Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Strobalen op de wagen

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Strobalen op de wagen

6 minuten leestijd

„Kom Hermen, kom, we mogen mee!" „Mee? Waar naar toe?" „Naar oom Okko. Papa moet stro halen". Ah, dat is leuk.

Hermen rent door de schuur naar buiten. Daar op het erf staat een wagen, een platte wagen. Hij is nu nog leeg, maar hij moet vol. Papa tilt Okko en Hermen op de wagen. „Goed vasthouden hoor!" waarschuwt hij. De jongens knikken. Ja, dat weten ze. Als zij zich niet vasthouden, mogen ze niet mee.

Brrm... brrrmmm... Langzaam begint de tractor te rijden. Ha, dit is fijn. De broertjes kijken om zich heen. Het is prachtig om mee te rijden. Jammer dat het maar zo'n kort eindje is. Zie maar, daar in de verte zie je de boerderij van oom Okko al.

Zo nu en dan kijkt papa achterom of de jongens stilzitten. Ja hoor, dat is in orde. Ze houden zich koest.

Waf... waf... de hond van oom Okko springt de wagen tegemoet. Ze zijn er. Dat ging vlug. Plof... plof... Snel springen de kereltjes op de grond. Ze willen met Molly, de hond, spelen. Papa zoekt oom Okko op. Zij hebben geen tijd voor spelen. Ze moeten werken. Ook Okko heeft een hele grote berg strobalen. En stro van die berg moet op de wagen geladen worden. Het duurt een hele poos voor de wagen vol is. Tjonge, dat wordt hoog zeg! Er komen wel zes lagen boven elkaar. „Mogen wij daar nu bovenop?" vraagt Okko. „O nee, geen sprake van, dat is gevaarlijk!" „Maar hoe moeten wij dan meerijden?" zegt Hermen wat benauwd. „Lopen joh!" lacht oom Okko. „Gewoon lopen, jullie hebben jonge benen". Lopen? Nee toch. De jongens kijken zuur. Papa lacht. Hij tilt Hermen op en zet hem in de tractor. En Okko? die komt op het voorplankje van de wagen. Daar kan hij precies zitten. Opzij zit een stang. Daar kan hij zich aan vasthouden. „Nou daar gaan we. Tot ziens!" Brr... brrr... Langzaam rijdt de stoet terug. Hermen lacht naar • Okko. Hij ziet hem zitten op het plankje. Ach, veel te snel zijn ze weer thuis. Het meerijden is afgelopen. Papa rijdt de tractor met de wagen de kuikenstal binnen. Hermen en Okko lopen er achteraan.

De strobalen moeten allemaal in de kuikenstal. Weet je waarvoor? Dat is voor de nieuwe kuikens. Die kunnen dan op het stro lopen en slapen. Dat is lekker warm en zacht.

„Nu goed opletten!" waarschuwt papa weer. „Ik klim bovenop de wagen en ik gooi de strobalen omlaag. Pas op hoor!"

De jongens gaan aan de kant staan. Zij zien dat papa op het stro klimt. Oei, wat is hij nu hoog! Pats... daar gaat een Baal naar beneden. En pats... weer een. Pats... daar weer een. Pats... pats... O wat wil papa nu? Hij laat zich zorgvuldig zakken. Hij stapt weer in de tractor. De wagen komt op e.en ander plekje in de stal.

Een hele poos blijven de broers kijken. Papa heeft het wel druk hoor! Nu is de wagen bijna leeg. Okko en Hermen lopen er naar toe. Er is geen gevaar meer, denken ze. Ze komen dicht bij de wagen, vooral Hermen. O, wat doet hij gevaarlijk! Kijk uit Hermen, papa is nog aan het gooien, kijk uit! O wee, papa ziet hem niet. Hij duwt weer een strobaal van de wagen. Daar komt-ie... pats... au! tegen Hermens schouder aan. Au! Klets! Daar valt Hermen met z'n hoofd op de grond en de strobaal bovenop hem....

Okko gilt van schrik. Hij roept: „Papa, papa, kom!" Oei, papa ziet Hermen opeens liggen. Hij schrikt. Wat is er gebeurd? Vlug springt hij van de wagen. Hij komt bij Hermen en scheurt de strobaal weg. Hoe is 't met hem, o, hoe is't? Hermen komt langzaam overeind, heel langzaam. Hij wiebelt wat op zijn benen, maar hij staat! Hij loopt een klein eindje. „Waar doet het zeer?" vraagt papa. „Mijn hoofd, au, mijn hoofd". Papa tilt Hermen op. Hij draagt hem in zijn armen naar binnen. Okko maakt de deuren steeds open. Zo komen ze bij mama in de kamer. Wat kijkt mama geschrokken. „Wat is er gebeurd?" vraagt ze angstig. Papa legt Hermen op de bank. Och, wat ziet hij er uit. Er zitten allemaal rode plekjes op zijn gezicht. Hij huilt zo verdrietig. Mama kijkt steeds naar hem als ze het verhaal hoort. Viel Hermen met z'n hoofd op de grond? Zit er een gat in? Nee, dat gelukkig niet. „Kan hij staan?" vraagt ze aan papa. „Ja, dat wel en lopen kan hij ook". „O fijn, dan heeft hij niets gebroken". Mama kijkt wat gerustgesteld. „Waarom huil je?" vraagt ze aan Hermen. „Mijn.hoofd doet zeer", zegt Hermen tussen zijn snikken door. Maar kijk, hij gaat overeind zitten. Hij komt van de bank af. Hij wil bij mama op schoot.

Papa en Okko verdwijnen weer naar de schuur. Het werk moetaf. Nü 1» iiK.T AVOMO.. nu met hem? „Wat wil je?" vraagt mama zachtjes. „Drinken", zegt het gevallen jongetje. „En ik wil op de bank liggen". Dat is goed. Hermen krijgt een slaapzak over en lekker drinken. Mama wil goed voor hem zorgen. Soms kijkt ze naar hem. Weet je waarom? Ze is een beetje ongerust! Misschien heeft hij wel een hersenschudding, denkt ze. Hij viel met een klap op de harde grond. Dat is gevaarlijk. „Weet je wel wat er gebeurd is?" vraagt ze hem. „Nee, ik weet het niet, hoe kom ik hier?" vraagt Hermen verbaasd. Mama vertelt het. „Wat gek, ik weet er niets van", vertelt hij. „Ik was helemaal niet dicht bij de strowagen, nee hoor!"

Mama kijkt nog meer ongerust. Ze loopt naar de telefoon. Ze belt de dokter op en vertelt wat er gebeurd is. „Laat hem maar rustig liggen", zegt de dokter. „Als hij overgeeft, dan is het een lichte hersenschudding. Houd uliem maar rustig".

Overgeven? Hermen overgeven? Nee, dat heeft-ie nog niet gedaan. Gelukkig, misschien valt het mee. Afwachten maar... Nu is het avond. Hermen hoeft niet naar bed. Hij mag in de kamer blijven. Maar slapen doet hij wel hoor. Kijk maar, daar ligt-ie op de bank. Papa en mama praten zachtjes. Ze zijn blij dat het zo goed afgelopen is, want Hermen heeft helemaal niet overgegeven. Hij heeft weer gepraat en gelopen en wat gegeten. Hermen heeft geen hersenschudding. Hij is bijna al weer beter!

Als papa en mama op hun bed liggen, slapen ze niet direct in. Nee, ze gaan eerst op hun knieën, net als de jongens doen. Zij danken de Heere dat hij het goed gemaakt heeft met Hermen. Maar ze danken niet alleen voor Hermen. O nee, want de Heere heeft toch ook gezorgd voor Okko en Marnix en voor henzelf en voor opa en oma. De Heere heeft hen vandaag zovéél dingen gegeven. Papa en mama weten dat de Heere iedere dag voor hen wil zorgen. En daarom kunnen ze rustig gaan slapen, de hele lange nacht.

Dit artikel werd u aangeboden door: Reformatorisch Dagblad

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 22 juni 1990

Reformatorisch Dagblad | 24 Pagina's

Strobalen op de wagen

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 22 juni 1990

Reformatorisch Dagblad | 24 Pagina's

PDF Bekijken