Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Kwelgeest van extreem links

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Kwelgeest van extreem links

Onderzoeker Peter Siebelt: Groot radicaal netwerk nog springlevend

10 minuten leestijd

Amsterdam is vandaag opnieuw een belegerde vesting. Hoewel het actiewezen een rustige dag aankondigde, nam de sterke arm het zekere voor het onzekere. ,,Een harde kern van veertig man jaagt de belastingbetaler weer eens op hoge kosten", zegt Peter Siebelt. Hij volgt al jaren alles wat kraakt, staakt, actievoert, politieke branden sticht en bedrijven boycot. Over de luis in de pels van extreem links.

"Actie BVD voor feest van Beatrix", kopte De Telegraaf vorige week zaterdag op de voorpagina. Volgens de krant had de BVD de inlichtingendiensten van omringende landen te hulp geroepen bij het schaduwen van anarchistische groeperingen.

Nederlandse actievoerders zouden in het buitenland medestanders hebben geworven voor grootschalige ordeverstoringen tijdens het verjaardagsfeest van de Koningin. Ook bij de rellen die de eurotop in Amsterdam vergezelden, waren veel buitenlandse 'chaoten' op de been.

Toch was deze week in Amsterdam nog weinig merkbaar van naderend onheil. In Oud West, het vroegere actiebolwerk, was geen pamflet te bekennen. Radicaal Ed Hollants van het Autonoom Centrum in de Bilderdijkstraat: ,,Het zou mij verbazen als het uit de hand zou lopen. Ik heb niets van op handen zijnde demonstraties gemerkt. Waartegen zou er geprotesteerd moeten worden? Het enige wat ik kan bedenken is dat het centrum van Amsterdam als openluchtmuseum gratis is verhuurd aan een aantal elitefiguren".

Crisis

Het links-radicale actiewezen lijkt een zware crisis door te maken. Kraakacties zijn zeldzaam geworden sinds makelaars en projectontwikkelaars zo hun eigen methoden hanteren om indringers buiten de deur te houden.

Bedrijven hinderlijk volgen, boycotten en in brand steken omdat ze in Zuid-Afrika actief zijn, is ook niet meer aan de orde sinds het idool van links, Nelson Mandela, zelf de lakens uitdeelt in dit land. Ook het politieke klimaat is sterk veranderd. Grote thema's zoals kernenergie, woningnood en de dreigende inzet van massavernietigingswapens ontbreken. Wist het actiewezen in zijn gloriejaren honderdduizenden medestanders op de been te brengen, tegenwoordig mogen ze blij zijn met enkele duizenden.

Toch flakkert de vlam zo nu en dan even op. De horden demonstranten die afgelopen zomer tijdens de eurotop de Amsterdamse binnenstad op haar kop zetten, zorgden voor zo'n opleving. Of was het zelfs al niet meer dan een stuiptrekking?

Web

Bovendien lijkt de vergrijzing toe te slaan. Leidersfiguren als Ed Hollants en Rens de Hollander van het Autonoom Centrum zijn inmiddels in de veertig. Zouden het de laatsten der Mohikanen zijn? Peter Siebelt gelooft er niets van. ,,De mensen achter de schermen zijn inderdaad oudgedienden. Die hebben de kroningsrellen in 1980 nog meegemaakt. Zij vormen de harde kern. Ik schat hun aantal op een man of veertig. Maar zij weten nog steeds veel mensen te mobiliseren en zitten midden in het web van springlevende organisaties".

De 51-jarige Siebelt noemt zich consultant die risicoanalyses maakt voor multinationals met activiteiten in politiek gevoelige landen. In 1986 werd hij een vermogend man door zijn beveiligingsbedrijf in de Amsterdamse Bijlmer aan een groot concern over te doen. Hij had op dat moment 175 man in dienst.

Sinds die tijd volgt hij het nationale en internationale extreem linkse actiewezen op de voet. Bedrijven die zich bedreigd weten of voelen, kunnen er hun winst mee doen. Siebelt heeft in de loop der jaren een indrukwekkende hoeveelheid feitenmateriaal verzameld.

Uniek

Hoe hij dat deed, houdt hij uiteraard graag geheim. Zijn tegenstanders menen het te weten en hebben over de vermeende methode-Siebelt uitgebreid op Internet gepubliceerd. Onder de kop "Welingelichte kringen" deed Eveline Lubbers in 1995 uitvoerig verslag van een unieke undercover-operatie.

De infiltrant noemde zich Marcel Paul Knotter en volgens Eveline Lubbers was hij in dienst bij het 'rechercheadviesbureau' Algemene Beveiligings Consultants (ABC) van Peter Siebelt, toen nog gevestigd in Vinkeveen.

Knotter uiteraard een valse naam- wist in de tweede helft van de jaren tachtig door te dringen tot een tiental links-radicale organisaties, zoals Pax Christi, Oikos, FNV-Jongeren, X-Y, Transnationaal Instituut en de Filippijnengroep. Hij zei dat hij gedreven werd door bittere gevoelens jegens multinationals. Een van hen zou zijn ouders ernstige schade hebben toegebracht. Uit haatgevoelens wilde hij zich naar zijn zeggen wijden aan de strijd van de ,,tegenpartij".

Oud papier

De aanvankelijke twijfels over zijn ware bedoelingen wist Knotter op geniale wijze weg te nemen door zich te gedragen als het tegenbeeld van een infiltrant. Op afspraken kwam hij niet opdagen, voor de 'harde kern' of de 'echte geheimen' van een beweging toonde hij nauwelijks belangstelling, notulen van vergaderingen hoefde hij vaak niet te hebben en nieuw binnengekomen post liet hij achteloos liggen.

De reden waarom hij niet in zulk materiaal was geïnteresseerd, kwam pas later uit. Hij wist er toch wel aan te komen. Want Marcel Paul was de man van het oud papier. Bij tientallen organisaties en actiegroepen haalde hij mislukte fotokopieën, weggegooide faxen, overtollige brochures, oude notulen en meer van dat soort documenten op ten behoeve van het Augustinuscollege in de Bijlmermeer.

Ging de opbrengst naar de school, het papier zelf leverde hij volgens Eveline Lubbers af bij Siebelt in Vinkeveen. Dat wisten de klanten van Marcel Paul uiteraard niet. Knarsetandend moesten allerlei organisaties vaststellen dat de meest vertrouwelijke informatie op onbegrijpelijke wijze op straat kwam te liggen.

Op de vuist

Zo publiceerde De Telegraaf in 1994 een verhaal over een delegatie van waarnemers bij de Zuid-Afrikaanse verkiezingen, die stiekem hun vrouwen hadden meegenomen. De reis was mogelijk gemaakt door de Europese Unie, het Nederlandse ministerie van ontwikkelingssamenwerking en andere Europese overheden. Bij elkaar kostte de reis 1,8 miljoen gulden.

De trip naar het zonnige Zuiden was georganiseerd door de Awepaa, een groep van Europese parlementariërs tegen apartheid. Leider van deze Awepaa was Jan Nico Scholten, in zijn dagelijks werk directeur van VluchtelingenWerk Nederland (VVN). Toevallig behoorde deze organisatie tot de oud-papierklanten van Marcel Paul.

De woede en verbijstering na de onthullingen in De Telegraaf waren groot. Scholten liet de verslaggever weten dat hij het liefst met hem op de vuist zou gaan. Maar waar het lek zat, bleef nog even verborgen.

Marcel Paul wist ook door te dringen tot het Archievenoverleg, een periodiek beraad van kleine extreem linkse groepen, zoals het Fascisme Onderzoeks Kollektief, het Latijns-Amerikacentrum Ultimatum, het Anti Militaristies Onderzoekskollektief (Amok) en het recherchebureau Jansen & Jansen.

Druk

Ook was hij zeer geïnteresseerd in organisaties die zich met Zuid-Afrika bezighielden. Zijn activiteiten begon hij in 1986 als vrijwilliger bij Osaci, een kerkelijke organisatie die zich in die jaren had geworpen op de investeringen van het Nederlandse verpakkingsconcern Van Leer in Zuid-Afrika.

Het was de tijd dat zulke bedrijven onder grote druk kwamen te staan. Vooral de Steenkolen Handelsvereniging (SHV) moest het ontgelden. Het ene na het andere Makro-filiaal (eigendom van SHV) ging in vlammen op.

De radicale actiegroep Rara eiste de verantwoordelijkheid op. Ook het hoofdkantoor van Van Leer maakte kennis met de rode haan. Bij Shell sneuvelden talloze slangen van benzinestations. Menig concern capituleerde en trok zich uit Zuid-Afrika terug.

De Binnenlandse Veiligheidsdienst (BVD) deed alle mogelijke moeite Rara op te rollen en claimde successen. De toenmalige directeur, Docters van Leeuwen, verklaarde op een persconferentie precies te weten wie de daders waren. Maar het povere resultaat was de arrestatie van een tweetal journalisten, die uiteindelijk op vrije voeten moesten worden gesteld.

Ontmaskerd

Bij de gedupeerde en zich bedreigd voelende concerns leidde dat tot grote ergernis en frustraties. Een aantal schakelde particuliere bedrijven in die op eigen wijze rechercheonderzoek verrichtten, waaronder ABC van Peter Siebelt. Het mag geen toeval heten dat onder deze bedrijven een lijst circuleerde met zo'n dertig namen van mogelijke brandstichters en saboteurs.

In 1994 kwam aan de infiltratie- en oud-papieractiviteiten van Marcel Paul Knotter een einde. Na acht jaar volgde eindelijk zijn ontmaskering. De ontgoocheling in extreem linkse kringen was groot. Zeven organisaties deden aangifte wegens oplichting, maar tot een proces is het nooit gekomen. Justitie kon er niets mee en seponeerde de zaak.

In zijn villa aan de rand van een waterrijk natuurgebied toont Siebelt het proces-verbaal van het verhoor dat een politiefunctionaris hem afnam in verband met de ingediende klacht. Daarin geeft Siebelt toe dat Knotter bij hem in dienst was, maar hij ontkent dat de infiltratie door hem was opgezet. Ook bij de oud-papieraffaire was hij naar zijn zeggen niet betrokken. ,,Ik heb geen oud papier nodig om aan mijn informatie te komen", was en is nog steeds zijn reactie.

Politiek

Siebelt blijft de radicalen nog steeds hinderlijk volgen. Zijn rol als kwelgeest van extreem links geeft hij niet op. De veronderstelling dat het actiewezen een zieltogend bestaan leidt en nauwelijks nog een gevaar betekent, wijst hij met klem van de hand. ,,Hoewel de harde kern uit een beperkt aantal mensen bestaat, vormen ze een enorm netwerk dat overal vertakkingen heeft. Ze zitten ook in organisaties die een minder radicaal gezicht hebben. Dat zijn organisaties met heel veel invloed".

Ook op het politieke front is extreem links zeer actief, weet Siebelt. ,,Met name in GroenLinks en de SP hebben ze hun mensen zitten, maar ook in de PvdA. In de jongerenbeweging binnen die partijen zijn ze eveneens actief. Een veeg teken is dat deze partijen alle drie aan de winnende hand zijn".

Siebelt is ervan overtuigd dat het doel van het radicale actiewezen onveranderd is gebleven: anarchie. ,,Ogenschijnlijk lijken ze daar niet in te slagen, maar vergeet niet wat er sinds de jaren zestig is veranderd. Normen en waarden zijn totaal uitgehold. We vinden tegenwoordig zoveel dingen normaal die 25 jaar geleden absoluut niet konden. Neem alleen het feit dat tienduizenden jongeren een bijstandsuitkering hebben zonder ook daar maar iets voor te presteren. Er is niemand die zich daar nog druk over maakt, maar het is natuurlijk volstrekt abnormaal".

,,En wat dacht je van de gigantische vernielzucht? Dat krijg je als jongeren nergens meer voor hoeven te werken en alles zomaar krijgen. En de maatschappij accepteert die vernielingen. Ik noem dat anarchie".

Kansarmen

Hij voorziet dat extreem links op langere termijn een voedingsbodem vindt onder een nieuwe generatie jongeren, de kansarmen. ,,Die groep wordt steeds groter. Het actiewezen speelt in op negatieve elementen in de samenleving in de hoop op escalatie. Iedere keer pikken ze nieuwe thema's op die goed in de markt liggen. Neem het hele asielzoekersvraagstuk. Er is een netwerk aan vluchtelingenorganisaties opgezet dat zorg draagt voor een groeiend leger illegalen. Zo creëren ze hun eigen doelgroep van kansarmen".

Maar ook al zou die bedreiging minder ernstig zijn dan hij vermoedt, dan nog zal hij de anarchisten niet met rust laten. ,,Alleen al uit oogpunt van de hoeveelheid belastinggeld die ermee gemoeid is, blijf ik me verzetten. Of het zaterdag (vandaag, JvK) een puinhoop wordt of niet, er zal een complete legermacht op de been worden gebracht want stel je voor dat het uit de hand loopt. Wat kost dat niet?"

Bewijzen

Een ander voorbeeld plukt hij van Internet: de notulen van de commissie-Schalken. Deze commissie deed onderzoek naar de gang van zaken tijdens de eurotop en kwam na vele vergaderingen tot de conclusie dat Justitie zich ten onrechte op artikel 140 van het Wetboek van Strafrecht (deelname aan een criminele organisatie) had beroepen bij het verrichten van massa-arrestaties.

De notulen van de commissie beslaan bijkans een heel boekwerk. Siebelt loopt rood aan van ergernis. ,,Er is eindeloos over vergaderd. Wat denk je dat dat kost? Dan heb ik het nog niet eens over de extreme beveiligingsmaatregelen tijdens de top zelf. Het is toch van de zotte dat iedereen dat gewoon vindt?"

In voorbereiding is een boek waarmee hij aan de hand van feitenmateriaal het Nederlandse volk de ogen wil openen. ,,Het zal een schok veroorzaken. Daar kan men van verzekerd zijn. Het is alleen een ontzaglijk karwei. Er hoeft maar een komma verkeerd te staan of ze pakken me. Ze hebben hun eigen advocaten, zoals Ties Prakken en Marc van Wijngaarden, die ieder regeltje zullen nalopen. Maar ik laat me daar niet door afschrikken. Ik kan alles bewijzen".

Hij loopt voor de zoveelste keer naar zijn kantoor en komt met een stapeltje documenten terug. ,,Kijk, een brief van een kerkelijke organisatie, waar toen iemand werkzaam was die nu een zeer hoge positie bekleedt". De brief bevat een subsidieaanvraag (,,Die lui gaan er met tonnen aan subsidies vandoor") met een rijtje kostenposten. Achter sommige posten is met de hand ,,fictief" geschreven. ,,Da's interessant materiaal hoor", lacht Siebelt. Grijnst: ,,Dit zijn kopieën, de originelen heb ik ook. Maar die liggen natuurlijk wel ergens anders".

Dit artikel werd u aangeboden door: Reformatorisch Dagblad

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 31 januari 1998

Reformatorisch Dagblad | 40 Pagina's

Kwelgeest van extreem links

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 31 januari 1998

Reformatorisch Dagblad | 40 Pagina's