Bekijk het origineel

Washington maakt zich niet druk om politieke perikelen in Canada

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Washington maakt zich niet druk om politieke perikelen in Canada

Onafhankelijk Quebec is geen gevaar voor Amerikaanse belangen

4 minuten leestijd

WASHINGTON - De sterke betrokkenheid in Amerika bij de Koerden van Irak heeft de aandacht totaal afgeleid van een groeiende crisis veel dichter bij huis: het uiteenvallen van Canada door de dreigende afscheiding van de provincie Quebec. ,

Amerika's buurland lijkt zo langzamerhand het kookpunt nabij. Met kelderende populariteitscijfers heeft premier Brian Mulroney zijn kabinet volledig omgevormd. De belangrijkste verandering is dat Joe Clark, vertrouweling en minister van buitenlandse zaken, is overgeplaatst naar het ministerie van nationale eenheid.

Laconiek
Clark zal ook voorzitter worden van de speciale commissie voor Canadese Eenheid die voorstellen moet doen om de grondwet te veranderen om zodoende Quebec over te halen toch nog in de Canadese Unie te blijven.

De verschuiving van Clark naar deze kritieke post onderstreept de grote moeilijkheden die de regeringMulroney ondervindt om het onafhankelijkheidsstreven van de provincie Quebec af te koelen. De nieuwste opiniepeilingen wijzen uit dat de overgrote meerderheid van de Franstalige inwoners van Quebec een afscheiding steunt. Maar ondanks deze nieuwe opiniepeilingen en de kabinetsveranderingen haalde Canada slechts pagina 12 van de Washington Post.

Hoewel Canada Amerika's grootste economische partner is (en dus niet Japan), reageren de Amerikanen toch tamelijk laconiek op de zorgwekkende gebeurtenissen aan de andere kant van de grens. Dit in tegenstelling tot tien jaar geleden, toen René Levèque en zijn Onafhankelijkheidspartij aan de macht kwamen in Quebec. Toen waren er indianenverhalen over socialisten in Quebec-Stad die een alliantie met vreemde mogendhe.den zouden sluiten om hun afhankelijke staat te beschermen tegen het Engelstalige Canada.

In Washington was men toen bevreesd dat de luchtverdediging van Noord-Amerika in gevaar zou komen als Quebec zich zou afscheiden van Canada en uit de NAVO zou stappen. Gezien de anti-Amerikaanse stemming onder de franstalige intellectuelen van de jaren zeventig begon men toen in Washington het ergste te vrezen.

Cultuurbarbaren

Maar deze keer is men niet bang in Washington. De OnafhankeUjkheids Partij van Quebec vaart een heel andere koers dan twintig jaar geleden: de vrije handel, kapitalisme en vriendschap met d^ Amerikanen staan nu hoog in hun vaandel geschreven. De deelregering van Quebec was een van de sterkste voorstanders van het pas gesloten vrije-handelsakkoord met Amerika.

Franstalig Canada wil zijn economische lot verbinden met de vijftig 'provincies' in het zuiden. De leider van deze OnafhankeUjkheids Partij verklaarde onlangs dat Amerikanen van oudsher de vrienden van de Franstalige Canadezen zijn. De echte vijanden van Quebec zijn in hun ogen de Engelstalige Canadezen.

Hoewel de regering-Mulroney een zeer gewaardeerde bondgenoot is geworden van de Verenigde Staten, heeft Engelstalig Canada als geheel de laatste tien jaar niet aan sympathie gewonnen in Amerika. Het grootste verzet tegen het vrije-handelsakkoord kwam voornamelijk uit de provincie Ontario. Die oppositie is gepaard gegaan met anti-Amerikaanse uitspraken van Canadese intellectuelen over de cultuurbarbaarsheid van de zuiderburen.

Overgave

De erfenis van minister-president Pierre Trudeau werkt hier nog steeds door. Veel Amerikanen zijn niet vergeten dat deze man, die alles deed om de Canadese unie te redden, daarvoor ook anti-amerikanisme als werktuig gebruikte. Tijdens zijn regeringsperiode heeft hij zonder bikken of blozen de defensie-uitgaven van Canada gekort en bijna alle Canadese NAVO-eenheden uit Europa gehaald. Zijn reden: Het kost allemaal veel te veel geld en als het er op aankomt zullen de "Yanks" ons wel redden. Veel Amerikanen hebben dan ook nu geen enkele zin om de antiAmerikaanse groepering in Ontario te hulp te spoeden.

Het ontbreken van ernstige zorgen over de toekomst van Canada vloeit ten slotte ook voort uit het besef dat een verdeeld Canada geen dreiging voor de Amerikaanse belangen betekent. Het scenario voor de afscheiding van Quebec is anno 1991 redelijk voorspelbaar. Er is geen „vreemde mogendheid" die in staat is Quebec te helpen, zoals de Russen Fidel Castro indertijd ondersteunden.

De Atlantische provincies -New Foundland, New Brunswick en Nova Scotia— hebben al vaak gezegd dat ze niet kunnen overleven als een onafhankelijk Quebec hun gebied afsnijdt van de rest van Engelstalig Canada. In dat geval zouden ze haast vanzelfsprekend aankloppen bij Washington om als staten in de Verenigde Staten opgenomen te worden. De westelijke provincies -British Columbia, Alberta en Saskatchewan— zouden hun voorbeeld vroeg of laat volgen. En wat de provincie Ontario en haar intellectuelen dan verder denken, zou oninteressant zijn.

In 1812 vertrok een Amerikaans leger richting Montreal om Canada te veroveren. Tweehonderd jaar later staan de Canadezen op het punt zich over te geven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 23 april 1991

Reformatorisch Dagblad | 14 Pagina's

Washington maakt zich niet druk om politieke perikelen in Canada

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 23 april 1991

Reformatorisch Dagblad | 14 Pagina's

PDF Bekijken