Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Zo'n stoute Bruno

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Zo'n stoute Bruno

7 minuten leestijd

Door Sj. van Duinen Annemieke is pas uit school. Als ze haar glas melk opheeft, staat ze te verzinnen wat ze eens zal gaan doen. Mama zegt: „Ik moet nog even naar de slager. Gaan jullie mee? Of blijf jij even bij Bartje?" Bartje roept al: „Mee! Mee!" Mama lacht. Bartje wil altijd graag naar buiten. Maar Annemieke heeft een ander plannetje. „Mama, mogen Bartje en ik samen naar de slager? Ik zal goed op Bartje letten, écht waar. Mag het?" Verlangend kijkt ze mama aan. „Nou, vooruit, Bartje, je mag met Annemieke mee, maar je móet haar een hand geven." Bartje vindt alles goed, als hij maar meemag! Annemieke holt naar de gang om de jassen te pakken. En mama schrijft op een briefje, wat ze,bij de slager moet hebben. De slager is op de hoek van de straat. Het is een hele stille straat en ze hoeven niet over te steken, dus gevaarlijk is het niet. En Annemieke past altijd goed op haar broertje. Als een klein moedertje helpt ze hem zijn jas aan trekken. „Jullie moeten wel een muts op, want het is zo koud", zegt mama. Ze pakt een tas en doet de portemonnee met het briefje erin.

Mama blijft in de deur staan en kijkt haar tweetal na. Ze kijken steeds achterom en zwaaien. Tot Annemieke roept: „Gaat u maar naar binnen, mama. We blijven écht op de stoep!" Want ze vindt het helemaal niet leuk, als mama blijft wachten tot ze op de hoek zijn. Ze is al bijna zes jaar, nu, dan ben je toch al groot? Als Bartje nu alleen moest! Die is nog maar drie jaar. Hij zou vast niet op de stoep blijven. Maar nu houdt zij zijn handje stevig vast. „Als mama groente moet hebben, vraag ik, of wij samen naar de groenteboer mogen, hè Bartje? Dat is ook niet ver. Ik durf best." „Ik ook", zegt Bartje. Nee hoor, Bartje is helemaal niet bang. Hij durft nog wel alleen buiten op straat te lopen. Maar dat mag nooit van mama. Hij mag alleen maar in de tuin spelen.

Bij de slager staat er een mevrouw en een jongen in de winkel. Ze moeten dus even wachten. Bartje loopt nieuwsgierig rond. „Is dat?" vraagt hij en wijst naar iets heel groots, dat aan een haak hangt. De jongen zegt: „Dat is een stuk van een koe." „Ik vind het eng", zegt Annemieke. Bartje zegt niets. Hij begrijpt niet wat een stuk van een koe is. Dan wijst hij naar een worst. „Is lekker", zegt hij. De mevrouw lacht. „Ja, dat is zeker lekker!" Als de mevrouw en de jongen de winkel uit zijn, zegt de slager: „Zo, zo, komen jullie samen boodschappen doen? Dat is nog eens flink. Wat moet je hebben?" „Worst", zegt Bartje. De slager moet lachen, maar Annemieke haalt het briefje uit de portemonnee en geeft het aan de slager. „Twee ons leverworst en drie ons gehakt", leest de slager hardop. Terwijl hij het klaar maakt, zegt hij: „Annemieke krijgt een stukje leverworst en Bartje krijgt een stukje van die koe." „Ohh, jij krijgt daar een stukje van, Bartje," roept Annemieke. „Nee hoor, is vies!" zegt Bartje. „Dan krijg je een varkensstaartje." De slager maakt altijd grapjes. „Is ook vies. Ik wil die," en Bartje wijst naar een hele leverworst. „Wel ja, jij denkt ook, één stukje worst is zó op! Nou vooruit, je krijgt allebei twee stukjes." Eerst wordt alles netjes in de tas gedaan en dan snijdt de slager vier stukjes leverworst en haalt het velletje eraf. „Dat is voor de hond", zegt hij. „Is niet een hond." Bartje kijkt zoekend rond. „Ja, binnen zit een hele grote. Pas maar op, hoor. Eet maar gauw je worst op voor hij het ruikt!" zegt de slager.

Als Annemieke en Bartje buiten staan, zegt Annemieke: „Eerst dit opeten Bartje, anders kan ik je geen hand geven." Hè, dat smaakt lekker! Als het op is, pakt Annemieke Bartjes hand vast en zegt zacht: „Weet je wat, Bartje, we gaan achterom door de brandgang. Mama staat vast voor het raam te kijken en dan denkt ze misschien: Wat blijven ze lang weg. En opeens komen wij dan uit de keuken. Leuk, hè?". Bartje knikt. Hij vindt alles goed. De brandgang is meteen naast de slager. Zij wonen bijna achteraan, dus ze moeten een aardig stukje lopen. Het is heel stil, overal. Eigenlijk vindt Annemieke de brandgang een beetje griezelig. Het is er zo smal en donker, maar ze vindt, het leuk om mama voor de mal te houden. Als ze halverwege de brandgang zijn, staat Annemieke opeens stil. Daarginds uit één van de tuinen komt een hond! Een grote hond en Annemieke is bang van grote honden. Kleintjes vindt ze wel leuk, maar grote, brrr! „Daar komt een hond, Bartje", zegt ze zacht. „Is lieve hond, hè?" Bartje is niet bang voor honden. En mama zegt altijd, dat Annemieke hem niet bang moet maken, maar nu zegt ze zacht: „Ik... ik weet het niet." „Is dat stoute hond?" vraagt Bartje verder. Annemieke geeft geen antwoord, maar kijkt met grote ogen naar de hond, die al aardig dichtbij is. Zal ze terug gaan? Maar die hond heeft hen zó ingehaald! O, wat moet ze doen? „Ik... 't is vast een gemene hond", zegt ze met trillende stem, „Misschien... misschien bijt'ie wel!" „Mag niet, hè?" vraagt Bartje, die nog steeds niet bang wordt. Annemieke gaat helemaal aan de kant staan en drukt zich tegen de heg. Ze trekt Bartje naar zich toe. Als die hond nu maar voorbij loopt...! „Stoute hond wil zeker worst", zegt Bartje en meteen er achteraan: „Ksss, weg hond!" Maar de hond gaat niet weg. Kwispelstaartend komt hij naar hen toe. „O, Bartje, kom!" roept Annemieke en wil weghoUen, maar de hond is al bij hen en snuffelt aan de tas. „Mag niet worst!" roept Bartje hard. En Annemieke? Haar hart bonst van bangheid. En als ze de natte snuit van de hond tegen haar hand voelt, waarin ze de tas draagt, laat ze de tas vallen en holt er snikkend vandoor!

De hond let niet op de huilende Annemieke en ook niet op Bartje, die met grote ogen staat te kijken hoe de hond aan de tas snuffelt. Wil hij de worst en het gehakt opeten? „Weg stoute hond. Is van mama!" zegt hij boos. Maar de hond luistert niet. Als Annemieke een eind van de hond vandaan is, kijkt ze achterom. Laat ze nu zomaar haar broertje in de steek? Maar o, kijk eens, Bartje staat bij die gevaarlijke hond! Straks bijt die hond Bartje. „Bartje, Bartje, kom hier! Hij... hij bijt, hoor!" roept ze heel hard. En Bartje die de tas wil pakken schrikt, als de hond gromt. Vlug laat hij de tas los en holt naar Annemieke. „Is gemene hond. Hond doet bijten!" praat hij ondertussen. „Kom maar gauw hoor, Bartje," Annemieke snikt nog een beetje na. Zo hard ze kunnen, hollen ze naar huis, de keuken door, de kamer in! Mama staat voor het raam. „O mama," zegt Annemieke met trillende stem. En mama kijkt naar haar tweetal, wat is dat nu? Annemieke heeft tranen op haar wangen en Bartje kijkt heel boos. „Wat is er gebeurd?" „Een hond... een gemene hond... in de brandgang, die... die wilde de tas pakken!" En Bartje praat er doorheen: „Gemene hond doe alles opeten. Mag niet hè, mama?" Mama begrijpt meteen wat er aan de hand is. „Waarom kwamen jullie ook door de brandgang?" vraagt ze een beetje boos. Maar ze wacht niet op een antwoord en holt al weg. Annemieke en Bartje hollen achter haar aan. Nu durft Annemieke wel. Mama buigt zich over het tuinhekje en kijkt de brandgang in. Ja hoor, daat staat een hond... te smullen van de worst en het gehakt! „O, wat erg!"

Mama doet het hekje open en holt naar de hond toe. Mama is niet bang. Bartje holt mee en wat langzamer komt Annemieke er

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 29 november 1985

Reformatorisch Dagblad | 26 Pagina's

Zo'n stoute Bruno

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 29 november 1985

Reformatorisch Dagblad | 26 Pagina's

PDF Bekijken