Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Totstandkoming verdrag van zeegebruik is harde dobber

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Totstandkoming verdrag van zeegebruik is harde dobber

Internationale zeerechtconferentie New York:

17 minuten leestijd

NEW YORK — De chaos onder vissers neemt op alle wereld-, zeeën toe. IJslandse patrouilleboten proberen in de stormachtige wateren van het noordelijk deel van de Atlantische Oceaan, Britse treilers te beletten hun werk te doen. Birmaanse kanonneerboten hebben vorig jaar voor de Birmaanse kust Thaise vissersboten aangevallen. Bij Tunesië werden vorig jaar Italiaanse vissers gedwongen koers te zetten naar huis doordat zij werden beschoten door Tunesische patrouilleboten.

In de hele wereld raken de gemoederen verhit, worden boten in beslag genomen en worden de oceanen herverdeeld. In de kustwateren van vele landen zijn veel te veel vissers. Juist in deze delen van de wereldzeeën vermenigvuldigt de vis zich en groeit hij op.

IJsland

Vele landen proberen hun vissers en de visserijstand in de wateren rondom hun land te beschermen door hun visserijgrenzen te verleggen. IJsland heeft in november vorig jaar eenzijdig zijn visserijgrens op 200 mijl gesteld. Ook het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden en de Senaat hebben hun goedkeuring gehecht aan wetsvoorstellen om de Amerikaanse visserijgrens dit jaar of volgend jaar te verleggen van de huidige 12 mijl naar 200 mijl.

In het Russische partijblad Pravda werd deze maand bekend gemaakt dat ook de Sowjet-Unie zich positief opstelt tegenover voorstellen om een 200-mijls limiet in te stellen voor kustlanden. Dit ondanks het feit dat de Russische vissers, samen met de Japanners, het hardst getroffen zouden worden door de instelling van een Amerikaanse 200-mijlzone.

New York

Gisteren is in New York de derde conferentie over het Internationale Zeerecht begonnen onder auspiciën van de Verenigde Naties. De conferentie heeft ten doel een veel omvattend verdrag over het gebruik van de zee uit te werken. De vorige twee conferenties over dit onderwerp zijn uiteengegaan zonder resultaat.

Het gevaar dat de huidige impasse blijft voortduren is duidelijk aanwezig: tenzij er een internationale overeenkomst bereikt wordt, zullen de verschillende landen blijven vasthouden aan hun eigen beleid en in sommige gevallen met wapengeweld een eigen 200-mijlszone instellen.

De huidige situatie kan op twee manieren worden omschreven. Ofwel er„ wordt gezegd dat de zee van niemand is, in juridische' termen,een Res Nullius, ofwel er-wordt', gezegd dat de zee van iedereen is, Res Communis.

Op dit moment gaat bijna ieder land uit van de Res NuUius situatie, wat ertoe heeft geleid dat in belangrijke mate roofbouw is en wordt gepleegd op de schepselen van de zee. De walvissen zijn door overbevissing al zo goed als uitgeroeid terwijl ook in de kustwateren van vele landen de visstand aanzienlijk uitgedund is. De vissende landen zoeken nu naar betere beleidswegen om zodoende niet alle vis uit te roeien.

Strijd

Intussen gaat de strijd om het kostbare voedsel gewoon door. Vorig jaar viel het eerste slachtoffer. Een 19-jarige zeeman werd gedood toen een Tunesische patrouilleboot een beschieting uitvoerde op een Italiaanse vissersboot die probeerde te vluchten uit de Tunesische wateren. Voordat het hierdoor ontstane conflict werd opgelost, werden 12 Italiaanse vissersboten in geslag genomen en werden Tunesiërs die op Sicilië woonden in elkaar geslagen door boze ItaUaanse vissers.

In de nieuwe overeenkomst werd vastgelegd dat de Italianen in de Tunesische wateren mochten vissen en dat Italië grote hoeveelheden Tunesische olijfolie zou afnemen. Voorts zou Tunesië van Italië leningen krijgen met een totaal van 48 miljoen dollar en zou Tunesië van Italië zo over een periode van drie jaar drie miljard dollar ontvangen voor het verlenen van een visvergunning.

Tunesië en Sicilië worden door slechts 100 mijl Water van elkaar gescheiden. ItaUë is ook door 100 mijl water gescheiden van Joegoslavië. Omdat de vis de rotsachtige schuilplaatsen en de onderwatergrotten van de Joegoslavische kust verkiest boven de zanderige stranden van de Italiaanse kust, zoeken de ItaUaanse vissers ook liever de Joegoslavische kust op.

Bij tijd en wijlen raken zij daar slaags met Joegoslavische patrouilleboten. Herhaaldelijk zijn Italiaanse vissersboten bij die schermutseUngen opgebracht door de Joegoslaven en werden de vissers beboet. Een overeenkomst die de beide landen vorig jaar hebben gesloten, heeft de moeilijkheden nog niet kunnen beëindigen.

Zuid-Azië

Vorig jaar november vielen Birmaanse kanonneerboten acht Thaise treilers aan waarvan er een tot zinken werd gebracht. 25 Thaise zeelieden verdronken jammerlijk.

Het incident was het ernstigste van een serie confrontaties tussen Thaise vissers en schepen van buurlanden. Ongeveer 2 miljoen Thailanders werken in de visserijindustrie. De Thaise export van zeevoedsel groeit nog steeds. Vorig jaar bedroeg de waarde van deze export 10 miljoen dollar.

Zowel vuor de grote als de kleinere landen staat er veel op het spel. Japan bijvoorbeeld leeft voornamelijk van de zeeprodukten. Meer dan de helft van de totale hoeveelheid eiwitten die de Japanners jaarlijks consumeren, wordt geleverd door vis en andere zeeprodukten. Meer dan 10 procent van de Japanse beroepsbevolking is werkzaam in de visserij-in- dustrie. ,

De Japanse vissers liggen vaak overhoop met hun Russische collega's. Beide landen hebben zeer modern uitgeruste vissersvloten en zitten elkaar dan ook veel in de weg. Toen de Sowjet-Unie zich voor het eerst ging beroepen op een 12-mijlszone werden 40 Japanse schepen met in totaal 278 bemanningsleden door de Russische schepen omgebracht, omdat de Japanners binnen die zone visten. De twee landen hebben vorig jaar een verdrag gesloten om een einde te maken aan de moeilijkheden.

Japan heeft op dit moment ook een overeenkomst lopen met Noord-Korea dat vorig jaar twee Japanse vissersschepen in beslag nam. Vorig jaar september voerde een Noordkoreaanse kanonneerboot een beschieting uit op een Japanse vissersboot waarbij twee vis-sers gedood werden en twee gewond.

Soms komt in een visserijoorlog eén heel klein land tegenover een grootmacht te staan. Vissers uit Hong Kong klagen dat China soms 70 procent van de vangst opeist als vergoeding voor het vissen in Chinese wateren. Als vissers proberen weg te komen zonder te betalen, worden zij meestal opgebracht door Chinese patrouilleboten. De vangst wordt dan verbeurd verklaard en de bematmingsleden gevangen gezet.

Ook IJsland ziet zich geplaatst tegenover een grootmacht in de nu al tien jaar durende visserijoorlog met Groot-Brittannië. IJsland houdt vol dat de in november ingestelde 200 mijlszone noodzakelijk is om de kleiner wordende visstand in de wateren rond het eiland te behouden.

Kabeljauw

De IJslanders voeren als bewijsmateriaal aan dat de vangsten in de afgelopen jaren steeds kleiner zijn geworden en zeggen voorts dat veel kabeljauw niet de tijd krijgt volwassen te worden omdat ze voor die tijd al gevangen is. . De kabeljauw schiet tussen zijn zevende en zeventiende levensjaar ongeveer 10 maal kuit. Tegenwoordig wordt de vis echter gevangen als hij ongeveer drie jaar is. IJsland wil de totale vangst met inbegrip van die van de IJslandse vissers, beperken tot minder dan de helft van de hoeveelheid van vorig jaar om de kabeljauw de,gelegenheid te geven in aantal toe te nemen.

Groot-Brittannië, dat de IJslandse 200-mijls grens niet erkend, is het er mee eens dat de visstand behouden moet worden maar

De Britse sleepboot Lloydsman ramt de IJslandse kannonneerboot „Thor" op minder dan twee mijl van de IJslandse kust. Dit treffen vond in december aan de oostkust van IJsland plaats in het kader van de slepende kabeljauwoorlog. Na driemaal geramd te zijn door Britse vaartuigen moest de Thor voor enige tijd uit de vaart genomen worden. De Britten verklaarden dat de Thor zich schuldig had gemaakt aan het kapotvaren van de netten van Britse trawlers. gaat niet akkoord met de grote beperking die IJsland heeft voorgesteld. De Britten zeggen dat die maatregel hun toch al met problemen kampende visserij-industrie zal ruïneren. De werkloosheid zal doen toenemen en de prijs van vis uit de pan zal doen rijzen.

IJsland is echter voor zijn economie bijna geheel afhankelijk van vis, 85 procent van de export van het eiland bestaat uit vis of zeeprodukten. IJsland kampt met een inflatie van ongeveer 50 procent per jaar en de IJslandse ambassadeur in Londen zegt dan ook: dit is een zaak van leven of dood voor IJsland. Zonder vis zouden er geen mensen meer zijn. Zo simpel staan de zaken. De zes IJslandse kanonneerboten maken het de Britse treilers op allerlei manieren lastig. Onder meer wordt speciale onderwater apparatuur gebruikt om de netten van de Britten te kappen. Vorig jaar november stuurde de Britse marine op verzoek van de treilerschippers drie fregatten naar de 200-mijlszone om de schippers te steunen.

De fregatten die de vissersboten proberente beschermen moeten zich vaak in de gekste bochten wringen om aanvallen van IJslandse schepen af te weren. Totnogtoe is er slechts eenmaal geschoten. Een IJslandse kanonneerboot vuurde verscheidene schoten af nadat hij in aanvaring was gekomen met een treiler. Er vielen geen gewonden.

Toen IJsland dreigde de betrekkingen met Engeland te verbreken, trok de Britse marine de drie fregatten terug. Toen men echter geen overeenkomst kon bereiken en de IJslanders doorgingen met het kappen van Britse netten, werden de fregatten weer teruggestuurd. Beide partijen hopen nu dat de conferentie in New York uitkomst zal brengen.

De visserijoorlog tussen West-Duitsland en IJsland werd vorig jaar beëindigd doordat de beide landen een akkoord sloten waarin bepaald werd dat de Westduitsers hun vangst met de helft zouden beperken.

Noren

België heeft ook een akkoord bereikt met IJsland. Noorwegen voert op dit moment nog onderhandelingen. De meeste Noorse vissers sympathiseren met de IJslanders. De kans bestaat dat Noorwegen zelf ook een economische 200-mijlszone instelt. Dit wordt dan geen territoriaal gebied maar een zone binnen welke de Noren de buitenlandse vangsten kunnen controleren in verband met het behoud van de visstand.

De meeste schepen die de Noren tot op heden in beslag hebben genomen, zijn Russische, ledere vergroting van de Noorse zone zou voornamelijk gevolgen hebben voor de Russische vissersvloot.

Zweden heeft zijn territoriale watereil al uitgebreid tot 12 zeemijlen. Gedeeltelijk is dit gebeurd als reactie op de „stofzuiger" visserijmethoden van de Russische en Oostduitse treilers in deBaltische Zee. Vorig jaar november werd een Russische treiler opgebracht die op minder dan vier mijl uit de Zweedse kust viste. De mazen van de netten van het schip waren kleiner dan toegestaan is door de Internationale Visserij Commissie van de Baltische Zee. De 400 ton metende Russische treilers, ongeveer 10 maal zo groot als de Zweedse vissersboten, gebruiken netten die zo fijn zijn dat de kleine Baltische haring ermee gevangen kan worden. De Russische, Japanse en Oosteuropese vissersvloten'vissen ook voor de Amerikaanse Atlantische en Stille-Oceaankusten. Hun aanwezigheid en de noodkreten met de slechter materiaal vissende Amerikanen zijn eï de oorzaak van dat het Amerikaanse Congres zich opnieuw inspant'voor de instelling van een 200-mijlszone.

De Japanse en Russische vissersvloten bestaan vaak uit zo'n 100 schepen waaronder grote fabrieksschepen.

Zuid-Amerika'

De Amerikaanse garnalen- en tonijnvissers zijn in moeilijkheden geraakt door de territoriale 200-mijlszones van Bquador, Chili, Peru' en Brazilië. Het is zeer waarschijnlijk dat ook de Amerikaanse vissers die in de Golf van Mexico vissen, in moeilijkheden zullen komen wanneer ook Mexico een 200-mijlszone instelt. In de afgelopen jaren hebben Mexicaanse patrouilleboten Amerikaanse gamalenvissers opgebracht die binnen de Mexicaanse 12-mijlszone visten. Het meest recente geval vond vorig jaar plaats toen vier Amerikaanse schepen werden aangehouden.

Equador neemt al jaren Amerikaanse tonijnvissersschepen in beslag, maar het ernstigste incident vond in 1971 plaats toen de Equadriaanse marine onder dreiging van geweld 53 Amerikaanse schepen opbracht en de vissers meer dan 2 miljoen dollar boete werd opgelegd.

De Verenigde Staten beperkten hierop de militairen hulp aan Equador dat op zijn beurt de Amerikaanse militaire missie in het land uitwees. Ook werden de onderhandelingen tussen de Verenigde Staten en Equador, Pem en Chili over een visserijverdrag opgeschort. De onderhandeUng zijn sindsdien nog niet hervat. In 1972 legde Equador beslag op 27 Amerikaanse tonijnboten en moesten de vissers in totaal 1,2 miljoen dollar boete betalen. Vorig jaar werden zeven schepen opgebracht waarvoor een boete van 1,6 miljoen moest worden betaald. De Amerikaanse regering heeft de boetes terugbetaald. Een van dé redenen dat er minder schepèn'in beslag zijn genomen, is dat de Amerikaanse vissers nu visvergunningen kopen van Equador. De kosten voor de vissers zijn hierdoor echter gestegen en de ongeveer 30.000 bematmingsleden van de Amerikaanse tonijnvissersvloot moeten nu rondkomen met een lager inkomen. De meesten vanjhên wonen in Californië.

De vergunningen die Equador verstrekt kosten tussen 25.000 en 40.000 dollar en gelden vijftig dagen of totdat het schip vol is. Ook wordt het vissen slechts toegestaan vanaf 60 mijl uit de kust.

Brazilië

 Brazilië, dat al zes jaar een 200-mijlszone heeft, heeft de meeste problemen opgelost doOr middel van verdragen. De Verenigde Staten hebben onlangs een tweede tweejarige overeenkomst geratificeerd, die de Amerikaanse gamalenvissers toestaat voor de noordelijke kust van Brazilië te vissen. Brazilië kan het vissen aan vergunningen binden, belasten en de Amerikaanse schepen en hun materiaal inspecteren. De Verenigde Staten gaan er van uit dat het verdrag geen erkenning is van de 200-mijlslimiet maar slechts een maatregel bedoeld mee te werken aan het in stand houden van de garnalenstand.

Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken heeft gezegd dat de Verenigde Staten niet altijd kunnen toestaan dat voor haar kust wórdt gevist zonder dat die visserij aan regels is gebonden of bepaalde soorten vis ontziet.

 Het Amerikaanse beleid is er echter op gericht overeenkomsten te bereiken met de betrokken landen. Onlangs heeft men verdragen gesloten met de Sowjet-Unie, Japan en Polen. De Amerikaanse regering is tegen het unilateraal , uitroepen van een 200-mijlszone door welk land ook. Wel steunt zij zeegrenzen die door middel van internationale overeenkomsten bereikt worden, zoals zou kunnen gebeuren op de conferentie over het zeerecht. De Amerikaanse regering heeft gezegd akkoord te zullen gaan met de instelling van een 12-mijlszone voor alle landen van de wereld, indien hierdoor de internationale scheepvaart niet in moeilijkheden wordt gebracht.

Economische zone

Ook zal de Amerikaanse regering akkoord gaan met een economische 200-mijlszone indien het recht van vrije doorgang wordt geëerbiedigd. De economische 200-mijlszone houdt onder meer in dat er continentale maxima worden ingesteld voor de exploitatie van de zeebodem en de visserij.

 De haring-, kabeljauw- en heilbotvangsten voor de noordoostelijke kust van de Verenigde Staten zijn afgenomen omdat de vis zelfs tot in zijn broedgebied wordt achtervolgd. Het is iedereen duidelijk dat in sommige gedeelten van de wereldzeeën te veel wordt gevist door de machtige vissersvloten. De kosten die het instellen van een 200-mijlslimiet met zich brengt, en de problemen die daar aan verbonden zijn, zijn echter groot. Als ieder land een eigen 200-mijlszone zou instellen, zouden de oceanen een legpuzzel worden van elkaar overlappende zones.

 Een blik op de kaart maakt dit enigermate duidelijk: Algerije en Spanje liggen slechts 100 mijl van elkaar en Cuba en Florida eveneens. Zweden en de Sowjet-Unie liggen net 200 mijl uit elkaar en Alaska en de Sowjet- Unie slechts 50 mijl. De conferentie over het zeerecht heeft er een zware dobber aan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 16 maart 1976

Reformatorisch Dagblad | 10 Pagina's

Totstandkoming verdrag van zeegebruik is harde dobber

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 16 maart 1976

Reformatorisch Dagblad | 10 Pagina's

PDF Bekijken