Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

oe gaat De KKTO-arts (3)

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

oe gaat De KKTO-arts (3)

over ziekte Ac gezondheid

6 minuten leestijd

Omdat we nog niet alles van het KNO-gebied gehad hebben is er hier een derde aflevering over dit onderwerp. De keel en de neus zijn al aan de orde geweest zodat het oor overblijft. Of ze nu groot zijn of klein, wijd uitstaand of plat tegen het hoofd; oren kunnen we niet missen. Hoewel, de oorschelp is niet het belangrijkste onderdeel van het gehoororgaan. Het gehoor zit „binnenin", veilig opgeborgen in het schedelbot.

Het oor bestaat uit drie gedeelten: het uitwendige gedeelte tot aan het trommelvlies, het middenoor met de gehoorbeentjes, en het binnenoor met als onderdelen het slakkenhuis en de halfcirkelvormige kanalen, waarover verderop meer. Over de oorschelp valt weinig te melden afgezien dan van de vorm en de stand. Toch is het belangrijk voor iemand met grote oren dat hij kan zeggen: beter twee grote dan vier kleintjes!"

De uitwendige gehoorgang kan soms flink ontstoken zijn wat veel pijnklachten geeft. Soms denkt men wel met een middenoorontsteking van doen te hebben, maar gelukkig is dit minder ernstig. Vooral steenpuisten zijn berucht in dit gebied. Een oorzaak is vaak het oorpeuteren, met een breinaald of met een lucifer of gewoon met de vingers. Er kunnen snel kleine wondjes ontstaan die gaan infecteren. Kliertjes in de gehoorgang maken het oorsmeer, een vettige substantie dié de wand soepel houdt. De een maakt er meer van aan dan de ander zodat er grote proppen uit kunnen komen. Als alles goed verloopt „rolt" het er gwoon uit, soms hoopt het zich zo op dat de hele gang afgesloten wordt. Dit uit zich in een toenemende doofheid. De huisarts kan dan het oor uitspuiten nadat u het eerst enkele dagen met warme zoete olie of slaolie gedruppeld hebt.

Hoe horen we?

Om te kunnen begrijpen hoe we horen moeten we eerst weten wat geluid is. Geluid is een trilling van luchtdeeltjes, die wordt voortgeleid. Hoe hoger een geluid is hoe sneller die trillingen zijn. Het menselijk oor kan trillingen opvangen van 16 tot 16.000 trillingen per seconde. Dit komt overeen met een zware bastoon van een orgel, bijv. een 32 voet tot de hoge tonen van een picolo, een kleine soort fluit.

Voor verschillende toonhoogten is een sterkere toon nodig dan voor andere. De toonsterkte drukken we uit in decibels, waarbij nul decibel de gehoordrempel is, dus een geluid dat we nét kunnen horen, bijvoorbeeld als we iemand door een deur willen afluisteren. Een normale conversatie wordt gevoerd op een geluidsniveau van 60 decibels, een motor van een straalvliegtuig geeft ongeveer 120 decibels geluid. Rond deze grens ligt ook ongeveer de pijndrempel, hierbij gaat het geluid pijn doen aan onze oren, het is dan een vervelende sensatie geworden, met kans op gehoorbeschadiging.

Geluid is dus trillingen. De trillingen komen de uitwendige gehoor;gang binnen en stuiten tegen het trommelvlies, dat mee gaat trillen. Het trommelvlies is ongeveer 5 millimeter in doorsnee en iets doorzichtig. Met een speciaal kiikertje is het goed te inspecteren, of het gaaf is, of er gaatjes in zitten of dat er vocht achter zit. Aan de achterkant van het trommelvlies zit de hamer, de eerste van de drie gehoorbeentjes, bevestigd. De tweede is het aambeeld en de derde de stijgbeugel. De stijgbeugel is inderdaad de juiste benaming voor de vorm, voor de hamer en het aambeeld is meer fantasie nodig.

Door de oppervlakteverhoudingen trilt de stijgbeugel 30 maal sterker dan het trommelvlies, het geluid wordt dus „versterkt".

De gehoorbeentjes en de ruimte eromheen vormen het middenoor. Vanuit het middenoor loopt een buis naar de achterkant van de neusholte, de buis van Eustachius. Deze verbinding zorgt er voor dat de druk in het binnenoor gelijk is aan die van de buitenlucht, anders zou het trommelvlies gaan bollen of in gaan trekken. Door te slikken gaat de buis even open, we horen dit soms door een lichte klik of een klap. In een vliegtuig of in een lift van een hoog gebouw moeten we steeds slikken om de druk gelijk te houden. Op grotere hoogtes is de luchtdruk namelijk minder, dus de druk in het middenoor hoger. Het trommelvlies bolt dus op, en komt door te slikken met een „klap" weer in de goede positie.

Binnenoor

Het binnenoor of slakkenhuis met halfcirkelvormige kanalen ligt veilig opgesloten in het rotsbeen, de schedelbasis. De voetplaat van de stijgbeugel zit in een venster van het slakkenhuis die twee opgerolde „gangen" in zich heeft. Aan de top hebben de gangen een verbinding. De gangen zijn gevuld met vloeistof die iets kan bewegen. Door de bewegingen van de stijgbeugel beweegt ook de vloeistof, die op zijn beurt gevoelige cellen aanzet tot het afgeven van zenuwimpulsen. Deze zenuwimpulsen gaan naar de hersenen waar ze worden waargenomen als geluid. Deze omzetting van trillingen in zenuwimpulsen is erg ingewikkeld. Omdat er zoveel bij komt kijken is het systeem zeer kwetsbaar voor invloeden van buitenaf. Medicijnen, slechte bloedvoorziening en ongevallen werken soms uit op het gehoor- en evenwichtsorgaan.

Het evenwicht

Gehoor' en evenwichtsorganen liggen erg dicht bij elkaar, zodat ze vaak samen betrokken zijn bij bepaalde aandoeningen. Doofheid gaat soms gepaard met duizelingen en evenwichtsstoornis met bijvoorbeeld oorsuizen. Het evenwichtsorgaan is opgebouwd uit kanalen gevuld met vloeistof waarin een soort klepjes zitten. Door bewegingen van die klepjes weten we welke kant we uitdraaien en houden we ons evenwicht als we stilstaan. Een gecombineerde aandoening van gehoor- en evenwichtsorgaan is bijvoorbeeld de ziekte van Meniere.

Hierbij ontstaan er aanvallen van ernstige duizeligheid met gehoorverlies. Waarschijnlijk wordt dit veroorzaakt door een ophoping van het vocht dat in de kanalen zit. Door bepaalde medicijnen kunnen de verschijnselen gelukkig goed bestreden worden. Ook een „ontsteking" van het evenwichtsorgaan kan voorkomen wat evenwichtsstoornis geeft met duizeligheid en misselijkheid.

Ouderdom

In de loop der jaren gaat ook de gehoorfunctie achteruit, meestal eerst in de hoge tonen. Meestal is de oorzaak in het slakkenhuis gelegen, vaak door een slechte bloedvoorziening. Bloedverwijdende middelen kunnen dan verbetering geven, vooral van het hinderlijke oorsuizen dat er vaak mee gepaard gaat. Als de gehoorfunktie zo achteruit gaat dat de persoon geen gesprek meer kan volgen is een gehoorapparaat een goede oplossing. Ook daarin heeft de technologie niet stilgestaan, de apparaatjes kunnen zelfs in de poot van de bril worden verstopt. Bij afwijkingen in de gehoorbeentjes kan een operatie uitkomst bieden, zelfs tot het aanbrengen van.kunstgehoorbeentjes toe.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van Friday 9 March 1984

Reformatorisch Dagblad | 30 Pagina's

oe gaat De KKTO-arts (3)

Bekijk de hele uitgave van Friday 9 March 1984

Reformatorisch Dagblad | 30 Pagina's

PDF Bekijken