Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Een leraar aan de ontbijttafel

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Een leraar aan de ontbijttafel

Wim: Ik denk er niet aan om mijn vader in de klas ,,papa" te noemen

5 minuten leestijd

Eline vertelde thuis dat haar lerares techniek ziek was geworden. Voor een paar maanden zou ze afwezig zijn. Nooit had de scholiere gedacht dat haar vader oren had naar een baan in het onderwijs. Maar hij vulde de vacature op. Eline: ,,Ik had vreselijk veel spijt dat ik hem had getipt". Ondertussen heeft ze er minder moeite mee. ,,Ik vond het zelfs leuk om van m'n vader les te krijgen".

Op iedere school zijn ze er wel: leerlingen van wie een van de ouders of beiden in het onderwijs zitten. Veel docenten proberen te voorkomen dat ze hun zoon of dochter in de klas krijgen. Anderen hebben er minder moeite mee, of krijgen min of meer noodgedwongen hun eigen kind in de groep. Hoe is het om als jongere les te hebben van je vader en/of moeder? Word je dan voorgetrokken of juist niet en is het voor zulke scholieren mogelijk om ieder proefwerk van tevoren in te zien?

Eline van Leeuwen haar vader geeft handvaardigheid, verzorging en beroepsoriëntatie, Gerda Bakker zij krijgt van haar pa scheikunde, haar moeder geeft Engels- en Wim Muilwijk hij volgt bij zijn vader de vakken bedrijfsadministratie en wiskunde- kunnen erover meepraten. Een vader of moeder voor de klas blijkt volgens hen in ieder geval minder ,,afschuwelijk" dan van tevoren gedacht.

Rustiger

Wim kan niet zeggen dat hij zijn vader nooit ziet. Acht uur in de week staat hij voor zijn neus in het klaslokaal. De veertienjarige vbo-scholier had het kunnen weten. Hij koos in het vorige jaar voor de administratieve richting. Zijn vader is de enige leraar op het Van Lodenstein College in Hoevelaken die dit vak geeft.

,,De eerste uren vond ik helemaal niet leuk", vertelt hij. ,,Maar nu is het net als bij andere lessen. Hoewel, misschien gedraag ik me anders. Ik geef minder vaak antwoord dan dat ik bij een andere leraar zou doen, ik ben wat rustiger. Kijkt hij de klas in, dan loer ik vaak een beetje naar het bord. Gelukkig geeft m'n vader nooit beurten".

Gerda herkent dat ze zich in de klas van haar vader anders gedraagt. ,,Vorig jaar zat ik in een groep die nogal eens klierde. Bij veel leraren deed ik daaraan mee. Bij m'n eigen vader durfde ik niet. Ik was daar een stuk braver. Niet dat ik het zielig vond, maar je doet dat gewoon niet". Eline is het daarmee eens: ,,Stel dat ik er uitgestuurd word..."

Voortrekken

Eline heeft nu geen les meer van haar vader. Vorig jaar zag ze hem echter vijf uur voor haar klas van het Calvijn College in Middelburg staan. ,,In het begin vraag je je af of het wel goed zal gaan, of hij wel orde zal kunnen houden. Na een paar keer was dat over. Toen vond ik het niet meer erg om van m'n vader les te hebben. Alleen als hij even streng werd, zat ik 'm te knijpen. Je weet gewoon dat je daar achteraf van je klasgenoten iets over te horen krijgt. Verder zeiden ze wel eens tegen me: ,,Je vader trekt je voor". Toen ik dat hoorde, vond ik dat heel vervelend. Ik ging er extra op letten. Het blijkt echt niet zo te zijn.

Wanneer ik een acht voor een repetitie krijg, vragen anderen zich wel eens af of ik de vragen thuis al heb gezien. Maar dat is absolute onzin. Daar heb ik nooit behoefte aan gehad". Ook Gerda herkent dat klasgenoten soms bij haar naar de repetitievragen informeren. Ze heeft nooit gekeken, hoewel dat soms wel mogelijk was. Vaak als zij op haar kamer aan haar scheikunde zit te leren, ligt het proefwerk beneden. ,,Mijn geweten spreekt wanneer ik er alleen al over nadenk. En bovendien: m'n vader vertrouwt me".

Spieken

Vooral bij Gerda thuis wordt nogal eens over school gepraat. ,,Vier van de zes leden uit ons gezin trekken iedere morgen naar de Pieter Zandt. Mijn moeder geeft Engels en mijn broertje zit er ook op school. Iedereen kent iedereen. Daarom zeg je sommige dingen niet. In de tweede klas werd ik eens gesnapt terwijl ik zat te spieken. Ik had een briefje met Latijnse woordjes naast m'n tas gelegd, met als resultaat het cijfer één. Thuis heb ik dat pas veel later verteld. Ze wisten het toen nog niet. Daaruit blijkt dat leraren nooit aan mijn ouders doorvertellen wat ik in de klas uitspook".

Het heeft volgens Gerda ook voordelen wanneer je ouders alle leraren kennen. ,,Als ik over iemand vertel, weten ze over wie het gaat. Dat praat een stuk gemakkelijker".

Leraren zijn hoe dan ook vaak het onderwerp van roddel. Ook de docenten wier kinderen op school zitten, zullen daar niet aan ontkomen. Wim: ,,Soms hoor je wel eens in de gang: ,,Wat was die Muilwijk chagrijnig! Dan doe ik alsof ik het niet versta. Het gaat vanzelf wel weer over".

Gerda: ,,Er wordt wel eens van m'n vader gezegd dat-ie te streng is en dat hij te veel huiswerk opgeeft. Soms ben ik dat met hen eens. Dan zeg ik thuis: ,,'t was weer lekker veel". Verder wordt er niet over gesproken. Hij trekt zich daar toch niets van aan". Eline denkt dat haar vader net als de vader van Gerda "streng" wordt genoemd. Soms hoort ze ook wel andere kritiek. Echt leuk vindt ze het niet wanneer ze van die roddels op de hoogte wordt gebracht. ,,Hij is wel mijn vader".

Papa

Voor alledrie de leerlingen staat vast dat hun vader voor de klas heel anders is dan in het gezin. Eline probeert te beschrijven hoe anders anders is, maar ze komt er niet goed uit. ,,Op school is hij een leraar, thuis is hij mijn vader".

,,Of ik hem in de klas ,,papa" noem? Nee, nooit!" Wim moet er niet aan denken dat hij zich op school een keer verspreekt. Zijn vader ,,meneer" noemen, gaat hem echter ook te ver. ,,Ik zeg gewoon niks", vertelt hij. Eline en Gerda hebben er minder moeit mee om hun leraar hetzelfde aan te spreken als thuis. Gerda: ,,Iedereen in de klas weet dat hij mijn vader is". Eline vertelt dat ze het wel probeert te voorkomen. ,,Ik steek gewoon m'n vinger op".

Dit artikel werd u aangeboden door: Reformatorisch Dagblad

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 12 januari 1998

Reformatorisch Dagblad | 14 Pagina's

Een leraar aan de ontbijttafel

Bekijk de hele uitgave van maandag 12 januari 1998

Reformatorisch Dagblad | 14 Pagina's

PDF Bekijken