Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Vrijhaven voor Jordanië in Israëlische haven

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Vrijhaven voor Jordanië in Israëlische haven

Om haven aantrekkelijk te maken

5 minuten leestijd

Koning Hoessein van Jordanië heeft onlangs een bezoek gebracht aan Damascus. Onze krant meldde daarover dat het konlnkrijk Jordanië volgens Hoessein uit twee provincies moest bestaan, waarvan de ene het huidige Cls-Jordanië moet zijn. Onopvallend stond daarachter: „Jordanië zou een vrijhaven kragen In Haifa".

Met Cis-Jordanië bedoelt Hoessein zijn vroegere grondgebied ten westen van de Jordaan. Dat is tot 1B67 bestuurd door Jordanië en in de Zesdaagse Oorlog door Israël bezet. Juist nu er in Jeruzalem een nieuwe Eerste minister is gekomen die de term „bezette gebieden" in zijn woordenboek vervangen heeft door „bevrijde gebieden", gaat Hoessein in Damascus daar eens over spreken. Zo'n Arabische reactie tegen de nieuwe, fellere koers in Jeruzalem is begrijpelijk. Maar dat regeltje over Haifa, daar zou Je haast overheen lezen. Toch is het belangrijk genoeg.

Kishon

Haifa heeft namelijk al jaren een vrijhaven. Deze is gelegen rondom de mond van de beek Kishon. We zijn hier wel op een terrein met Bijbelse herinneringen. Niet alleen Debora spreekt van de beek Kishon, maar ook Elia heeft hier vlak bij, op de Karmel, zijn door God ontstoken offerande gebracht. Hij greep toen de Baälsprofeten „en Elia voerde hen af naar de beek Kishon en slachtte hen aldaar".

De mond van dit beekje ligt tussen Haifa en de Karmel en hier hebben de Israëlische autoriteiten een secundaire haven gegraven. Naar het kleine riviertje spreekt men van de Kishon-haven en de Kishon-zone. In verslagen en folders over Haifa is telkens sprake van deze vrijhandelszone. Door douanefadliteiten wil de regering de industrie van Haifa stimuleren. Deze stad, na Tel Aviv en Jeruzalem de grootste van Israël, is nu al een van de grootste fabriekscentra van het land. Bovendien wordt hier aan de industrie toegestaan grondstoffen en halffabrikaten te importeren zonder betaling van invoerrechten. Ze kimnen dan verwerkt worden op de terreinen rondom de Kishon-haven. De betrokken ondernemingen kunnen hierdoor heel goedkoop werken, temeer omdat er ook geen uitvoerrechten verschuldigd zijn.

Expansie

Ondanks al deze faciliteiten dient de Kishon-zone niet alleen om nieuwe bedrijven aan te trekken. In de praktijk is het ook een prachtige mogelijkheid tot gemakkelijke expansie van Haifa's haven. Een plattegrond laat zien dat er maar een beperkt gedeelte van de omliggende terreinen bestemd is voor nieuwe industrieën. Verder besteedt men deze kostbare kadelengte voor het laden en lossen van chemicaliën en staan er ook pakhuizen voor andere waren met goede aansluitingen op de spoorwegen. De drinkwaterleiding, scheepswerven en een vissershaven nemen de rest in beslag.

Tussen Haifa en de Kishon-zone ligt nog een gedeelte van de kust dat nog niet gebruikt wordt. In de toekomst wil men de pieren gaan verlengen zodat dit gedeelte van de Golf van Haifa benut kan worden voor het lossen van steenkool. Om niet teveel kernenergie nodig te hebben, wil de regering ook hier de zee uit gaan diepen zodat er een geschikte „Coal-Terminal" — een losplaats voor steenkool — komt. Dan moet de nu reeds zeer grote capaciteit van het elektriciteitsbedrijf worden opgevoerd, zodat Haifa heel Noord-Israël en misschien zelfs nog meer van stroom kan voorzien.

Eilat

Eilat heeft ook een vrijhandelszone. Daar beslaat het speciaal voor nieuwe industrieën gereserveerde terrein een relatief veel grotere oppervlakte. Met het uitdiepen van de Kishon is men al begonnen in 1961. Israël had toen in de wereld nog een vrij goede naam en dacht buitenlandse ondernemingen ertoe te kunnen bewegen hier geld, vooral dollars, te investeren. Al zouden hierdoor veel winsten in de vorm van dividend naar het buitenland afvloeien, de regering wilde graag arbeidsplaatsen scheppen met kapitaal van buitenlandse ondernemingen. Het land was toen nog maar drie jaar onafhankelijk en de immigranten stroomden bij tienduizenden binnen.

Langzamerhand heeft Israël niet alleen de Arabieren tegen zich gekregen, maar ook veel landen over de hele wereld, vooral sinds de oliecrisis. Gelukkig drijft Israël nog veel handel met Engeland, West-Duitsland en de Verenigde Staten. De regering in Jeruzalem blijft optimistisch. Hoewel men zich af kan vragen of investeringen in dit bedreigde land wel zo'n veilige belegging vormen, heeft Israël eind Juni opnieuw reclame gemaakt voor Haifa en Eilat. Per 1 Juli zouden namelijk de-in en ultvoerrechten met de EEG-landen verlaagd worden.

Wir-war

Omdat er zich ondanks alles nog maar weinig ondernemingen in de
Kishon-zone gevestigd hebben, heeft dit havengebied een speciale
betekenis gekregen voor Haifa. Hier liggen de mogelijkheden om
de eigen haven uit te breiden. De haven van Haifa is de laatste Jaren
toegerust met heftrucks, vaste, rijdende en drijvende kranen. Het
rustige havengezicht dat voorkwam op luchtfoto's van een Jaar of tien
geleden, is nu vervangen door kaden met een wirwar van staalconstructies
die scheef in de lucht steken. Het lijkt sprekend op de Westeuropese havens. In de Kishonzone is alles nog eenvoudiger. Daar kan de uitbreiding plaats vinden zonder dat de haven gebrek aan ruimte heeft tussen de stad en
de zee.

Koning Hoessein heeft met de naam Haifa dus niet zo maar een onbetekenend havenstate genoemd. Het is Israels grootste haven, die uitstekende verbindingen met het achterland heeft.

Maar al heeft Haifa een vrijhandelszone, het is niet de bedoeling dat Jordanië ook maar enige zeggenschap krijgt in dit gebied. Uitdrukkelijk is in de wet vastgelegd dat alleen ondernemingen die van het Centrale Havenbeheer in Tel Aviv toestemming gekregen hebben, zich in de Kishon-zone mogen vestigen. Haifa is dus geen vrijhandelshaven waar een vreemde mogendheid ook mee besturen mag. Haifa is een hoeksteen van de handel en de industrie van Israël. In 1949 en 1960 was dit het eerste stukje van het Beloofde Land dat Jaarlijks
meer dan 100.000 immigranten voor zich zagen opdoemen. Het is een stad die veel Israëli's lief geworden is.

De godsdienst heeft in het openbare leven van Israël betrekkeliljk weinig invloed. Maar in het Oude Testament, waarin hun geschiedenis staat opgetekend, wordt ijverig gelezen. Daarom is een naam, zoals "Kishon-zone", die herinnert aan Debora en Elia, een symbool waardoor Israël wil manifesteren dat het nog hetzelfde volk is als drie- of vlerduizend jaar geleden. Er is geen sprake van, voor welke Israëlische regering dan ook, dat dit bezit gedeeld kan worden met een Arabier zoals Hoessein.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 29 augustus 1977

Reformatorisch Dagblad | 8 Pagina's

Vrijhaven voor Jordanië in Israëlische haven

Bekijk de hele uitgave van maandag 29 augustus 1977

Reformatorisch Dagblad | 8 Pagina's

PDF Bekijken