BIJ HET AFSCHEID VAN DS. LAM

„Zou u iets van uw levensgeschiedenis kunnen vertellen? " „Ik ben geboren in Blaricum. Na de lagere school ging ik naar het christelijk lyceum in Hilversum ter voorbereiding op mijn studie theologie in Utrecht. Na mijn huwelijk werd Poortvliet, op het eiland Tholen, mijn eerste gemeente, die ik diende van 1954 tot 1958. In mijn tweede gemeente, Lunteren, is er de voetstap naar de zending geweest. Vervolgens werkte ik enige in jaren in Kenia. Bij terugkeer (in 1964) werd Putten de gemeente waaraan wij werden verbonden en daarop volgde een periode van achttien jaar bestuurlijk werk voor en bij de GZB, eerst als secretaris buitenland en vanaf 1982 als algemeen secretaris."

„Als u nu terugkijkt, is er dan een verklaring voor uw levensweg, van de „dorpse pastorie" naar het mondiale van zending en werelddiakonaat? "

, , Er komt een moment in je leven waarop je weet geroepen te zijn tot de zending. Achteraf zeg ik dat de belangstelling en de liefde voor de zending vanaf mijn jeugd aanwezig zijn geweest (mijn ouders waren zeer actief bij de zending betrokken). Een man die grote indruk op mij gemaakt heeft was ds. A.P. van der Kooij, die ondanks zijn broze gezondheid toch naar Indonesië ging. Dat doet je iets!

In al mijn taken zit deze lijn: de verkondiging van het Evangelie, dichtbij en venweg, tot opbouw en uitbreiding van de gemeente van Christus. Toen wij aan de hen/ormde gemeente van Lunteren de voetstap naar de zending moesten meedelen, deden we dat dan ook vanuit Zondag 48 van de Heidelberger Catechismus: , , Bewaar en vermeerder Uw Kerk", een deel van de uitleg van de tweede bede van het gebed des Heeren , , Uw Koninkrijk kome". Ik vind dat nog steeds het hart van alle zendingswerk."

„Ik kan me indenken dat dat geldt voor het „eigenlijke" zendingswerk, bijvoorbeeld in Kenia, maar de langste periode ben je in Nederland in een bureauverantwoordelijkheid bezig geweest." „Mag ik u corrigeren? Je maakt een denkfout. Het werk op het bureau in Nederland is aanvullend op het werk in bijvoorbeeld Kenia. Het voorwaardenscheppend en begeleidend bezig zijn is niet tegenovergesteld aan het werk overzee. Dat wat daar geldt als het doorslaggevende motief geldt evenzeer hier."

„Is het stellen van vragen om te zoeken naar antwoorden kenmerkend voor u? "

„In de loop der jaren heb ik een hekel gekregen aan mensen die zichzelf nooit vragen stellen. Een aantal zaken staan vast, maar de wijze waarop wij gemeente zijn is vaak sterk door de cultuur bepaald. Je ontdekt dat als je verder komt dan eigen dorp of denken. Ik geniet altijd opnieuw als ik deze kern lioor: de rechtvaardiging van de goddeloze, ook al is de omgeving of vorm anders dan gebruikelijk is."

„ Waarom zit een man van de zending in het bestuurlijlk lichaam van het Werelddiakonaat? Wat vindt u trouwens van die splitsing? "

„Bijbels-theologisch is die splitsing onhoudbaar. Zending omvat ook dienstbetoon. Woord èn daad. Verkondiging gaat theologisch gesproken vooraf aan dienstbetoon, maar de situatie is beslissend voor de volgorde.

Ik heb landbouwwerk en medisch werk nooit willen zien als opstapje, als ingangen tot de Evangelieverkondiging. Diakonaat is meer en heeft waarde in zichzelf. Diakonaat heeft een teken-karakter. Het gaat in de verkondiging niet slechts om zielen, maar om mensen, materieel en immaterieel. Daarom zeg ik: historisch gezien zijn aparte organen voor zending en werelddiakonaat verklaarbaar, maar het is moeilijk dat bijbels te onderbouwen."

„Hebt u aan het werk van de Commissie Werelddiakonaat slechts deelgenomen omwille van zogenaamde samenwerkingsprojecten van CWD en GZB? "

„Beslist niet. Het uitvoeren van diakonale verantwoordelijkheden behoort langs kerkelijke kanalen plaats te vinden. Ik ben er dankbaar voor dat via de Commissie Werelddiakonaat er een kanaal voor älle hervormde gemeenten bestaat, ook voor diakonieën van hervormde gemeenten met een gereformeerde signatuur.

Natuurlijk kan ik de realiteit niet ontkennen. Maar het is onjuist om competentiekwesties tussen organisaties uit te vechten waar de bewoners van de Derde Wereld onder lijden.

En toch blijf ik blijmoedig aandacht vragen voor het werk van CWD.

Gemeenten die buiten het eigen kerkelijke orgaan werken, moeten zich de vraag stellen of hun motieven niet eerder bepaald zijn door individualistisch denken dan door inhoudelijke motieven. Het gemeente-zijn leeft nauwelijks. Niet-kerkelijk gebonden stichtingen zijn vaak gebaseerd op een gemeenschappelijk inzicht van individuen in plaats van gedragen door gemeenten."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen