Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Namibië kan dienen als witte raaf in Afrika

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Namibië kan dienen als witte raaf in Afrika

Hoog tijd dat een zwarte staat er een succesvol experiment van maakt |i|

4 minuten leestijd Arcering uitzetten

JOHANNESBURG - Met de onafhankelijkwording van Namibië is een einde gekomen aan het dekoloniseringsproces in Afrika. Zuidwest-Afrika, in de vorige eeuw door Duitsland in bezit genomen, werd in de Eerste Wereldoorlog door Zuidafrikaanse militairen namens Groot-Brittannië op de Duitsers veroverd.

In 1920 besloot de toenmalige Volkenbond het land als mandaatgebied aan Zuid-Afrika toe te wijzen, een situatie die tot de jaren zestig bleef bestaan totdat de Verenigde Naties het mandaat introkken en het Zuidafrikaanse bestuur onwettig verklaarden. Pretoria legde zich hier niet bij neer en bleef het gebied besturen.

Dat was voor de zwarte leider Sam Nujoma aanleiding om de strijd op te nemen tegen de Zuidafrikanen die hij beschouwde als koloniale machthebbers en uitbuiters. De rest is geschiedenis. Drieëntwintig jaar nadat het eerste schot werd afgevuurd is dezelfde Sam Nujoma uitgeroepen tot president van de republiek Namibië, terwijl zijn Swapo een meerderheid in zowel het parlement als het kabinet bezit.

De oorlog in Zuidwest-Afrika en Namibië heeft in totaal aan 22.000 mensen het leven gekost, onder wie 700 Zuidafrikaanse militairen, bijna allemaal dienstplichtigen. Er is door de jaren heen veel bitterheid gekweekt, niet alleen tussen zwarte Namibiërs en Zuidafrikanen, maar ook tussen Namibiërs onderling.

Voorbeeld
Het is daarom eigenlijk heel verbazend dat de onafhankelijkwording van het land zo soepel en bijna zonder wanklanken is verlopen. De onderhandelingen tussen de verschillende partijen hebben een grondwet opgeleverd waaraan alle landen in deze wereld maar vooral de landen in Afrika, inclusief Zuid-Afrika, een voorbeeld kunnen nemen.

Vrijheid van meningsuiting, van beweging, vereniging en vergadering, van godsdienst en drukpers liggen erin verankerd. Wijzigingen kunnen slechts worden doorgevoerd als ten minste twee derde van het parlement het er mee eens is. De Swapo, waarvan zelfs door de Verenigde Naties is beweerd dat ze de enige vertegenwoordiger van het Namibische volk was, bleek na de verkiezingen slechts iets meer dan de helft van de Namibiërs achter zich te hebben.

Om die reden heeft Sam Nujoma aanzienlijk moeten inbinden. In het verleden heeft hij meermalen de wens geuit om, in navolging van de rest van Afrika, een eenpartij staat te stichten waarin de Swapo als een allesoverkoepelende beweging alleen de dienst zou uitmaken en alle oppositie verboden zou zijn. Dat zou logischerwijze perscensuur en andere dictatoriale maatregelen met zich meebrengen.

Die opzet van Nujoma is nu geblokkeerd, tenminste, zolang deze grondwet blijft bestaan. Boze tongen beweren dat Nujoma nu zo snel mogelijk opnieuw verkiezingen zal uitschrijven waarbij dit keer de Verenigde Naties geen toezichthoudende rol zullen spelen zodat manipulatie met de uitslag mogelijk wordt.

Grondwet wijzigen

Dezelfde boze tongen voorspellen dat Sam Nujoma, met zijn aldus behaalde twee derde meerderheid, de grondwet dusdanig zal wijzigen dat Namibië zal vervallen tot de uitwassen die in de rest van Afrika normaal zijn. Het is uiteraard te hopen dat deze pessimistische toekomstvisie geen bewaarheid wordt, al was het alleen maar omdat de huidige grondwet van Namibië een blauwdruk kan zijn voor de toekomst van Namibiës grote buur Zuid-Afrika.

Welwillende blanke Zuidafrikanen wensen het Namibische experiment alle goeds toe, want het wordt hoog tijd dat een zwarte staat in Afrika er een succes van maakt. De grootste blanke vrees is dat met de komst van een zwarte regering ook corruptie, nepotisme, wetteloosheid, verval, nationaliseringen, economische ellende en armoede hun opwachting zullen maken. Zoals de rest van zwart Afrika dagelijks aantoont. Dus: laat Namibië nu eens anders zijn, laat de multipartijendemocratie, de persvrijheid, de vrije handel in Namibië wel voortbestaan.

Trouwens, het zou ook voor de Mandela's en de Sisulu's van ZuidAfrika. goed zijn als ze konden zien dat een Namibië waarin het kapitalisme in een gemengde economie kan gedijen, een succes wordt. Immers, Nelson Mandela en Walter Sisulu spreken tot nu toe alleen maar over een socialistische economie, naasting van mijnen en banken en meer van dergelijke achterhaalde en mislukte concepten. Blijkbaar hebben de ANC-leiders niets geleerd van wat zich in Oost-Europa afspeelt. Hopelijk zullen zij wel iets opsteken van buurland Namibië.

Dit artikel werd u aangeboden door: Reformatorisch Dagblad

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 23 maart 1990

Reformatorisch Dagblad | 26 Pagina's

Namibië kan dienen als witte raaf in Afrika

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 23 maart 1990

Reformatorisch Dagblad | 26 Pagina's