Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

„Betere muziek” uit Syrië

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

„Betere muziek” uit Syrië

4 minuten leestijd

Israël en Syrië onderhandelen weer over vrede. Op Amerikaans grondgebied. Ver weg van hinderlijke media, in een fraaie landelijke omgeving, op zo’n 100 kilometer van de hoofdstad Washington.

Vanzelfsprekend bevordert die rust de concentratie op uitstaande problemen. En aan gevoelige, ingewikkelde kwesties schort het bepaald niet in het conflict tussen Jeruzalem en Damascus.

Globaal gesproken draaien de Israëlisch-Syrische gesprekken rond een zestal thema’s: land, water, mensen, veiligheidsgaranties, reikwijdte vrede en Libanon. Kernstuk is de toekomst van de Golanhoogte, na de Zesdaagse Oorlog van 1967 vast onder Israëlische heerschappij. Tot groot en onstilbaar ongenoegen van haar voormalige bezitter, Syrië.

Gaan we die thema’s kort na. Damascus staat op een volledige terugtrekking van het Israëlische leger van de Golanhoogte. Het weet zich in die harde eis gesteund door enkele resoluties van de Veiligheidsraad van de VN. In ruil voor een „omvattende vrede” wenst Israël daaraan te voldoen. Jeruzalem tekent daarbij wel aan dat het tijdstip én de omvang van de eigen terugtocht volledig afhangen van de veiligheidsgaranties die president Assad wenst te bieden.

Strijdpunt is bovendien de opvatting van Israël om de internationale grensafbakening van 1923 (overeenkomst van de mandaatmogendneden Frankrijk en Groot-Brittannië) aan te houden. Dat zou betekenen dat circa 60 vierkante kilometer grondgebied bij Israël blijft. Het spreekt voor zich dat het Meer van Genesareth, het belangrijkste zoetwaterreservoir van de regio, voor de Israëli’s geen onderwerp van onderhandeling is met de Syriërs.

En daar doemt juist een ander groot frictiepunt op. Want Syrië vordert de controle op alle waterbronnen van de Golanhoogte. Die laatste (met name de Banias-bronnen in het hoge noorden) voeden het Meer van Genesareth en dejordaan. Volgens officiële Israëlische opgave is ongeveer een zesde van ’s lands watergebruik afkomstig van de reservoirs op de Golanhoogte. Om Damascus tegemoet te komen, oppert Israël de gezamenlijke ontsluiting van nieuwe bronnen.

Syriës terugkeer op de Golan maakt tegelijk een einde aan het bestaan aldaar van rond 13.000 Israëli’s. Een verschrikkelijke klap voor de betrokkenen. Alle inspanningen, alle prestaties van ruim een kwart eeuw voor niets! De regering-Peres zal het met deze groep nog danig aan de stok krijgen.

Wederzijdse veiligheidsgaranties, in geval van een Israëlische ontruiming van de Golan, zijn de partijen tot dusver evenmin overeengekomen. Syrië voelt niets voor de opstelling van zogenoemde vroege waarschuwingsstations op elkaars territoir. De bemiddelaars van Assad achten dat een inbreuk op de Syrische soevereiniteit en staan slechts observatieposten voor. Een compromis is wellicht de stationering van Amerikaanse soldaten op de Golanhoogte. Maar of het Congres in de States daarmee kan instemmen, is gezien het Bosnië-avontuur nogal twijfelachtig.

Van Syrische zijde is de idee van een „alomvattende vrede” nog niet concreet ingevuld. Voor Israël telt dat minder. Jeruzalem gaat per slot van rekening graag zijn eigen weg in het normaliseren van de betrekkingen met de Arabische buurstaten. Aan Syrische inmenging in de kwestie-Jeruzalem heeft het daarenboven geen behoefte.

Dat Israël en passant niet genegen is de militaire veiligheidszone in Zuid-Libanon op te geven -evenzeer op Assads verlanglijstje- mag Syrië zichzelf aanrekenen. Gelet op de Syrische militaire presentie in Libanon moet het voor Damascus mogelijk zijn de islamitische terreur contra weerioze Israëlische burgers te dempen.

Alle fanfares over de vredesperspectieven tussen Syrië en Israël ten spijt klinken er vanuit Jeruzalem (bijvoorbeeld ministervan binnenlandse zaken, Ramon) grote reserves over de oprechtheid van Damascus. En die terughoudendheid laat zich indenken wanneer Assads bewindsman van defensie, Tlass, dezer dagen de joodse staat tussen neus en lippen door als „een last voor de hele regio” afschildert Israels premier, Sjimon Fteres, rept daarentegen louter van „betere muziek” uit Damascus… Zo’n politieke doofheid is zeer gevaarlijk. Ook binnenslands. Per slot van rekening moet het Israëlische volk per referendum ook nog instemmen met de teruggave van de Golan.

Dit artikel werd u aangeboden door: Reformatorisch Dagblad

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 29 december 1995

Reformatorisch Dagblad | 60 Pagina's

„Betere muziek” uit Syrië

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 29 december 1995

Reformatorisch Dagblad | 60 Pagina's

PDF Bekijken