CENTRAAL WEEKBLAD

Over predikanten en politici gaat het in de rubriek „centraal . bekeken" van het „Centraal Weekblad" van de Gereformeerde Kerken in Nederland. „Uit gesprekken hier en daar merk ik wel dat predikanten het vaak niet gemakkelijker hebben dan politici. Je kunt geen stap naar rechts doen of links valt over je heen — en omgekeerd natuurlijk ook. Wanneer je voor het midden kiest ben je kleurloos en onbeweeglijk en weet je niet wat er gaande is in de wereld. Soms heb je, dunkt mij, er wel eens behoefte aan te doen, wat minister Van Agt vorige week in elk geval wèl voor elkaar heeft gekregen: uit de schijnwerpers wat terug in de luwte; een soort vakantie van jezelf.
 

Politici en predikanten hebben natuurlijk nog meer gemeen dan de lotgevallen die anderen hen doen overkomen — inclusief soms nachten wakker liggen van de problemen en de agressiviteit van de mensen; zij hebben met elkaar hun pretenties gemeen, dat zij nl, menen leiding te kunnen geven; dat zij een „woord hebben" voor de mensen, een boodschap, en dat zij in het moeras van deze tijd menen een weggetje te kunnen vinden — geen vierbaans autoweg, maar een weggetje.

En dat is natuurlijk niet helemaal niets. Als ik het circus rondom de Amerikaanse presidentsverkiezingen volg, denk ik altijd bij mezelf: wat voor mens moet je eigenlijk zijn om van jezelf te beweren: ja, hoor, ik kan best president van dit land zijn! Dan moet je toch wel een lef hebben dat aan hoogmoedswaanzin grenst. Mensen zeggen dan wel eens: het verstand komt met het ambt, maar waarom zou je zelf dan niet de uitzondering zijn op deze regel.

Maar — met enige schrik realiseer ik mij dat al die dingen ook voor mijzelf gelden, als predikant: wat een pretentie! Om te zeggen: ja, ik heb een woord voor u, al ontlenen wij dan de volmacht daartoe aan Hem die het ons heeft voorgezegd. Ofschoon wij dat éne woord niet anders hebben dan in onze vele woorden.

Maar het verhaal is nog niet af. Wat een pretentie om jezelf christen te noemen. Niet gewoon maar: ik ben een „godsdienstig mens", neen, maar christen, d.w.z. naar die Eén. Je kunt je dan wel verschuilen in de grote massa van de kerk of van de gemeente, uiteraard dan uit ootmoed en nederigheid. Maar leven is toch, op de beslissende ogenblikken kleur bekennen. Dat geldt zelfs voor de mens die immers een kameleon is. Er zijn ogenblikken dat wie zich naar Hem noemt, ook naar Hem moet willen heten."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen