+ Meer informatie

Een ongelijk juk

3 minuten leestijd

„Kinderen... kinderen...? Begin je daar nou al over? Asjeblieft niet voorlopig... dan komen we helemaal geen stap verder..." Het klinkt ruw en nijdig en het is alsof Nel een koude douche krijgt. Argeloos heeft ze iets van haar diepste gedachten prijsgegeven aan Bart, van wie ze verwacht dat dit ook in hem zou leven, en nu zegt hfj dit er zo plomp overheen. Zo zakelijk en ongevoelig, zo berekenend als er zovelen zijn, die eerst vooruit willen en geld verdienen en zoveel mo

DOOR ARJEN VAN HOORN gelijk luxe hebben en een afgepast gezinnetje wensen, wanneer dat uitkomt. Is Bart zo? Ze heeft al wel vaker gemerkt dat hij er zo over denkt, maar zo cru heeft UJ het nooit gezegd als nu in zijn kwaadheid. Zelf heeft ze vaak gebukt gestaan bij baby's van kennissen en dan was er steeds een weurme gloed door haar heengegaan, als ze keek in die grote onschuldige ogen en de kleine graaivingertjes om de hare voelde. Dat te bezitten... van Jezelf... als een geschenk van Ood... een zegen des Heeren Immers... Alsjeblieft niet voorlopig? Een plotselinge felle schrik Jaagt door haar heen en het prachtige beeld wat haar net voor ogen kwam, wordt met een ruwe zwaad weggeveegd. Dit raakt haar op een manier die pijn doet, die haar als onbelangrijk opzU schuift. Waarvan ze voelt dat het een hinderpaal is voor Bart, die vooruit wil en grootse plannen heeft, die allemaal putu* zakelijk zijn. En is ze daardoor eigenUjk zelf ook niet een hinderpaal voor hem, als zij niet in alles met hem mee wU en meehelpen om een toekomst op te bouwen van luxe en bezit en zorgeloosheid? Ze zwijgt, kan niets zeggen, en zo lopen ze een eind. Bart is zich niet bewust dat UJ haar heeft gekwetst, weet amper wat hij heeft gezegd, piekert over zijn problemen. Pas na nog een lange tijd zwijgend te hebben gelopen zegt hij: „Wat ben je stil opeens? Zei ik iets lelijks of verkeerds? Dat huls krijgen we toch en we kimnen in september gaan trouwen. Dat tussen vader en mij raakt jou niet hoor, als we eenmaal wonen is alles gewoon en vergeet UJ dat wel. Maar jlj trekt je dit natuurUjk ook weer veel te erg aan." „Van dat werk en het huls wel Ja, maar... meen je wat Je straks zei?" ,Jk weet niet eens meer wat ik allemaal heb gezegd. Dat van thuis bedoel je?" ,JTee... nee... maar... wil je echt geen kinderen, Bart? Dat zei je zojuist toch."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.