Bekijk het origineel

De mosterdpot

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

De mosterdpot

4 minuten leestijd

leder mens heeft zo zijn vaste eetgewoonten. Maar volgens Fiet loopt het bij ons de spuigaten uit. „D'r moet een eind aan komen", zei hij onlangs nog. „Ik wil vanaf nu gezamenlijk eten". Een uitspraak die bij een ieder van ons gezin in de smaak viel. Maar er is bijna geen mouw aan te passen om dat voor elkaar te krijgen. Dan moet Chieltje naar zwemles gebracht worden. Een andere keer ligt er een briefje van Sietske dat ze wat later komt. Is het een keer zover dat we met z'n allen rond de dis geschaard zitten vliegt Tjeerd overeind. „Even nog naar de bibliotheek, die is vanavond gesloten. En ik moet dat boek hebben voor school". Zwijgend eet de rest dan door. Mopperend dat het bij ons nooit gezellig samen eten is.
  Maar deze week was de hele kliek voltallig. Eensgezind zalen we rond de tafel. Het wachten was op vader Piet. Hij zat nog wat te rommelen in de koelkast. Geërgerd draaide ik me om en zei: „Schiet eens op. Wat heb je nou toch te zoeken. Alles staat op tafel". „De mosterd is op", zuchtte Piet. „Nietes, die staat achter de ketchup", zei Chieltje. Meteen mistroostig gezicht schoof Piet aan het hoofd van de familietafel en boog zijn hoofd. Eendrachtig vouwden we de handen. En vader Piet vroeg een zegen over deze maaltijd.
  
Gelukkig heb ik een gezin dat in de regel niet zo kieskeurig is. Ze lusten bijna alles. Maar er moeten wel de nodige kruiden bij komen. Chieltje grijpt altijd naar de ketchup. Tjeerd houdt het bij aromat. Jojanneke en ik gebruiken samen de mayonaisepot. Sietske is een uitzondering. Die hoeft er helemaal niets bij. Maar Piet strooit tijdens elke maaltijd kwistig met de mosterdlepel in het rond.
  De maaltijd begon zo leuk. Maar na een paar minuten zei Piet waarschuwend tegen mij: „Maaike, de mosterd is echt op". Een blik op de bewuste pot overtuigde mij van het tegendeel. „Daar kun je nog wel een paar weken mee doen", diende ik hem van repliek. „En toch is hij bijna op", dreinde Piet nog na.
  
„D'r is ook nog ketchup pa", zei Chieltje goedbedoeld. „Wil je wat van mijlenen?" Goedbedoeld, maar niet goed overgekomen. Kwaad viel Piet uit. „Ketchup, dat past niet bij warm eten". Tjeerd, die het hele verhaal langs zich heen had laten gaan, bemoeide zich er ook mee. „Zeg, vader, ik wil echt niet vervelend doen. Maar heeft u weleens in de kast gekeken? Daar staat een hele verzameling bierglazen. Als je goed kijkt zijn het echter allemaal lege mosterdglazen".
  
Ik begon me enigszins onbehaaglijk te voelen. Dit kon weleens uit de hand lopen. Om de gemoederen te sussen heb ik Piet beloofd om de volgende dag mosterd te halen. De maaltijd bleek achteraf toch niet zo gezellig te verlopen als we gedacht hadden.
  
Maar de volgende dag had ik een nieuwe pot mosterd. Met een nadrukkelijk gebaar zette ik hem naast Piet z'n bord. Hij pakte de pot opgelucht op. Zo met een ge.zicht van: ik kan er weer een tijdje tegen.. Chieltje zwaaide weer zwierig met zijn flesje ketchup en iedereen had weer het zijne.
  
Tenminste, dat dachten we. Piet zat maar te kauwen en kauwen. Had de pot met mosterd al een paar maal opgepakt, bekeken en weer neergezet. Op het laatst had iedereen zijn eten op. Behalve vader Piet. Hij schoof zijn bord terzijde. Keek me aan en zei somber: „De mosterd is niet goed. Die is zuur. Niet door mijn keel te krijgen ".
  
Bereidwillig kwam Chieltje weer met zijn halflege ketchupfles. Die werd echter nadrukkelijk teruggewezen. „Te zoet, die moet ik niet". Zuchtend ging ik de volgende dag voor de tweede keer op pad. Weer voor mosterd.
  
En zo ging het nog zes keer. Toen klaarde Piet z'n gezicht tijdens het eten op. „Dit is de goeie". Op onze gespannen gezichten trokken alle zorgelijke trekken weg. Want zes maaltijden, met telkens een andere mosterdproef is bijna niet te doorstaan.
  
Chieltje loste dit voorval op zijn eigen kinderlijke manier op. Hij keek vader Piet aan en zei: „Hè, hè, kunnen we eindelijk ook weer eens echt danken voor het eten". Schielijk wendde ik mijn gezicht af. Maar de volgende opmerking kwam ook al. „Wat doen we met al die andere mosterdpotten?"
  
Als een van de lezers nog behoefte heeft. Hij wende zich tot Piet.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 25 oktober 1985

Reformatorisch Dagblad | 24 Pagina's

De mosterdpot

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 25 oktober 1985

Reformatorisch Dagblad | 24 Pagina's

PDF Bekijken