Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Liter

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Liter

4 minuten leestijd

De stofwolk die rondom "Het wonder van de losse olifanten" is opgewaaid, verdwijnt langzaam. Toch vinden medewerkers van diverse bladen nog steeds stof tot bezinning in de rede van de schrijver Willem Jan Otten "tot de verachters van het christelijk geloof", een eigentijdse variant van het aloude "bekeringsverhaal".

In het jongste nummer van het christelijk-literaire tijdschrift Liter wijdt Pieter Nouwen een vele pagina's tellende beschouwing aan de discussie rond het christendom van Otten. Verdienstelijk daaraan is dat hij de argumenten van de diverse opponenten nog eens overzichtelijk op een rijtje zet - zij het dat zijn beschouwing ervan af en toe de haren ten berge doet rijzen.

Hij verwijt Carl Friedman "psychologie van de kouwe grond", maar zelf kan hij er ook wat van. Doeschka Meijsing lijdt aan "logisch-atheïstische frustratie", Friedman heeft "als gelovige zonder kerk" moeite met autoriteit en Kuitert is een vooruitstrevend-burgerlijke ex-gereformeerde met antipapistische neigingen. Dat kan allemaal waar zijn, ik zou het nuchterder, meer ter zake doende vinden als Nouwen gewoon de waarde van de argumenten van zijn tegenstanders toetste, zonder hatelijkheden tegen hun persoon. Bovendien zouden zijn eigen ervaringen met geloof en ongeloof -hoe boeiend ook op zichzelf- in dít artikel minder aandacht hoeven krijgen dan nu het geval is.

Dat neemt niet weg dat de strekking van Nouwens betoog zeker de moeite waard is: "Ondanks die dapperheid (van Otten, red.) ontkom ik niet aan de gedachte dat hij zijn belijdenissen en bekentenissen misschien beter wat had kunnen uitstellen. Zoals ze nu zijn verwoord, geven ze weliswaar goed weer wat er in Ottens geest is omgegaan, maar zitten er ook wat curieuze, soms verwarrende en, naar mijn mening, ook onnodige distels tussen."

Liter bevat verder poëzie, kritieken en een boeiend drieluik over Zuid-Afrikaanse literatuur: twee vertaalde verhalen, en een analyse daarvan door dr. Heilna du Plooy. Mooi is ook het interview met Vonne van der Meer, al hoop ik vurig dat de Liter-redactie binnenkort weer eens een nieuwe schrijver ontdekt. Puntiger vragen, en meer structuur en zelfbeperking zouden overigens de leesbaarheid van dit verhaal hebben verhoogd. Het meest letterlijke verslag van een gesprek hoeft niet altijd het beste verslag te zijn. Soms -bijvoorbeeld bij de vragen over "De reis naar het kind" en "Weiger nooit een dans"- verliest dit artikel zich in een zo exclusieve dialoog dat de lezer zich buitengesloten voelt. Schrappen, dergelijke passages! In de beperking toont zich de meester.

Liter 12 (ISSN 1388 3143) telt 96 bladzijden. Een los nummer kost 15,-, een abonnement 60,- (tel. 079-3628628).

Wapenveld

Ook aandacht voor Otten in het tijdschrift Wapenveld, dat deze keer bol staat van de literatuur. Dr. G. van den Brink komt ongeveer tot dezelfde conclusie als Pieter Nouwen in Liter: hij stoot zich aan bepaalde passages die hij "rudimenten uit Ottens door het postmoderne pluralisme gestempelde verleden" noemt, maar denkt toch dat het hier om een authentiek geloofsgetuigenis gaat.

"Uit alles blijkt dat Otten nog onderweg is, vermoedelijk zonder precies te weten waar hij komen zal. (...) Mij lijkt Ottens visie op de Schrift nog niet geheel gekerstend. Voorlopig staat in elk geval de Kerk (steeds met hoofdletter) boven het Woord." Desondanks vindt dr. Van den Brink: "Jammer is in dit verband dat christen-zijn bij Otten vrijwel lijkt samen te vallen met rooms-katholiek zijn. Want wat zou hij zich goed thuis kunnen voelen bij Luther!" Misschien is dat zo, al zijn er voor het tegendeel waarschijnlijk evenveel argumenten aan te voeren. Het hangt er maar vanaf welke theologische meetlat je gebruikt. Gelukkig zal Otten zich nooit helemaal in een hokje laten plaatsen. Daar is hij dichter voor.

Wapenveld biedt verder onder meer artikelen over het kerklied, de Victoriaanse roman en het boek "De eeuw van mijn vader" van Geert Mak. Dat laatste is voor Herman Oevermans aanleiding om zich af te vragen hoe de gereformeerde gezindte kan voorkomen dat ze dezelfde weg gaat als de neogereformeerden. Een aantal richtlijnen geeft hij aan: "toegang houden tot de bevindelijke dieptelagen", "culturele ontwikkelingen adequaat integreren in de geloofspraktijk" en dus "vernieuwing van het gereformeerde leven." Dat betekent dat de gereformeerde gezindte antwoorden moet zoeken op de vragen van geloof en wetenschap, dat er aandacht moet zijn voor traditie en gemeenschap, dat ernst en eenvoud de kern dienen te blijven van een gereformeerde levenshouding.

Daarmee zijn diverse goede vragen gesteld. Nu de concrete koersbepaling nog.

Wapenveld (jg. 50, nr. 2) telt 42 bladzijden. Een los nummer kost 7,50, een abonnement 42,50, studenten 35,- (tel. 0182-530254).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 29 mei 2000

Reformatorisch Dagblad | 18 Pagina's

Liter

Bekijk de hele uitgave van maandag 29 mei 2000

Reformatorisch Dagblad | 18 Pagina's

PDF Bekijken