Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Nieuwe Ethiopische dorpen op oude marxistische leest

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Nieuwe Ethiopische dorpen op oude marxistische leest

Veel westerse kritiek op rigoureus hervestigingsbeleid

6 minuten leestijd

URUNA KIJANG — In het gloednieuwe dorp Uruna Kijang hebben de bewoners, die nog maar kortgeleden leden onder een van de ergste hongersnoden uit de geschiedenis, ruime voorraden voedsel, brandhout en water. Rond hun nieuwe huis groeien bomen en staan de velden vol gierst en mais. Er is zelfs graan over om er een provisorische brouwerij op na te houden.

Uruna Kijang ligt honderden kilometers verwijderd van het dorre noorden waar de bewoners vandaan komen. Om naar Uruna Kijang en 120 andere nieuw gebouwde dorpen te reizen zijn de bewoners in overvolle bussen, vrachtwagens en transportvliegtuigen uit hun ontboste geboortestreken weggehaald. Westerse landen, vooral de Verenigde Staten, hebben Ethiopië beschuldigd van schendingen van de mensenrechten: het onder wapendwang afvoeren van mensen naar de nieuwe dorpen, waar zij onder gewapend toezicht zouden staan; scheiding van gezinnen en tegenhouden van transportmiddelen en hulpgoederen waarmee de hongersnood had kunnen worden bestreden.
Peter McPherson van het Amerikaanse Bureau voor Internationale Ontwikkeling noemde de hervestiging van Ethiopiërs tijdens een persconferentie op 23 december „een omvangrijke menselijke tragedie met historische proporties".

Humaan
De Ethiopische regering wijst de beschuldigingen van de hand. „Het is een humaan programma, dat helaas kritiek heeft gekregen in het Westen", zei Berhane Deressa, onderdirecteur van de Ethiopische Commissie voor Hulpverlening en Herstel. „Een deel van het land is overbevolkt, de grond is uitgeput en de mensen verhongerden",' zei hij, „In een ander deel is er grond en water in overvloed".
Deressa ontkende niet dat de verhuizing van honderdduizenden mensen hier en daar problemen oplevert. „Het is geen waterdicht programma dat we uitvoeren, maar het is ook niet zo dat we de problemen moedwillig scheppen, zoals sommigen beweren. Zelfs in de beste kampen is wel eens sprake van tekorten. De medische zorg is ontoereikend en de primaire infrastructuur is gebrekkig. Maar dat zijn problemen die ook in de rest van Ethiopië spelen, niet alleen in de nieuwe vestigingen."
De meest vernietigende kritiek op de hervestiging kwam van de Franse vrijwilligersorganisatie Médecins sans Frontières (artsen zonder grenzen). Volgens deze organisatie, wier leden op 2 december het land moesten verlaten, zijn tijdens de hervestiging 100.000 Ethiopiërs om het leven gekomen, en zal de hele operatie evenveel slachtoffers eisen als de hongersnood — ongeveer een miljoen.
„Ik zeg niet dat er geen mensen sterven. Overal in Ethiopië sterven mensen", zei Deressa. Maar zonder hervestiging resten Ethiopië twee slechte alternatieven: „mensen aan hun lot overlaten of altijd steunen op buitenlandse hulp". Hij zei dat sinds het begin van de operatie in november 1984 bijna 600.000 mensen uit de streken Tigré, Wollo, Shoa, Gondar en Gojjam naar elders zijn verhuisd.
Sinds maart zijn 5.000 mensen gearriveerd in Uruna Kijang. De nieuwe nederzetting ligt dichtbij de grens met Soedan in het gebied Ilubabor.

Beeldvorming
Voor buitenstaanders is het moeilijk een juist beeld te krijgen van de operatie. Buitenlanders, of het nu diplomaten zijn of journalisten, mogen de nederzettingen alleen met toestemming van de regering en onder begeleiding bezoeken.
Journalisten en een vertegenwoordiger van het Wereldvoedselprogramma van de Verenigde Naties die onlangs een bezoek brachten aan Uruna Kijang kregen de indruk dat het hierom een modeldorp ging, hoewel de regering beweert dat er geen modelnederzettingen bestaan.

Uruna Kijang heeft een school, een kliniek met een daaraan verbonden arts, een bibliotheek met marxistische literatuur, een brouwerij waar bergen mais in de zon liggen te gisten en nette rijen „tukuls", typische Ethiopische hutten van klei, stro en eucalyptushout, met ieder een eigen tuintje.
In het droge noorden kost het een dag zoeken om brandhout voor het koken en een beetje verwarming bij elkaar te sprokkelen. In Uruna Kijang moet de regering stukken bos afbranden of met bulldozers omverhalen om landbouwgrond te creëren.
In tegenstelling tot de dorre woestijnen en savannen van het noorden wordt het landschap rond Uruna Kijang gevormd door uitgestrekte gemeenschappelijke akkers met gierst en mais en kleine stukjes grond voor eigen bebouwing. Toch krijgen de bewoners van Uruna Kijang nog voedselhulp tot ze hun eerste oogst binnenhalen, zeggen de autoriteiten, die daarbij aantekenen dat hiervoor geen buitenlands voedsel wordt gebruikt. De nieuwe bewoners van Uruna Kijang waren niet erg spraakzaam tegenover de bezoekers. Deressa en andere Ethiopische hulpverleners gaven toe dat een aantal gezinnen gescheiden waren, en dat niet iedereen ingenomen was mfet de verhuizing. „Je kunt je huis nu eenmaal niet verlaten zonder emoties", zei Tafari Wassen, woordvoerder van de Ethiopische hulpverleningscommissie. „Maar waar het om gaat is: zullen zij volgend jaar ook de rest van hun familie zien sterven, of komen zij hierheen waar zij hun voedsel kunnen verbouwen?" De Volksverhuizers moeten zich in talloze dingen aanpassen. In de drukkende hitte van dit zuidwestelijke deel van Ethiopië rennen de kinderen rond in wollen truien die ze in de kille hooglanden droegen. De dorpsarts, Tekola Yeheyese Haile Selassie, zei dat malaria bijna epidemische vormen aannam omdat de hooglanders geen afweer hebben tegen deze ziekte. Niemand gaf een schatting van het aantal slachtoffers.

Strenger
Het leven is ongetwijfeld ook veel strenger geregeld dan in het noorden. De dorpelingen, van wie velen voorheen een nomadisch leven leidden, werken van 6 uur 's morgens tot het middaguur op de gemeenschappelijke akkers, 's Middags zijn ze vrij om hun eigen landjes te bewerken. Maar in de namiddag is er verplichte scholing voor volwassenen.

Elke zondag vindt op het grote stoffige plein naast het partijkantoor, het grootste gebouw van het dorp, een politieke bijeenkomst plaats. Een functionaris zei dat deelname niet verplicht was, maar dat „iedereen wilde komen om te leren".
Een westerse diplomaat die zei een onverwacht bezoek te hebben gebracht aan Uruna Kijang, beschreef de nederzetting als een „legerkamp", omringd door bewakers. Tijdens het bezoek van de journalisten waren geen wapens te zien.

Deressa zei dat zijn land, ondanks de kritiek, moest doen wat het beste leek. „Wat gebeurt er met deze mensen als de zogenaamde „donor-moeheid" inzet", zei hij met betrekking tot degenen die nog in de dorre streken wonen waar zij volledig afhankelijk zijn van buitenlandse voedselhulp. „En wat gebeurt er met het moreel van mensen die twee of drie jaar in een vluchtelingenkamp zitten?"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van woensdag 26 februari 1986

Reformatorisch Dagblad | 22 Pagina's

Nieuwe Ethiopische dorpen op oude marxistische leest

Bekijk de hele uitgave van woensdag 26 februari 1986

Reformatorisch Dagblad | 22 Pagina's

PDF Bekijken