Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

SPANJE HAAKT NAAR STABILITEIT

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

SPANJE HAAKT NAAR STABILITEIT

3 minuten leestijd

Waar is Franco's erfenis gebleven? Aan de vooravond van de herdenking van de gruwelijke Spaanse Burgeroorlog, die medio juli vijftig jaar geleden uitbrak, hebben de Spaanse socialisten op alle verkiezingsfronten (het parlement, de senaat en het regionale parlement van Andalusië) gewonnen. Ruim tien jaar na de dood van de ovenwinnaar in de burgeroorlog en van Spanjes decennialange dictator lijkt het „franquisme" van de Spaanse politieke aardbodem weggevaagd te zijn.
Of zou er in het aan de macht blijven van premier Gonzalez' PSOE toch nog heel verborgen een „franquistisch" historisch element meespelen? Een traditionele Spaanse voorliefde, uit ervaring opgedaan, voor sterke, stabiele regeringen?
Hoe dit zij, alles wees op een voortzetting van het socialistische bewind in Madrid. De enige zorg die de PSOE leek te koesteren was het opnieuw behalen van de absolute meerderheid in de Cortes. En ook dat pakte voor Gonzalez en de zijnen goed uit, ondanks een zetelverlies van maar liefst 18. Een dezer dagen veel gehoorde klacht van de liefhebbers van het politieke spel is dan ook dat het de jonge Spaanse democratie aan een „echte" oppositie ontbreekt.
Meer genoegen, zeker tegenover het buitenland, putten Spaanse commentatoren uit het blote feit van vrije, democratische verkiezingen in hun vaderland. En dat al voor de vierde keer in successie. Aan de vooravond van de herdenking van de Spaanse Burgeroorlog is dat begrijpelijk. Een vloed aan Spaanse en langzaamaan ook buitenlandse literatuur richt zich de laatste tijd op „Spanjes wonderbaarlijke democratisering".
De fundamentele politieke verandering van dictatuur naar democratie, zo constateert een Madrileense geleerde tevreden, verliep niet via een militaire staatsgreep zoals in Portugal of via een militaire nederlaag à la Argentinië. Evenmin droeg daar druk van buitenaf aan bij. Aan de wieg van het democratiseringsproces stonden vooral koning Juan Carlos en Adolfo Suarez. Dank zij hun voorzichtig manoeuvreren kwam Spanjes democratie van de grond. Als erfgenamen van Franco ontpopten zij zich als de grafdelvers van het „franquisme".
Het interessante van deze Cortes-verkiezingen is dat uitgerekend Suarez (enthousiaste aanhangers juichten de expremier al als „El Presidente" toe) na het optrekken van alle retorische kruitdamp als enige oppositiekandidaat een opmerkelijk succes boekte.
Suarez' Centro Democratico y Social ging bijna evenveel zetels vooruit als Gonzalez' PSOE er verloor. Het kiezerspubliek blijkt Suarez' historische rol allesbehalve vergeten te zijn. Zal niet Manuel Fraga, de leider van de grootste oppositiepartij Coalicion Popular, maar Adolfo Suarez Felipe Gonzalez' toekomstige grootste rivaal worden?
Voorlopig is Suarez met zijn 19 zetels (de Cortes telt er 350) en ondanks zijn ambities („In 1990 zit ik weer in het Moncloapaleis.") daar nog ver van verwijderd. Zijn huidige verkiezingsthema's van internationale solidariteit met de Derde Wereld en het opzeggen van het verdrag met Washington over de Amerikaanse militaire bases op Spaans grondgebied, om er een paar te noemen, doen daar niet erg naar verlangen.
Premier Felipe Gonzalez mag zijn regeringskarwei voortzetten. Geen gering karwei als we alleen maar letten op de enorme werkloosheid en het aanhoudende Baskische terrorisme in Spanje. Toch zullen zijn Nederlandse politieke soortgenoten hem knap benijden. Gonzalez zit niet alléén in het regeringskasteel, hij wil en kan er ook alleen zitten. Dat wil zeggen onder voorbehoud van de uitslag van de volgende verkiezingen in het door hem zo krachtig voorgestane post-Francotijdperk.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 24 juni 1986

Reformatorisch Dagblad | 10 Pagina's

SPANJE HAAKT NAAR STABILITEIT

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 24 juni 1986

Reformatorisch Dagblad | 10 Pagina's

PDF Bekijken