Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Nederlaag in Wenen

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Nederlaag in Wenen

INTERNATIONAAL

4 minuten leestijd

Afgelopen maandag zijn dan eindelijk de voorbereidende besprekingen over de evenwichtige troepen vermindering van Oost en West begonnen. Dat dit kon gebeuren is te danken aan een compromis, dat na maandenlang touwtrekken tot stand kwam. Het woord „compromis" echter is misleidend. Wanneer we aan dit woord denken gaan we van de veronderstelling uit dat beide partijen water in de wijn gedaan hebben. Dat is niet het geval. Er is maar één partij die een concessie gedaan heeft en dat was het Westen. Er stond van de andere kant niets tegenover.

U weet waarschijnlijk nog wel waarom men niet verder kon tijdens ditt overleg in de Oostenrijkse hoofdstad. Bij het begin was iedereen, ook het Oosten, het er mee eens dat alle landen van Midden-Europa volwaardige deelnemers zouden zijn. Nauwelijks echter was de bespreking begonnen of Rusland en Hongarije eisten dat dit laatste land slechts waarnemer zou zijn. De Westelijke landen waren hier terecht op tegen. Niet tegen de status van Hongarije als zodanig, maar wel door het feit, dat als Hongarije slechts waarnemer zou zijn, de in dit land aanwezige Russische divisies (4 in totaal) niet voor vermindering in aanmerking zouden komen.

Bovendien bestond de kans, dat Russische troepen, teruggetrokken uit Tsjechoslowakije of Oost-Duitsland in Hongarije terecht zouden komen, waarmee het effect van evenwichtige troepenvermindering teniet gedaan zou worden. Na de weigering van het Westen bood de Sovjet-Unie iets anders aan. Zij wilde van Hongarije weer een volwaardige deelnemer maken, mits het Westen dat van Italië ook deed. Ook hier trapte het Westen niet in, want men redeneerde dat er in Italië alleen maar steunpunten voor de Amerikaanse Middellandse-Zee-vloot waren en geen landtroepen, dit in tegenstelling tot Hongarije.

De Russen hielden onvermoeid aan hun eis inzake Hongarije vast, dagen en weken. Als het moet, doen ze het ook maanden en jaren, want ze weten dat ze met deze tactiek bij de Westeuropese landen altijd succes hebben. Bij China lukt het niet, maar bij, West-Europeanen, die haast hebben wel. De Sovjet-Unie heeft geen haast, maar geduld en dat is een doeltreffend wapen. Nu schijnen de Sovjets garanties gegeven te hebben, dat zij Hongarije niet als een voorraad .schuur van troepen zullen gebruiken. Helaas is al vele malen gebleken dat de Sowjets hun woord makkelijk geven en het, als dat zo uitkomt nóg makkelijker verbreken. Om enkele voorbeelden te geven: In 1920 heeft Lenin de regeringen van Estland en Letland uitdrukkelijk verzekerd dat Sovjet-Rusland geen plannen koesterde om hun staten te annexeren. Toen Rusland zijn kans schoon zag liet het Estland en Letland geruisloos achter het ijzeren gordijn verdwijnen.

In 1956 tijdens de Hongaarse opstand nodigden de Russen de militaire leider van de opstand. Pal Maleter, uit om een wapenstilstand te komen tekenen. Hij kreeg een vrij geleide. Malter ging, maar werd in het gebouw waar de Russen zaten, ontwapend en later doodgeschoten. In 1968 verzekerde Breznjef plechtig aan Dubcek en de zijnen dat de Sovjet-Unie beslist niet van plan was om zich te mengen in de binnenlandse aangelegenheden van Tsjechoslowakijen, terwijl hij wist, dat het besluit tot de invasie al genomen was. Zo zouden er nog wel een aantal voorbeelden van Russische woordbreuk zijn op te noemen. We noemden alleen deze om aan te tonen hoe gevaarlijk het is om de communisten op hun woord te geloven. 

De onderhandelaars van het Westen zijn realisten van de korte baan. zij wilden per se een begin maken met de conferentie en gaven daarom toe. De Sovjets zijn realisten van de lange baan. Zij zijn keiharde onderhandelaars, die het onderste uit de kan willen en als het moet, jarenlang hetzelfde willen herhalen, net zo lang tot de andere kant het zat wordt en hun eisen inwilligt.

De communisten hebben bovendien het voordeel, dat de publieke opinie in hun landen toch geen commentaar kan leveren op hun manier van doen. In het Westen daarentegen zijn er critici, die hun regeringen of delegatie zullen aanmanen inschikkelijk te wezen. Dat is men dan ook geweest in Wenen, helaas. Tegenover de harde houding van de Sovjets is er maar één die helpt: Een nog hardere innemen dan zij, en niets toegeven zonder een werkelijke concessie van hun kant. Dit het Westen dit spoedig moge inzien!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 17 mei 1973

Reformatorisch Dagblad | 8 Pagina's

Nederlaag in Wenen

Bekijk de hele uitgave van donderdag 17 mei 1973

Reformatorisch Dagblad | 8 Pagina's

PDF Bekijken