+ Meer informatie

ATTENTIE Kerk-orde en Wan-orde

5 minuten leestijd

Wij kennen alien onze kerk-orde, bekend onder de naam D.K.O., d.w.z. Dordtse KerkOrde, krachtens de vaststelling daarvan op de Synode van Dordrecht 1618-’19.

Deze Kerk-Orde bedoelt te zijn een algemeen akkoord van deplaatselijkekerken, omgoede orde in de gemeente van Christus te onderhouden. God is een God van orde. Zijnganse schepping is ordelijk ingericht. Hij wil die orde ook in de kerken. Ordeloosheid en willekeur is ongeoorloofd. Het anabaptisme en alle mystieke richtingen, die drijven op het „inwendig licht” willen vaneenkerkelijk ambt en een kerkelijke regeling niet weten. Maar de Schrift zegt: „1 aat alle dingen eerlijk en met orde geschieden”. Houden wij ons niet aan de orde, dan dreigt de wanorde. niets is gevaarlijker dan dit, vooral in een tijd, waarin wij thans leven. Wanorde immers zien wij vandaag aan de dag op alle terreinen van het leven. De wortel daarvan is de revolutie, opstand tegen het wettig gezag. Hoe ver datkan gaan, zien wij in de zgn. straatdemonstraties, waarbij vernielzucht en schaamteloze beledigingen het beeld vertonen van het opkomende geslacht.

Erger wordt dit als deze wanorde ook zou doordringen in ons kerkelijk leven. Als de kerkordelijke bepalingen aan de kant zouden worden gezet en iedere kerkeraad zou dan maar doen wat hem het beste lijkt. Dat is min of meer revolutie in de kerk, en dat is dan veel erger dan revolutie in de wereld.

Zijn er dan symptomen, die in deze richting gezien moeten worden?

Ik dacht van wel, en daarom willen wij ook van deze plaats waarschuwen.

U weet, dat op de Generale Synode een begin is gemaakt aan de bespreking over het kiesrecht van de vrouw in de gemeente. Een gevaarlijk onderwerp, dacht ik, want men zegt wel: dit moet allemaal los gedacht worden van de vrouw in het ambt, maar dit is er niet van los te denken. Zet men de eerste stap op deze weg — de praktijk heeft het bewezen — dan komt ook de tweede. Zie maar naar de Gereformeerde Kerken.

Maar deze zaak is aan de orde gesteld, dus vraagt deze zaak ookbehandeling. Kostelijke Synodetijd is reeds aan deze zaak besteed, de kerk wil een weloverwogen beslissing nemen, maar wat las ik nu in een van onze kerkbladen? Niet alleen de mannelijke, maar ook de vrouwelijke lidmaten werden opgeroepen om naar de stemavond te komen, ook zij mochten naar het besluit van de kerkeraad m6estemmen!

Zie, dat noem ik een symptoom van de wanorde!

Als de kerkeraden toch naar eigen verkiezing gaan handelen, dan vraag ik mij af, waarom is al deze deliberatie op onze Synode nodig? Wij zouden dan wel enkele weken vroeger naar huis kunnen gaan, het zou de kerk veel minder geld kosten, en de studiekommissie over deze zaak zou zich meer aanhetgemeentelijke werk kunnen geven.

Daar is nog meer.

D.V. hoopt de Synode injanuaritebehandelen het rapport over de nieuwe psalmberijming. Volgens art. 69 zullen in de eredienst de 150 psalmen gezongen worden, alsmede berijmde Schriftgedeelten, door de Generale Synode vast te stellen. Zo spreekt de kerkorde in de eerste plaats over onze 150 psalmen. Is het nu geen symptoom van wanorde als men op eigen gezag nu ook maar bepaalde geestelijke liederen en gezangen laat zingen?

Onze kerkorde spreekt niet over een bepaalde berijming. De Synode was overtuigd, dat zowel de berijming van Datheen alsook de berijming, zoals wij die thans kennen, een schriftuurlijke basis kende, de basis namelijk van de Statenvertaling! De nieuwe berijming is heel wat anders. Deze draagt de basis van de nieuwe vertaling! Heeft de kerk deze berijming op haar juistheid getoetst? Neen! Moeten de kerken deze berijming dan toch maar gaan zingen en achter een interkerkelijke stichting gaan aanlopen? Ik acht dit een kerk onwaardig. De Synode heeft dienaangaande dan ook nog geen beslissing genomen.

Maar wat doen verschillende kerken?

De een beijvert zich al meer dan de ander om de nieuwe berijming te zingen voor de dienst, en voor de dienst zingen, dat betekent een kleine stap en men zingt ze in de dienst.

Is ook dit geen symptoom van wanorde? Ditzelfde geldt van het gebruik der nieuwe vertaling.

Volgens Synodebesluit 1962 werd de nieuwe vertaling vrij gegeven voor het gebruik in onze kerken met dien verstande echter dat „zij gezien de huidige situatie het gebruik van de Statenvertaling in de eredienst raadzaam acht”.

Wat moeten wij nu denken van een kerkeraad, die het gebruik van de nieuwe vertaling als norm voor de eredienst vast stelde, en ieder lid, dat zich daartegen verzette, aanraadde voor het lidmaatschap der kerk te bedanken? Is dit ook geen symptoom van wanorde; een spelen met een synodebesluit, een spelen zelfs met de zielen, die in hun konscientie met dit alles niet mee kunnen gaan?

Wij brengen deze dingen naar voren tot waarschuwing.

Laatst kreeg ik nog een brief van een broeder, die ouderling was in een bepaalde gemeente, die het met deze dingen zo moeilijk had en zich afvroeg: Waar moet ik heen? Ik voel mij in mijn eigen kerk niet meer thuis. Het begon in onze gemeente met ritmisch zingen, eerst alleen het laatste psalmvers, maar nu is het alles. Ik kan niet meer heerlijk meezingen en kan die hink-stap-sprong niet bijhouden, ik kan b.v. Psalm 116 e.d. nietdansendezingen. Deze brief is ook een symptoom.

Bij honderden, ja duizenden leeft ditzelfde. Laten wij elkander dan juist in dezeverwarde tijd proberen vast te houden en het pand bewaren, dat ook aan onze Chr. Geref. Kerken werd toebetrouwd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.