Bekijk het origineel

Centrum-rechtse UPF krijgt 80 procent zetels

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Centrum-rechtse UPF krijgt 80 procent zetels

Balladur mogelijk benoemd tot premier

5 minuten leestijd

PARIJS (AP) - De Franse premier, Pierre Bérégovoy, heeft zijn aftreden aangekondigd. Hij diende vandaag bij president Mitterrand zijn ontslag in. Naar verwacliting zal Mitterrand niet lang wachten met de benoeming van een premier. Bij de tweede, beslissende ronde van de parlementsverkiezingen heeft de centrum-rechtse oppositie in Frankrijk de voorspelde monsterzege behaald van 484 van de 577 parlementszetels.

De socialisten kwamen in de nog voorlopige uitslag niet verder dan 54 zetels en hun linkse bondgenoten 16, zo heeft het ministerie van binnenlandse zaken meegedeeld. De communisten eindigden met 23 zetels. De milieupartijen en het extreem rechtse Front National zullen niet in het parlement worden vertegenwoordigd.

De gaullistische RPR mag 247 vertegenwoordigers naar het parlement afvaardigen. De RPR kreeg 34 zetels meer dan haar bondgenoot, de Unie voor de Franse Democratie (UDF). Andere conservatieven behaalden 24 mandaten.

De leider van de rechtse alliantie van RPR en UDF, de Parijse burgemeester Jacques Chirac, zei dat de uitslag uitwijst dat de Fransen het socialisme massaal de rug hebben toegekeerd. Zowel Chirac als UDF-leider Valéry Giscard d'Estaing heeft geen ambitie om premier te worden. Verwacht wordt dat Edouard Balladur van de RPR de opvolger van Bérégovoy zal worden.

Slachtoffers van het grote „olifantensterven" werden onder de socialisten volgens de voorspelling ook talrijke „oude rotten". Zwaargewichten binnen de PS van president Francois Mitterrand, zoals ex-partijleider Lionel Jospin en minister van buitenlandse zaken Roland Dumas, verdwijnen uit het parlement.

Ook Edmond Hervé, voormalig socialistisch minister van gezondheid, die in verband is gebracht het schandaal rond de besmettingen met aids door bloed van Franse bloedbanken, komt niet terug in het parlement. Verder verloor Dominique Strauss-Kahn, socialistische minister van handel en industrie, zijn zetel.

Een prominent slachtoffer van de socialistische nederlaag was ook de voormalige premier Michel Rocard, de belangrijkste socialistische kandidaat om in 1995 Mitterrand op te volgen. Hij verloor zijn zetel in de strijd tegen Pierre Cardo van de RPR-UDFalliantie. De enige belangrijke socialistische kandidaat voor het presidentschap is nu nog Jacques Delors, de voorzitter van de Europese Commissie.

De socialistische partijleider Laurent Fabius, minister van cultuur Jack Lang en minister van stadszaken Bernard Tapie bleven als parlementariërs in het zadel.

Front National

Het extreem rechtse Nationaal Front van Jean-Marie Le Pen krijgt geen zetel. Het enige parlementslid van deze partij (Le Pen) werd niet herkozen. Het Front kreeg in de eerste ronde 12,5 procent van de stemmen. Ook de milieupartijen worden niet in het parlement vertegenwoordigd. „Het Front National is de derde politieke macht in Frankrijk", riep een onverzettelijke Le Pen, die zelf een nederlaag leed in Nice.

Deze resultaten zijn het gevolg van het districtenstelsel, dat ten gunste van de grote partijen werkt, maar waarbij ook de concentratie van de aanhang per district een grote rol speelt.

De opkomst in de tweede ronde, die 69 procent van de 37,7 miljoen stemgerechtigden bedroeg -hetzelfde percentage als in de eerste ronde- duidt erop dat het electoraat de oproep van de socialisten, namelijk te voorkomen dat Frankrijk „een bananenrepubliek" wordt, aan zijn laars heeft gelapt. Frankrijk krijgt nu de meest rechtse regering sinds 1815, toen de monarchie na Napoleons Waterloo werd hersteld. Rechts overheerst nu al de Senaat en de meeste besturen van regio's en departmenten.

RPR en UDF hebben gezegd staatsbedrijven te zullen privatiseren om met de opbrengst de staatsschuld terug te brengen en de belastingen te verlagen. Ook zijn zij van plan de toestroom van buitenlanders aan banden te leggen.

Stormachtig

Met de uitslag is de verdeling van de politieke macht voor de komende twee jaar -tot aan de presidentsverkiezingen van 1995- vastgelegd. Maar de echte strijd om de macht gaat nu pas beginnen. Frankrijk wacht een stormachtige tijd. Jacques Chirac, leider van de neo-gauUistische RPR, poogt het Elysée-paleis met grove middelen tegen Mitterrand stormrijp te schieten. Zeer goed wetende dat hij de president niet tot aftreden kan dwingen, tracht hij het aanblijven van Mitterrand in de ogen van de publieke opinie als schadelijk voor Frankrijk voor te stellen.

Daartegenover werpt Mitterrand zich op als „hoeder van de instituties". De neo-gauUisten heeft hij meegedeeld dat' hij niet noodzakelijkerwijze een van hen als premier hoeft aan te wijzen. Persoonlijke rivaliteiten en politieke tegenstellingen binnen het rechtse blok, zoals over het Europese beleid, bieden de president voldoende aangrijpingspunten om 'wiggen' in de nieuwe meerderheid te drijven.

Toch ziet het ernaar uit dat hij de kandidaat zal kiezen die door de RPR en Chirac naar voren is geschoven om premier te worden: Edouard Balladur. De vroegere minister van financiën is tijdens de verkiezingscampagne als de gedoodverfde kandidaat voor het premierschap naar voren gekomen. Volgens, zijn partijgenoten is hij de politicus die zich het beste heeft voorbereid op deze taak. Bovendien heeft hij zich buiten het geruzie binnen het rechtse kamp weten te houden en stelt hij zich gematigder op tegenover Mitterrand dan de andere centrum-rechtse kandidaten voor de post.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 29 maart 1993

Reformatorisch Dagblad | 16 Pagina's

Centrum-rechtse UPF krijgt 80 procent zetels

Bekijk de hele uitgave van maandag 29 maart 1993

Reformatorisch Dagblad | 16 Pagina's

PDF Bekijken