Kerkgeld

Het spreekt vanzelf dat men bij beleggen verder moet kijken dan het te verwachten rendement. Ook de risico's die men met zijn belegging loopt zijn van belang. En niet te vergeten de vraag waar men z'n geld in belegt. Zeker voor kerkelijke instanties (maar ook voor anderen) is de term ethisch beleggen heel relevant.

Vandaar dat er inmiddels allerlei ethische of groene beleggingsfondsen op de markt opereren, in een aantal gevallen met een heel behoorlijk rendement. Uiteraard is het daarbij van belang te weten welke ethische maatstaven gehanteerd worden. Die hoeven niet samen te vallen met de punten die men zelf van groot belang acht. Het gezichtspunt van de zondagsarbeid blijft bij zich ethisch noemende beleggingsfondsen buiten beschouwing, terwijl men bedrijven die betrokken zijn bij de wapenproductie vaak angstvallig weert. Maar als we vinden dat er politie en een leger dienen te zijn, dan moeten die toch ook aan hun wapens kunnen komen.

In kerkelijke kring is 25 jaar geleden de oecumenische ontwikkelingsbank EDCS opgericht, thans Oikocredit geheten. Die verschaft zachte kortlopende leningen aan groepen mensen in ontwikkelingslanden die bij een normale bank niet aan bod komen. Vandaar dat Oikocredit op haar aandelen nooit meer dan 2 procent uitbetaalt.

Dat lage percentage maakt het niet zo aantrekkelijk om je geld aan deze ontwikkelingsbank toe te vertrouwen. Ook niet voor kerkvoogdijen. In het SoW-blad "Woord en Dienst" van deze week wordt daar de staf over gebroken. Zouden kerkelijke penningmeesters zich niet meer af moeten vragen hoe zij met hun geld de gerechtigheid in de wereld kunnen bevorderen?

Nu moet ook hier de vraag gesteld worden of de beleidscriteria van Oikocredit wel zonder meer de onze zijn. In het verleden hadden dergelijke oecumenische instellingen vaak een grote voorliefde voor projecten in progressieve landen (Nicaragua, Tanzania etc.).

Maar los daarvan is het in feite een vorm van subsidiëren wanneer particulieren of kerkelijke instanties hun geld bij deze instelling beleggen. Het veelal aanzienlijke verschil tussen de gangbare rendementen en de 2 procent die Oikocredit uitkeert, schenkt men aan mensen in de derde wereld.

Niet in alle gevallen zal dat kunnen lijden. Kerkvoogdijen hebben vaak grote moeite om de eindjes aan elkaar te knopen. Teruglopend ledental en kerkbezoek en als gevolg daarvan dalende inkomsten staan tegenover voortdurend stijgende uitgaven. Het eigen vermogen moet daarom zo gunstig mogelijk belegd worden.

Uiteraard is het geen gezonde zaak wanneer het kerkelijk leven alleen in stand kan blijven vanwege de rendementen op omvangrijke bezittingen. De lopende inkomsten zouden genoeg moeten zijn om de uitgaven te dekken. Diaconieën bezitten in een aantal gevallen zelfs zulke grote kapitalen, dat ze daardoor in opspraak komen. Dat moet niet.

Zulke vermogens zijn echter historisch gegroeid, vaak door legaten en erfenissen. Bovendien heeft het goede beursklimaat van de afgelopen jaren ook de kerkelijke beleggers onverwacht forse rendementen in de schoot geworpen.

Dat doet de vraag rijzen of men op die manier door moet gaan met het vergaderen van schatten op de aarde. Is er geen reden om althans een deel van het vermogen bij ethische beleggingsfondsen onder te brengen, via Oikocredit te besteden of zelfs renteloos beschikbaar te stellen voor projecten hier of elders die anders niet van de grond zouden komen?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen