Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

De kangoeroebuidel houdt oma jong

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

De kangoeroebuidel houdt oma jong

Privacy is fundament waar drie-generatiewoning op rust

5 minuten leestijd Arcering uitzetten

Inwonen is niets nieuws. Vooral op het platteland was het vroeger een normaal verschijnsel. Zodra opa en oma niet meer voor zichzelf konden zorgen, trokken ze bij hun kinderen in op de boerderij. Ook in steden vind je drie-generatiegezinnen. Het dorpse Apeldoorn kreeg onlangs een "kangoeroewoning". Jong èn oud warmt zich in de buidel. In Almere hebben ze er al een jaar of tien ervaring mee. Tot volle tevredenheid van de bewoners.

De familie R. Paulides bestaat uit twee gezinnen. Rob (51), zijn vrouw Carmen (38) en hun twee zoons van 17 en 13. En dan een stralende grootmoeder van 91. Je schat haar een eindje in de 70. Ze begint te glimmen als je dat zegt. „Ik ben van 1898. Niemand gelooft 't".

Samen bewonen ze sinds november 1988 in Almere een duowoning. In feite zijn het twee woningen. Een grote vijfkamerwoning op de eerste verdieping en op de begane grond een kleine eenheid, die twee kamers, een badcel en een kookboek bevat. Via de gemeenschappelijke ingang kom je in een portaaltje. Je staat voor twee voordeuren. Als het moet, kunnen ze op slot. Onderlinge afhankelijkheid, verdraagzaamheid en privacy. Volgens Ton Valkenburg, directeur van een verzorgingshuis in Rhenen en auteur van het boekje "Oud worden", zijn dat de fundamenten waar de drie-generatiewoning op rust. „Ik verlang niet terug naar de situatie waarbij twee gezinnen constant bij elkaar om de tafel zitten, zonder dat je je kunt terugtrekken. Weet je, zo'n autoritaire opa, die vanuit zijn stoel alles dirigeert, dat is iets waar ik niet naar terug verlang. Dat heeft in het verleden veel ellende teweeggebracht. De kinderen en kleinkinderen leden daaronder".

Familieband
Vanuit haar kamertje kijkt oma Paulides op het Deventerpad, een straat nabij het hoofdcentrum van Almere- Stad. „Ik heb vijftien jaar in een bejaardenflatje gewoond. In Amsterdam. Ik woonde er prachtig, maar er was geen verpleging. Ik moest verzorgd worden. Voor geen goud wil ik echter naar een verpleeghuis. Je zit daar zo eenzaam in een hokje. De Bijlmerbajes biedt meer comfort. En dan al die dementen om je heen. Op den duur word je het zelf ook. Oud worden is mooi, maar niet prachtig. Alles zakt af, maar ik hoop dat mijn gedachten goed blijven. Ik wil niet wachten op m'n stoel. Ik wil beweging om me heen zien". De krasse oma kreeg haar zin. Een van de tien kangoeroewoningen in Almere kwam leeg. De (klein)kinderen hadden er geen bezwaar tegen dat oma bij hen kwam wonen. „Nee, religieuze overwegingen hebben, niet meegespeeld", vertelt haar werkloze zoon. „Praktisch kwam het beter uit. Het ritje Almere-Amsterdam werd ons gewoon te kostbaar". De stap werd bewust gezet en alle betrokkenen hadden inspraak. „We realiseerden ons goed waar we aan begonnen. De opvang van moeder komt grotendeels op de schouders van mijn vrouw en kinderen. Ik weet niet of dat mee speelt, maar zij zijn van Dominicaanse afkomst. De familieband is daar veel sterker dan bij ons Nederlanders. Veel spontaner. Daar kunnen wij wat van leren. Wij verarmen op dat punt. Hulp moet je hier tegenwoordig betalen".

Verdraagzaam
Drie generaties onder één dak. Van familie en kennissen kregen ze positieve reacties. Hebben de twee gezinnen nooit last van elkaar? Kijk je elkaar niet constant op de vingers? Oma buigt zich lachend naar haar schoondochter. „Carmen, heb je last van je schoonmoeder?" Rob: „Je hoort vaak dat de relatie schoonmoederschoondochter niet ideaal is. Het probleem van twee kapiteins op één schip, je kent dat wel. Maar deze twee kunnen goed met elkaar opschieten. Die cultuur hè. We leven bovendien in twee aparte woningen. Je hoeft elkaar niet voor de voeten te lopen. En als er iets is, kun je je ongestoord terugtrekken. Je moet elkaar niet gaan irriteren door je overal mee te bemoeien". Grootmoeder kijkt bedenkelijk in de richting van haar zoon. „Rob, je mag hier niet roken hoor". Oma heeft gevoel voor humor. „Ik ben geen brommer. Nee, José en Kirsy zijn gek met oma. Prachtig. Ze komen af en toe een spelletje met me doen. Gezellig. Ja, m'n schoondochter moet er wel tegen kunnen dat ze wel eens eerst iets met oma bepraten". De ouders vinden dat evenwel geen bezwaar. „De bejaarde moet daardoor eigentijds blijven denken. Dat houdt oma jong!"

Klachten
Heeft het wonen bij elkaar dan echt geen nadelen? Oma heeft wel klachten, maar die hebben alle betrekking op haar woning. „Nou kijk, dit raam kan niet open en vroeger had ik veel meer ruimte. Zeg nou zelf, dit kamertje is toch niet geschikt voor een echtpaar? Mijn man, hij was koster van de Noorderkerk, is overleden. Het zou toch veel te klein geweest zijn voor ons tweeën? Het tuintje is zomers onze extra kamer. Ha, ha. Ik ben tevreden hoor. Dankbaar. Absoluut. Als er nu wat met me gebeurt, zitten m'n kinders dichtbij. Ik kan echt niet meer zonder hulp. Ik ben slecht ter been. Wil ik weg, dan moet ik in die rolstoel". Rob, Carmen en de kinderen vinden dat het tot nu toe prima gaat. Alleen vinden ze het jammer dat bij overlijden van oma naar een andere woonruimte moet worden gezocht. Volgens Piet Bouma, medewerker van de Christelijke Woningbouwvereniging "Goede Stede", valt dat in de praktijk wel mee. „Er moet sprake zijn van een zorg- of een sociale relatie. Met dat doel zijn de woningen destijds opgezet. Bewoning door een andere dan een ouder-kindrelatie is dus mogelijk. Er zou bij voorbeeld een oudere oom of tante kunnen inwonen. Wanneer er niet direct een ouder familielid belangstelling heeft, kan een ouder kind uit de bovenwonende familie de benedenwoning betrekken". Mocht het de familie in zes weken niet lukken om een geschikte kandidaat-huurder voor te dragen, dan gaat de woningbouwvereniging op zoek naar een nieuwe huurder. „Uiteraard in overleg met de blijvende huurder(s). Indien de blijvende partij de huurovereenkomst wenst te beëindigen, dan zal de verhuurder behulpzaam zijn bij het vinden van vervangende woonruimte".

Huur
De kangoeroewoningen voorzien in een behoefte. Van de kant van de bewoners komen positieve reacties, vooral als het gaat om de manier van bij elkaar wonen. Oma Paulides: „De huurprijzen zijn redelijk. M'n zoon betaalt voor de bovenwoning 560 gulden per maand en mijn huisje kost me 230. Voor het bejaardenhuis moest ik 700 gulden betalen. Allin. Nee, ik wil hier niet meer weg. Ik vind dit een uitkomst".

Dit artikel werd u aangeboden door: Reformatorisch Dagblad

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 6 maart 1990

Reformatorisch Dagblad | 36 Pagina's

De kangoeroebuidel houdt oma jong

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 6 maart 1990

Reformatorisch Dagblad | 36 Pagina's