Bekijk het origineel

Harpspelen is topsport, kost veel kracht

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Harpspelen is topsport, kost veel kracht

Harpiste Gwyneth Wentink: Toen ik vier was, heb ik mijn keus gemaakt

5 minuten leestijd

De belangrijkste harpconcoursen heeft ze al op haar naam geschreven. Onder alle successen bleef Gwyneth Wentink vooral zichzelf. "Naast m'n schoenen lopen? Hoe doe je dat?" De zeventienjarige harpiste geniet er intens van dat ze concertgangers met haar uitvoeringen raakt, dat het haar lukt luisteraars die in een dipje zitten op te vrolijken.

Gwyneth. Als meisje met zo'n Keltisch aandoende naam kun je haast niet onder het bespelen van een harp uit. "Mijn moeder vond het een mooie naam, meer niet", weet de harpiste. Beide ouders zijn musici. Haar vader is trombonist, haar moeder speelt piano. Ze namen hun dochter en hun twee zoons regelmatig mee naar concerten. In de concertzaal ontlook Gwyneths passie voor de harp.

De bekende Nederlandse harpiste Phia Berghout (1909-1992) liep op haar derde aan de hand van haar vader langs een muziekzaak. Ze zag in de etalage een harp staan en vertelde haar vader dat ze daar later op wilde spelen. Ook Gwyneth was er jong bij. "Toen ik vier was, heb ik mijn keus gemaakt. De klank van een harp is zó mooi. Een omschrijving? Dat is moeilijk. De klank raakt me, maakt emoties bij me los. Het instrument ziet er natuurlijk ook prachtig uit.

M'n ouders hebben even gewacht of mijn wens een bevlieging was. Toen bleek dat ik het serieus meende, kochten ze een jaar later een kleine, Keltische harp voor me. Vanaf die tijd kreeg ik les van Jacqueline van de Brugge. Sinds m'n zevende studeer ik bij Erika Waardenburg, eerst privé en vanaf mijn tiende aan het Utrechts Conservatorium."

Het woord wonderkind wil er bij de harpiste niet in. "Ik voel me heel gewoon. Bij een wonderkind denk ik aan iemand die een harp ziet en er direct van alles op kan spelen. Ik studeer ervoor. Houd het er daarom maar op dat ik talent heb."

Nooit behoefden Gwyneths ouders haar achter de broek te zitten: "Ik vind het heerlijk om te studeren. Toen ik klein was, zat ik een halfuur per dag achter m'n harp. Later, toen ik de havo volgde, stond ik om zes uur op. Tegenwoordig studeer ik zo'n 3 uur per dag. Sinds vorige maand bespeel ik een Salvi. In oktober heb ik hem in Italië in de fabriek van deze gerenommeerde bouwer uitgezocht. Hij heeft een briljante, heldere klank. Ik heb deze harp, een dag nadat ik hem had, op een tournee door Duitsland meegenomen. Hij voldeed prima."

Nieuw begin

De zeventienjarige harpiste won de grote concoursen voor haar instrument. Bij al deze successen voelt Gwyneth zich verre van gearriveerd. "Je raakt volgens mij je leven lang niet uitgeleerd en kunt altijd vooruit. Het winnen van een concours beleef ik als het opengaan van nieuwe deuren, als een nieuw begin waarna ik veel kan leren. De orkesten en de zalen worden bijvoorbeeld groter.

Een concours is een momentopname, maar tijdens zo'n wedstrijd kun je je wel meten met anderen, nagaan hoe ver je bent. Winnen is een bevestiging dat het goed gaat. Concoursen zijn ook goed voor je repertoirekennis. Het zware concours in Tel Aviv, vorig jaar, kende vier voorronden. Ik moest elf stukken voorbereiden."

Voorlopig houdt Gwyneth de concoursen voor gezien. "Ik wil graag lessen bij een aantal harpisten gaan nemen en bij hen Frans of bijvoorbeeld Russisch repertoire gaan doen. Door kennis te nemen van hun techniek, interpretaties en muzikaliteit hoop ik mijn eigen stijl verder te vormen. Of ik al een eigen stijl heb? Ja, ieder mens is anders en speelt op de hem eigen manier, maar wat die stijl precies inhoudt? Ik merk dat mensen door mijn concerten geraakt zijn. De jury in Israël was bijvoorbeeld onder de indruk van mijn ritmiek en de beheersing van muziekstijlen."

Dipje

Gwyneths bestaan is afwisselend. Ze zag al veel van de wereld. Gemiddeld geeft de harpiste twee concerten per week: solorecitals, optredens met fluitiste Karin Bastin of met orkest. "Ik geniet ervan om veel te doen te hebben. Mijn impresario, mijn ouders en ikzelf waken er wel voor dat het niet te dol wordt. Ik pas ervoor geleefd te worden. Op dit moment is het alleen maar leuk. Als ik op het podium zit, wil ik mijn muzikale verhaal vertellen, de luisteraars bereiken. Na afloop komen concertgangers vaak naar me toe en vertellen emotioneel geraakt te zijn. "Ik zat in een dipje, maar ben door je spel opgevrolijkt", hoor ik soms. Mooi is dat, daar doe je het als musicus toch voor?"

Het publiek vindt het geen opgaaf een uur lang naar de harpiste te luisteren. "Mensen zijn eerder verrast door de mogelijkheden, door de klankkleuren van het instrument. De meesten hebben nog nooit een solorecital met harp meegemaakt. Ik loop er ook regelmatig tegenaan dat programmeurs het een risico vinden om dergelijke concerten in hun programmering op te nemen."

In Nederland gaan steeds meer mensen harp spelen. Gwyneth komt op haar concerten regelmatig meisjes tegen die harples hebben. Toch kan de harpiste zich vinden in de uitspraak van Phia Berghout, uit 1983, dat de harp geëmancipeerd moet worden. Dat het instrument van zijn "kwijnende-dames-in-kastelen-imago af moet." "Dat veel mensen bij het horen van een harp denken aan engeltjes en vrouwenhanden die snaren aaien, klopt niet. Harpspelen is topsport, vraagt veel kracht. De harp is ook geen typisch vrouwelijk instrument. De meeste Europese harpisten zijn vrouw, maar in Zuid-Amerika, waar de harp een volksinstrument is, zijn mannelijke harpisten in de meerderheid."

Behoefte

Donderdag rondde Gwyneth de opnamen voor haar eerste cd met werk van onder andere Carl Philip Emanuel Bach, Debussy, Dussek en Fauré af. Optredens in Washington, Chicago, Den Haag, New York en Venetië wachten. Gwyneth kijkt echter meestal "een week vooruit." Haar handen trommelen op het tafelblad. "Ik wil graag gaan studeren, ik heb vandaag namelijk nog niet gespeeld. Nee, ik zou nauwelijks zonder studeren kunnen, het is een behoefte om elke dag achter de harp te kruipen. Momenteel buig ik me over nieuw repertoire. Een uitdaging. Gelukkig wordt er steeds meer oude muziek voor harp gearrangeerd en zetten ook hedendaagse componisten zich voor het instrument in. In december belde de componist Sergui Natra me vanuit Israël. Hij vertelde dat hij een stuk voor me had geschreven. Hij is de eerste."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 15 februari 1999

Reformatorisch Dagblad | 16 Pagina's

Harpspelen is topsport, kost veel kracht

Bekijk de hele uitgave van maandag 15 februari 1999

Reformatorisch Dagblad | 16 Pagina's

PDF Bekijken