+ Meer informatie

Wolken

4 minuten leestijd

En als u maar niet denkt, dat ik bij ú kom zitten!" Simone stapte de auto in. „Er is niemand die dat doet. Ik...". Vader Harmen gaf gas. „Wel nee", zei hij, „je zou raar zijn, als je het deed. Zó zelfstandig en dan bij de ouders zitten? Niks hoor!" Hij lachte. „U spot", kwam Simone. „Als u maar geen...". Ze hield haar mond, kleurde diep. „Gekke dingen gaat zeggen over mij", vulde Heleen aan. Ze schudde haar hoofd. „Wat denk je toch weer góéd van je vader en moeder!" Ze keek achterom, „'t Is feest, hoor, vanavond!"

Simone schokschouderde. „Ja, dat weet ik wel,zei ze. „Ik ben benieuwd, of Franciska nog geslaagd is. O, en Klaas...". Er kwamen dikke rimpels op haar voorhoofd. „Klaas was héél slecht". Harmen keek Heleen 'ns aan. „Klaas, is dat een nieuwe vlam?" vroeg hij. Heleen beet op haar lip. Ze zag de spot in Harmens ogen. Als Simone 't nu maar positief oppakte...

„Klaas is Klaas", zei Simone. „En verder niks. O kijk, daar rijdt Minke. Hé, d'r zus is er ook bij. Nou, dan had...". Ze bedacht zich, schudde haar hoofd. „Nee, Wout niet en Ruth en Liesbeth ook niet- David...! Mam, David had wel mee gekund". Heleen glimlachte warm. Eigenlijk vond ze het geweldig, dat Simone zich niet voor David schaamde! „'t Is véél te druk voor 'm", reageerde ze. „Weet ik wel", knikte Simone. Ze keek peinzend het raampje uit.

Harmen reed de parkeerplaats voor de school op. Er stonden al heel wat auto's. Simone trok het portier open. „Ik ga naar Minke!" riep ze. Heleen keek Harmen aan. „Laat haar maar", zei ze. „Misschien schaamt ze zich voor ons. Misschien vindt ze ons antiek". Ze glimlachte. „Toe nou", kwam Harmen. „Zijn we antiek?" Hij keek 'ns naar z'n pak. „Dit is van vorig jaar en...". Heleen schoot in de lach. „Rare!" zei ze. „Simones ogen zijn immers anders?!" Ze stak bij hem in, ging zachter verder: „Ik ben al lang blij, dat ze niet zo over David denkt!"

De gemeenschapsruimte was goed gevuld. Harmen en Heleen vonden een plaatsje naast Minkes ouders. Voorin de zaal stond Simone druk te praten. Er vormde zich langzaam een kring om haar. Was ze geliefd, die dochter van hen? Gek, Heleen wist er niets van. Simone praatte veel en graag over de school, maar ze zei nooit of ze haar mochten. Minke was deze vier jaren een trouwe vriendin geweest. Regelmatig rolden er andere klasgenoten hun huis binnen, maar 't leken oppervlakkige vriendschappen. Heleens gedachten gingen naar haar eigen schooltijd. Hoe eenzaam was die geweest...

De voorzitter van het schoolbestuur ging achter de microfoon staan. Heel aarzelend kwam de stilte. Hier en daar giechelde nog iemand. Simone zat op de voorste rij naast Minke. Haar hoge paardestaart wiebelde hard heen en weer. De voorzitter gaf de eerste psalm op. Veel jonge, blijde stemmen vulden de ruimte. „Geloofd zij God met diepst ontzag...". Heleen zong mee, plotseling ontroerd. Als dit 'ns lééfde in Simones hart, in de harten van al die jonge mensen, die aan het begin van het leven stonden...! Dankbaar, ja, dat waren ze vast allemaal. En misschien bleven ze het ook nog wel een poosje. Maar dan...?

De inleiding van de voorzitter was vol gevoel. Het leek, of hij de jongeren nog één keer het allerbelangrijkste op het hart wilde binden. In Heleen was diepe dankbaarheid. Vier jaar mocht Simone op deze school onderwijs krijgen, onderwijs in de lijn van gezin en kerk. Wat een wonder was het! Er waren ook ouders die hun kinderen niet naar een reformatorische school konden sturen... De diploma-uitreiking begon. In de verte wiebelde Simones paardestaart weer heftig. Wat had dat kind toch altijd te kletsen?! Een voor een moesten ze naar voren komen. Met een persoonlijk woord van de directeur kregen ze het diploma. Simone was een van de laatsten. Ze stond slungelig op het podium, keek strak naar de 'dirk'. Heleen zag de olijke paardestaart. Haar gedachten gingen ver terug. Dit kind in de wieg... - wat leek het kort geleden... En nu, nu had ze het mavo-diploma. Nu zou ze uitvliegen. Bijna zeventien was ze... Moest ze haar loslaten? Er trilde iets in Heleen. Onmogelijk leek het!

Simone kwam naar hen toe met het diploma. Trots liet ze het zien. „O, en ik heb ook een Engelse Bijbel", zei ze. „Kijk...!" Ze sloeg het Boek open. „Psalm 25, 4", las Heleen. „Shew me thy ways, o LORD; teach me thy paths". Harmen keek mee. „Wat staat daar?" vroeg hij. Heleen glimlachte zacht. „HEERE, maak mij Uw wegen bekend, leer mij Uw paden", zei ze. Er kwam rust in haar hart. Dit gebed, het zou altijd het gebed voor deze dochter zijn, óóK als ze haar los moest laten...!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.