Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Commissaris Berlinguer wil voorzitter worden

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Commissaris Berlinguer wil voorzitter worden

Regeringsvorming lost Italiaanse crisis niet op

4 minuten leestijd

(Van een medewerker) Iedereen zegt dat de crisis in Italië voorbij is, partijen en nieuwsbureaus. Kunnen we dus weer overgaan tot de orde van de dag, tenminste wat Italië betreft? Beslist niet. Juist in Frankrijk en Italië waar nu het communisme aan de macht dreigt te komen, zijn in de eerste jaren na de oorlog ook regeringen geweest met communistische ministers.

De Gasperi erfde zijn communistische bondgenoten uit het verzet. Ze stonden onder leiding van Togliatti, die al spoedig zijn ware aard liet zien. De regering kreeg te maken met een separatistische beweging op Sicilië die gesteund werd door de Maffia. Strenge maatregelen konden niet genomen worden door de tegenwerking van de PCL Toen De Gasperi in december 1947 een nieuw kabinet moest vormen, zaten er daarom geen communisten meer in.

Dit is waard om gereleveerd te worden. De Maffia bloeit namelijk als nooit tevoren en de PCI insinueert steeds dat dit te wijten is aan het feit dat christendemocratische burgemeesters op Sicilië alles door de vingers zien. Een communistisch geheugen blijkt maar kort te zijn!

Bij de communisten heiligt het doel de middelen. Ze vechten voor of tegen de Maffia, niet omdat dit een misdadige organisatie is, maar om er politiek voordeel mee te behalen.

Dit alles wordt actueler dan ooit, nu de grote Italiaanse partijen het met elkaar eens geworden zijn. Het is een. oplossing op zijn Italiaans: vijf partijen sluiten met elkaar een overeenkomst over een regeringsprogramma, zohder dat ze weten wie er ministers zullen leveren. De PCI in ieder geval niet, ondanks haar grootte. Zij wordt stille vennoot, een term uit het bedrijfsleven die hier erg toepasselijk is. Want als er communistische ministers gekomen waren, hadden Carter en Schmidt, de grote geldschieters van de verlies lijdende onderneming, hun steun wel eens in kunnen trekken.

Moeilijke week

Ondanks het bereikte akkoord volgde er nog een moeilijke week voor Andreotti. Eerst besprekingen met de werknemers. In februari hebben die met een overweldigende meerderheid het voorstel van Lama, de communistische vakbondsleider, aangenomen. Ze spraken daarmee uit - tot ieders verbazing - dat ze bereid waren om offers te brengen. Nu wilde Andreotti, in overleg met Lama en de twee andere vakbondsleiders, de grootte van die offers vooraf vaststellen in lires. Maar principes omzetten in praktijk, dat was te veel gevergd van Lama en consorten.

Werkgevers

Pas de volgende dag kwam de Confindustria (Italiaanse Werkgeversorganisatie) aan de beurt. Het bedrijfsleven ziet de toekomst maar somber in. Als antwoord op de besprekingen van de vorige dag zeiden de werkgevers dat de loonkosten niet teveel mochten stijgen. Ze maken zich ook ongerust over de vraag of de banken hun krediet kunnen verlenen en over de hoogte van de rentevoet. De Italiaanse kranten schreven dat de nieuwe regering-Andreotti moeilijk aan deze wensen zal kunnen voldoen.

Liberalen haken af

Dezelfde dag ontving Andreotti een brief van de Liberale Partij. Nu de PCI zoveel invloed krijgt, wil ze een const!ui.v.^.v ^-ppositie gaan voeren. Is het zo erg voor de regering dat ze vijf stemmen in de Kamer verliest? Ja, want het nieuwe politieke bestel is nog maar in wording. In de DC zou hierdoor nog meer tweedracht kunnen ontstaan dan er al is. Het is zelfs mogelijk dat de christen-democraten er dit voorjaar al stemmen door verliezen aan de liberalen. Dan moeten er namelijk regionale verkiezingen gehouden worden, een mooie opiniepeiling. Het communistische partij-orgaan leverde heftige kritiek op de liberalen. Het schijnt plotseling bijna verboden te zijn oppositie te voeren!

Dertig jaar lang hebben de communisten alles overwogen en even efficiënt gewerkt als een Amerikaanse zakenman, ledere stap van de partij, van de vakbonden en van hun kranten was uitgemeten. Ze mogen tevreden zijn ovei' het resultaat. Berlinguer is nu reeds commissaris van de „N.V. Italia" en hij zal niet rusten voor hij in de directie wordt opgenomen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 14 maart 1978

Reformatorisch Dagblad | 10 Pagina's

Commissaris Berlinguer wil voorzitter worden

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 14 maart 1978

Reformatorisch Dagblad | 10 Pagina's

PDF Bekijken