Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Regering Hrawi; een stel marionetten

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Regering Hrawi; een stel marionetten

krijgt het meer en meer voor het zeggen in Libanon

6 minuten leestijd

CAIRO - Bulldozers hebben bergen afval, rotsen en rollen prikkeldraad weggeduwd van het Galerie Semaan-kruispunt tussen islamitisch WestBeiroet en de christelijke voorsteden Baabda en Hazmiyah. Beiroet is weer één stad, nadat de opstandige generaal Michel Aoun een week geleden zijn strijd staakte. DÏ; I5-jarige burgeroorlog lijkt spoedig te worden bezegeld.

Premier Selim al-Hoss straalt in zijn zwaar bewaakte woning in WestBeiroet enorm veel zelfvertrouwen uit nu Aoun zijn strijd heeft opgegeven. „We zoeken niet langer naar een oplossing. We hebben hem al".

In theorie zijn de problemen van Libanon door de aftocht van Aoun achter de rug. De rebelse generaal was de enige die zich verzette tegen het vredesakkoord dat in oktober 1989 in het Saoedische Taif werd gesloten.

In Taif werd besloten tot een eerlijke deling van de politieke macht tussen alle gemeenschappen in Libanon. Ook is afgesproken dat alle milities worden ontwapend. En ten slotte zal het Syrische leger uit Libanon verdwijnen.

Blijvende rol

Aoun weigerde met het akkoord van Taif in te stemmen, omdat het een dictaat van Damascus zou zijn. Hij eiste dus eerst het vertrek van de 40.000 Syrische soldaten uit Libanon vóórdat de Libanese partijen om de tafel gaan zitten. Maar heel weinig Libanezen geloven dat Syrië zich binnen een paar jaar werkelijk zal terugtrekken.

Premier Selim al-Hoss hoort tot de categorie van rasoptimisten. „Binnen twee jaar zullen de Syrische troepen zich naar de Bekaa-vallei hebben teruggetrokken, om vandaar uit met de Libanese regering te onderhandelen over hun verdere verblijf op Libanese bodem", aldus de premier, die het vredesakkoord van Taif citeert.

Ook de Libanese professor in de politieke wetenschappen Walid Kazziha gelooft dat vrede mogelijk is nu Michel Aoun van het Libanese toneel is verdwenen. Maar hij verwacht dat Syrië een blijvende rol in Libanon zal spelen.

„Ik denk dat de overgave van Aoun een belangrijke stap is naar de herleving van een sterke centrale Libanese staat, maar dan wel onder leiding van Syrië", aldus Kazziha, in zijn kantoor aan de Amerikaanse Universiteit van Cairo. „Syrië is geïnteresseerd in een sterk centraal Libanon, op voorwaarde dat het Syrische leger de Bekaa-vallèi en andere strategische punten kan blijven beheersen", zegt professor Kazziha.

Volgens Kazziha zal Syrië bovendien zorgen dat het Libanese leger „wordt omgebouwd zodat het aan de Syrische belangen dienstbaar wordt. Het wordt dus sterker èn tegen Israël gericht".

Franse banden

Michel Aoun van Oost-Beiroet was de voornaamste sta-in-de-weg voor een door Syrië geleid Libanon. Het waren straaljagers uit Damascus die Aoun vorige week uit zijn hoofdkwartier bombardeerden.

De vrees voor een grotere rol van Syrië in Libanon is precies de reden waarom Michel Aoun in Frankrijk zo populair was. Dat hij naar de Franse ambassade vluchtte is logisch.

Frankrijk heeft zich sinds de vorige eeuw als de 'beschermer' van de Libanese christenen opgeworpen. Toen was dat voornamelijk om ze tegen de Ottomaanse islamitische heersers in Istanboel te verdedigen.

Die Franse band met de Maronieten was een moreel en historisch argument voor de Volkenbond om na de Eerste Wereldoorlog en na de ontmanteling van' het Ottomaanse Rijk aan Parijs het 'toezicht' over Libanon en Syrië te geven.

Nü is Parijs erg bezorgd om de Syrische koloniale politiek ten aanzien van Libanon. Syrië maakte er nooit een geheim van dat het Libanon be

Spoorweg =^0lieleidlng O km 50 schouwt als een provincie van GrootSyrië, met Damascus als hoofdstad.

President Hafiz al-Assad heeft een appeltje te schillen met Frankrijk. Hij beschouwt de grens tussen Syrië en Libanon als het resultaat van de Franse koloniale verdeel-en-heers-politiek.

Bezorgdheid

Eén reden waarom de Ffanse politici kort na de Eerste Wereldoorlog Libanon van Syrië hebben gescheiden, was de vrees dat de Maronieten een kleine minderheid in een groot islamitisch Syrië zouden worden.

Die bezorgdheid om de geloofsbroeders in Beiroet is deze week bevestigd. Tientallen soldaten van Aoun die zich overgaven, zijn geboeid en geknield door het hoofd geschoten. Ooggetuigen geven Syrische soldaten de schuld.

De Franse president Frangois Mitterrand heeft aan de Verenigde Naties om een onderzoek gevraagd, en eist de terugtrekking van Syrië uit Libanon. Parijs en Damascus maken tevens diplomatieke ruzie over het lot van Aoun.

De controleposten en de landmijnen langs de 'groene lijn' in Beiroet zijn de afgelopen dagen ontmanteld in een sfeer van pais en vree. Maar op 100 meter van de Franse ambassade is tegelijk een nieuwe militaire post geopend.

Een dozijn soldaten houdt de wacht in een pantserwagen voorzien van traangasgranaten. Franse diplomaten noemen het een „belegering". Duidelijk is dat het Libanese leger wil voorkomen dat generaal Michel Aoun kan ontsnappen. President Mitterrand staat er op dat Michel Aoun naar Parijs mag vliegen. „Een kwestie van eer", noemde Mitterrand dat. Hij had Aoun immers asiel beloofd, in een poging het bloedvergieten in Libanon te stoppen.

Onder druk van Syrië heeft de Libanese president, Elias Hrawi, aan de Franse ambassadeur om uitlevering van Aoun gevraagd. De Libanese regering wil hem laten berechten door een civiele rechtbank.

Leiders

De Franse 'beschermheer' van het christelijke Libanon is nu dus in een diep conflict met de christelijke 'beschermeling' president Elias Hrawi verwikkeld. Achtergrond is dat Hrawi niet de Franse anti-Syrische gevoelens deelt.

Aoun heeft zich fel verzet tegen het presidentschap van Hrawi. Die is immers „een stuk klei in de handen van de Syrische president". De meeste Libanezen zijn het met Aoun eens dat hun regering een groep marionetten is.

Bijna alle Libanezen zijn van mening dat Hrawi een zwakke zetbaas is van , Damascus. Libanon ziet de 40.000 Syrische militairen graag direct naar huis marcheren.

Maar de Libanezen vinden een dikke Syrische vinger in hun nationale pap draaglijker dan de gruwelen van de burgeroorlog. Alleen de aanwezigheid van het Syrische leger lijkt een eind te maken aan de veldslagen tussen de meer dan een dozijn religieuze gemeenschappen.

Professor Kazziha denkt dat Aoun het laatste obstakel was. „Het enige dat het vredesproces in Libanon nu nog kan vertragen, is het probleem voor de Libanese christenen om leiders te vinden die aan dat proces leiding kunnen geven".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 20 oktober 1990

Reformatorisch Dagblad | 24 Pagina's

Regering Hrawi; een stel marionetten

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 20 oktober 1990

Reformatorisch Dagblad | 24 Pagina's

PDF Bekijken