+ Meer informatie

Op de knieën

3 minuten leestijd

raakt bij een bestaand project voor gehandicapte kinderen van Terre des Hommes en bood zijn diensten aan aan de afdeling Nederland op voorwaarde dat er iets nieuws kon worden neergezet, want een oud pand, midden in de stad, „was totaal ongeschikt voor gehandicapte kinderen. In '84 zijn we ons nieuwe huis binnengetrokken, Alemachen. We krijgen kinderen uit het binnenland die arm zijn, die een handicap hebben waarvoor ze elders geen kans krijgen. We proberen ze medisch weer aan de bak te helpen en sturen ze na behandeling weer naar huis. Degene die het kind heeft binnengebracht, tekent ervoor dat hij het ook weer moet komen ophalen. ste operatie finaal mislukt. Er was geen stukje huid meer over wat nog pakte".

Eigenlijk heeft het tehuis een capaciteit van veertig kinderen, tussen de vijf en twaalf jaar, met uitschieters naar boven en naar beneden. „Vorig jaar hebben we er 244 in de transit gehad, en dat is eigenlijk veel te veel. Te meer omdat de meeste kinderen intensieve zorg nodig hebben". Ook hier heeft 'Urk' een groot deel van de benodigdheden voor zijn rekening genomen. Kleren, schoenen, speelgoed of spijsolie nodig? Men kikt maar en het wordt verstuurd.

De operaties kosten het tehuis niets, „misschien dat we per jaar duizend gulden aan medische voorzieningen kwijt zijn, maar daar vallen de schoenen en de brilletjes dan ook nog eens onder".

De laatste drie jaar hebben we goede contacten met het Alert Hospital in Addis, voor melaatsen, waar we twee vaste bedden hebben voor orthopedische operaties. En daarvoor mogen we iedere morgen op de knieën gaan van dankbaarheid want dat kan niemand in heel Ethiopië ons navertellen. We hebben een uitstekende relatie met de chirurgen. Jarenlang plachten we zeer hoog gekwalificeerd operatiepersoneel uit Zwolle hierheen te halen maar daar zijn we mee gestopt, het werd te duur. Ook hebben we in het verleden ieder jaar zo'n vijf kinderen voor behandeling naar Nederland gestuurd, maar dat hebben we ook gestaakt. Die kinderen raakten totaal ontworteld". • Het tehuis is „min of meer gespecialiseerd in klompvoeten. In Nederland word je dan al na vijf dagen in je kraag gevat en in het gips gezet, bij ons komen ze eens langs als ze een jaar of twaalf zijn. Verder veel oogletsels en patientjes met brandwonden. We hebben op het ogenblik zeker vijftien zware verbrandingsgevallen, onder wie een kind van wie beide handen compleet zijn verbrand en de armen tegen het lijf zijn aangekoekt. En dan natuurlijk al die poliopatiëntjes". Natuurlijk, veel ziekten en handicaps zouden voorkomen kunnen worden hetzij door vaccinatie, hetzij door een goede behandeling in een vroeg stadium. Vader Jac kan met al die theoretische kennis echter niet zo uit de voeten, hij doet gewoon wat z'n hand vindt om te doen, en dat is voorlopig genoeg. „Al is het natuurlijk van het grootste belang dat wordt deelgenomen aan vaccinatieprogramma's".

Maar de dagelijkse realiteit is voor hem dat hij wordt geconfronteerd met door welke oorzaak dan ook ernstig verwonde en gehandicapte kinderen, die zo

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.