hij wilde zich daar verder niets van aantrekken. Zonder maar ook maar één zin te noemen over de argumentatie waarvoor men zich aan de Haagse Kneuterdijk (waar deze Raad zetelt) sterk had gemaakt.

DE KERK

Ik acht dit een heel gevaarlijke ontwikkeling. Als meningen vaststaan en niet meer door argumentatie gewijzigd kunnen worden, hoe moeten we dan nog inhoudelijk verder komen? Helaas moet geconstateerd worden dat dit kwaad, dat zich in de samenleving nestelt, niet bij de kerkdeuren halt houdt. Een poosje geleden kreeg ik een brief onder ogen waarin de schrijver steide dat hij het bij voorbaat(!) al met een eventueel te nemen kerkenraadsbesluit oneens zou zijn. Let wel: de redenen waarom de kerkenraad een dergelijk besluit zou nemen, deden er al niet meer toe. En ik herinnerde mij een situatie lang geleden, toen een kerkenraad na ampel beraad en op goede inhoudelijke gronden tot een wijziging in de liturgie zou besluiten. Een broeder die geroepen was om in dit proces mee te spreken en te besluiten, moest erkennen dat de argumenten valide waren; toen werd het even stil, en daarna klonken de woorden: ‘… maar ik ben tegen veranderingen en kan dus(!) niet voorstemmen.’

Het gaat in de kerk van de Here Jezus vaak om ingrijpender zaken dan deze. De Here beware ons ervoor dat wij niets anders doen dan onszelf herhalen zonder na te denken, en vooral: zonder te mediteren en te bidden! Dat laatste zal ons bewaren voor vooringenomenheid, en voor ontoegankelijkheid voor de woorden van anderen. Kerk ben je immers samen met alle heiligen – en wij zullen dus ook voor de gedachten van die andere heiligen openstaan!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.