Wel verhalen, maar geen bewijzen

Vooralsnog is er niets gevonden. Volgens berichten die al jaren de ronde doen, zouden de gangen lopen van het voormalig kantongerecht naar de Grote Kerk, van de Grote Kerk naar de Gasthuispoort en van de Gasthuispoort naar de Gasthuisstraat. Het zouden vluchtgangen zijn geweest voor de stadsbestuurders, die in geval van nood een veilig onderkomen in de kerk zochten. Anderen denken aan schuilkelders of opslagplaatsen voor munitie.

Met zeventien man begon het archeologisch team zijn onderzoek. De kelders van Steenwijk zijn grondig beke ken. Vaak zijn ze door middel van korte gangen met elkaar verbonden. Onder het voormalige gerechtsgebouw is dat goed te zien. Ook hebben veel kelders een ingang vanaf de straat. Later zijn deze dichtgemetseld. De mogelijkheid bestaat dat achter het cement een gang begint, maar de archeologen hebben helaas geen toestemming dit weg te breken.

In de jaren vijftig zijn bij de Gasthuispoort zogenaamde kruipgangen gevonden. Deze lopen vanaf de stadsgracht tot achter de stadspoort en waren bedoeld voor degenen die na het sluiten van de poort nog de stad in wilden.

De kelders en kruipgangen zouden aankopingspunten kunnen zijn voor het onderaardse gangenstelsel.

Verhalen

Ook de verhalen neemt de werkgroep serieus. Er komen geen heksen, spoken of reuzen in voor. Het gaat niet om schimmige fantasieën, maar om aanne melijke veronderstellingen over de functie van het gangenstelsel in het verleden. Steenwijk is in zijn geschiedenis namelijk vaak belegerd. Eerst in de Middeleeuwen door de Geldersen en Zwollenaren, later door de Spanjaarden, door prins Maurits en tot slot door de bisschop van Munster in het rampjaar 1672. Tijdens de strijd vloog er van alles over de wallen heen. Maurits liet in 1592 maar liefst 29.000 projectielen op de stad landen. Een schuilplaats of vluchtgang was dan geen extra luxe.

„De geruchten waren aanleiding tot het openstellen van de kelders onder het oude gemeentehuis", vertelt P. van Zanten, lid van de werkgroep. „De mensen keken hier en toen kwamen de verhalen weer los".

De werkgroep heeft alle verhalen geïnventariseerd en vastgelegd. Mensen die beweerden ooit eens een tochtje onder Steenwijk gemaakt te hebben, werden uitgenodigd de plaats van hun avontuur aan te wijzen. Dit heeft echter geen bewijzen opgeleverd".

Leest

H. Spreen, lid van de archeologische werkgroep, heeft daarom zijn ernstige twijfels over de hele geschiedenis. „Voor mij is cruciaal dat er wel verhalen zijn, maar dat je er niets over leest in de bronnen. Noch van onderaardse gangen, noch van voorraadkelders zijn sporen te vinden".

Ondanks het feit dat er nog geen definitieve aanwijzingen voor het gangenstelsel zijn gevonden, is de werkgroep niet van plan haar onderzoek op te geven. „Momenteel wordt de Markt gerenoveerd. Er wordt gegraven op 1 tot 1,5 meter diep. We volgen de ontwikkelingen daar van dag tot dag", aldus A. de Lange, lid van het team. Spreen benadrukt het dynamische element in het onderzoek: „We vliegen elkaar in de haren met voor- en tegenstanders. Het levert flink wat discussie op, de verhalen maken nieuwsgierig. Ik kan echter nog niet zeggen erin te geloven".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen