Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

SALT dwong Vance

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

SALT dwong Vance

3 minuten leestijd

Wanneer president Ford en de Russische partijsecretaris Brezjnjev in Wladiwostok in november 1974 een doorbraak bereiken in de gesprekken, die moeten leiden tot een nieuw Saltakkoord II, zijn reeds bijna drie van de vijf ter beschikking staande jaren verstreken. De met veel jubel begroete doorbraak zou echter blijven steken. De ondertekening van Salt II, zou niet voor de afloopdatum van Salt I op 3 oktober 1977 kunnen plaats vinden.

De doorbraak bestond in het bereiken van overeenstemming in de maximum aantallen middelen waarmede de kernwapens konden worden overgebracht naar het vijandelijke doel en het totaal toegestane raketten met meervoudige koppen. Maar daar bleef het dan ook bij. Want ondertussen waren de Amerikaanse cruise-missiles en de Sovjet-Russische Backfire bommenwerper aan de horizon verschenen.

De Sovjet-Unie en de Verenigde Staten bleven verdeeld over de vraag of beide genoemde militaire middelen nu plafondverhogend werkten of niet. De Russen weigerden de Backfire-bommenwerper als een strategisch wapen te zien, dat op lange afstand gebruikt kan worden. Hun wapen, aldus de redenering, had daarom met de bereikte overeenstemming over de „plafonds", niets te maken. Daartegenover deden de Amerikanen moeilijk met de cruiseraket.

Kissinger slaagde er echter in het gesprek gaande te houden. Maar ondanks zijn opmerking dat negentig procent van de moeilijkheden waren opgelost — een opmerking, die Vance vandaag ook nog wel eens wil maken — bleef een ondertekening van Salt II uit. Een van de redenen daarvoor waren de Amerikaanse presidentsverkiezingen, die tot de verkiezing van Carter zouden leiden. De sfeer die tijdens deze verkiezingen ontstond, bleek niet bevorderlijk om bij de Amerikanen de bereidheid tot verdere concessies te doen ontstaan.

In maart 1977 reisde de nieuwe Amerikaanse minister van Buitenlandse zaken Cyrus Vance naar Moskou. Hij had twee voorstellen bij zich. Het ene was geheel nieuw. Het behelsde een sprekende vermindering van de intercontinentale langeafstandraketten, waarvoor in de plaats een verdere ontwikkeling van door duikboten gelanceerde raketten kan worden overeengekomen.

Het andere voorstel dat hij bij zich had vormde een hernieuwde bekrachtiging van het akkoord van Wladiwostok en de bereidheid om de nog onopgeloste kwesties in het volgende SALT-akkoord, Salt III te behandelen. De Russen voelden er niets voor.

Daarvoor waren verschillende oorzaken aan te wijzen. Geheel in overeenstemming met de door de nieuwe president gepropageerde openheid werden de Amerikaanse voorstellen tot in details aan de openbaarheid prijsgegeven. De Sovjet-Unie, geheel onbekend met een dergelijke vorm van onderhandelen, geraakte in verwarring. Haar reactie bleef niet uit. Ze weigerde Vances voorsteilen te bespreken. De Amerikanen bleken slechte „kenners" van de Russische mentaliteit te zijn. Ze konden weten, dat het logge Russische apparaat niet of nauwelijks in staat is om op onverwachte gebeurtenissen te reageren. Want afgezien van het feit, dat het eerste Amerikaanse voorstel op direct te behalen voordeel voor de V.S. geënt was en daarom van te voren reeds vaststond, dat voor de SovjetUnie slechts afwijzen overbleef was daar nog een ander argument: op grond van Wladiwostok bevond de Sovjet-Unie zich midden in de realisering van een vijfjarenplan, ten koste van miljarden roebels. De Russische leiders waren eenvoudig niet in staat om op Vances aanbod in te gaan

Ook het tweede Amerikaanse voorstel bleek onbespreekbaar. Slechts de terugkeer naar de bij de Russen bekende geheime diplomatie toM Vance de gelegenheid geven in de afgelopen week met Gromyko in Moskou over de geschillen te onderhandelen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van Friday 27 October 1978

Reformatorisch Dagblad | 34 Pagina's

SALT dwong Vance

Bekijk de hele uitgave van Friday 27 October 1978

Reformatorisch Dagblad | 34 Pagina's

PDF Bekijken