Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Nieuwe Evangelicalen te toegeeflijk t.o. oecumene

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Nieuwe Evangelicalen te toegeeflijk t.o. oecumene

ICCC over „gulden middenweg":

7 minuten leestijd

CAPE MAY, USA — In de Verenigde Staten wordt de laatste jaren nogal eens gesproken over een theologische stroming, die niet orthodox Is en niet vrijzinnig, niet uitgesproken politiek geëngageerd en niet volstrekt gespist op „alleen maar" evangelieprediking. Tot deze groep, die wat vaag omlijnd is, rekent men bijv. wel de opwekkingsprediker (en min of meer Nixons hofkapelaan) dr. Billy Graham. Na een congres in Berlijn, waar deze „nieuwe evangelicalen" zich presenteerden volgde er een soortgelijk congres in Amsterdam, ongeveer twee jaar geleden. In kringen van de ICCC spreekt men over deze niet nauwomschreven groep wel als de „middlers-of-the-road", de mensen, die de gulden middenweg kiezen, hun handen niet willen branden of vuilmaken, kortom, de vlees-noch-vis-broeders. Tegen deze groep richt zich de verklaring „On New Evangelicalism and Ecumenical Evangelism", welke eenstemmig door het ICCC-congres is aanvaard. In vroegere verslagen maakten wij reeds melding van de bezwaren tegen deze figuren, tot wie men ook een dr. J. I. Packer rekent, vroeger een bekend voorman van de Engelse Evangelicals, wiens boeken door de Inter Varsity Fellowship werden uitgegeven en die men in ons land ook gretig las, bijv. in kringen van de CSFR en de RRQR.

Om enige helderheid te krijgen in de tamelijk nevelachtige affaire volgen wij de verklaring, die dezer dagen door de ICCC-ledenkerken is aanvaard.
In de inleiding wordt gezegd, dat "Nieuwe Evangelikalen" - om deze slechte vertaling gemakshalve te hanteren - zeer nauw verbonden zijn met de beweging „Oecumenische Evangelisme". De eersten stammen wel van conservatieveren huize, dan de anderen, die uit de kringen van de Wereldraad van kerken komen, maar beide horen dicht bij elkaar, hetgeen des te gevaarlijker wordt genoemd. Beide stromingen komen voort uit de kringen van de Amerikaanse Nationale Associatie van Evangelikalen (niet hetzelfde als ons „Evangelischen", red. kerknieuws). De een (oecumenischen) verving de term „Verlossing" door die van „bevrijding", de ander (nieuw-evangelikalen) verving het woord „afscheiding" door de term „infiltratie". Daarbij werden in elk geval bijbelse noties, termen uit het „spraakgebruik van de H. Geest", vervangen door onschriftuurlijke begrippen.

Opdracht
Beide bewegingen hebben het element van scheiding tussen Gods volk en de wereld (Exodus 1 vers 7, Psalm 4 vers 3) geloochend. Centrale tekst acht de ICCC wel II Corinthe 6 vers 17: „Daarom gaat uit het midden van hen en scheidt u af, zegt de Heere. en raakt niet aan wat onrein is, en Ik zal ulieden aannemen en Ik zal u tot een Vader zijn". Beide stromingen zoeken eenheid en pogen geloof en ongeloof, te samen te voegen, daarmee de bijbelse opdracht tot afscheiding negerend, zo meent de resolutie.

Als de Grote Opdracht van het waarachtige „evangelisme" ziet de resolutie het bekende Zendingsbevel uit Matth. 28. Maar het oecumenisch evangelisme ziet als haar opdracht: opstand tegen Gods Woord, revolutie, een zogenaamde nieuwe moraal, de dialoog met heidense godsdiensten, het bevorderen van de socialistische staat onder anti-christelijke controle en het samenbrengen van de mensheid in een valse godsdienst, gericht tegen God en Zijn Zoon.

Basis
Het "Nieuwe Evangelikalisme" tracht tegenstrijdige opvattingen over Jezus, de Bijbel, de opstanding en andere soortgelijke zaken, op de basis van „liefde" te verenigen, in plaats van op de basis van „zo zegt de Heere". Zo wordt verwarring in de hand gewerkt; vroegere verdedigers van het geloof en betrouwbare Schrift-uitleggers hebben gekozen voor deze nieuwe beweging. Door hun thans samenwerken met notoire dubieuze moderne theologen, wier theologische opvattingen ernstig gekritiseerd worden, maken zij de verwarring onder de mensen groot.
Als voorbeeld wordt o.a. genoemd het Amerikaanse programma "Key '73" (Sleutel '73), waaraan deze nieuwe evangelikalen meededen. Een Methodistenpredikant formuleerde „evangelisme" aldus: „protesteren tegen de oorlog, racisme bestrijden, politieke betrokkenheid, dat is evangelisme". De ICCC vindt echter, dat dit niets meer met het bijbels Evangelie te maken heeft, maar iets geheel anders is, waarom men het ontoelaatbaar vindt, dat Gods getrouwe dienaren hieraan hun medewerking zouden verlenen.

Prof. Glasser
Voorbeeld van zulk een vermenging vindt de ICCC ook, dat prof. dr. Arthur Glasser, een Nieuw-Evangelikale hoogleraar van Fuller Seminary, op de wereldzendingsconferentie te Bangkok meewerkte aan de verklaring over het thema „Salvation Today" Ds. Glasser was medeondertekenaar van dit Wereldraadstuk, hoewel er op geen enkele wijze verwezen werd naar bijv. verzoening door het Bloed van Jezus Christus'.
De Nieuwe Evangelikalen ontwikkelen zich, aldus de resolutie van Cape May, in de richting van oecumenische nadruk op de sociale aspecten van de huidige tijd en laten daardoor steeds minder accent vallen op het schriftuurlijk prediken van Gods Woord en de daarin geopenbaarde verzoening en verlossing. En de prediking van dit Woord sluit zorg voor de behoeftigen en ellendigen in. Trouwens, de talrijke kerkelijke en christelijke ziekenhuizen, weeshuizen, scholen en noem maar op bewijzen, dat de kerk wel degelijk weet van sociaal werk.

Compromis ?
De Nieuwe Evangelikalen menen ook, dat er - wil men de moderne massa's bereiken en via de nieuwsmedia publiciteit krijgen - belangrijke concessies moeten worden gedaan. Maar er is in de Schrift geen enkele aanwijzing voor zulk een houding te vinden: Petrus en Paulus deden geen concessies om de aandacht van de scharen te trekken en zij waren niet afhankelijk van ongelovige en afgodenvererende „sponsors". Zij predikten evenmin om vrede en eenheid te brengen in afvallige of onbekeerlijke kerken of tegengestelde meningen met elkaar in overeenstemming te brengen.
Hun boodschap en dienst was; proclameren, dat God door Jezus Christus zondaren vergeving en verlossing wil schenken en de verbroken band met God de Vader wil herstellen. Zij predikten, dat het nodig is, dat de mens met God verzoend wordt. Zo was er geen sprake van een vermenging van gelovige en ongelovige elementen in hun boodschap, aldus deze resolutie, die de waarachtige Christusgelovigen wijst op hun roeping, zich niet aan deze houding van compromissen en ongehoorzaamheid jegens de Schrift over te geven, maar daarentegen op geen enkele wijze iets van doen te willen hebben met deze dubbelzinnige houding.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 6 juli 1973

Reformatorisch Dagblad | 14 Pagina's

Nieuwe Evangelicalen te toegeeflijk t.o. oecumene

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 6 juli 1973

Reformatorisch Dagblad | 14 Pagina's

PDF Bekijken