Oud-ambassadeur leest Penning en Proust

Mourik leest "verschrikkelijk veel." Het betreft vooral kranten en vakliteratuur op het gebied van het buitenlands cultureel beleid. "Tussendoor schrijf ik zelf ook nog, dus van het lezen van veel boeken komt te weinig." De oud-ambassadeur heeft dichtbundels, een autobiografie en een kroniek van zijn Duitse dwangarbeid op zijn naam staan. Momenteel werkt hij aan een soort witboek in de zaak-Zorreguieta, een naam die Mourik onlangs in het nieuws bracht.

"Ik heb veel meegemaakt. De cesuur in mijn leven is de wrede dood van mijn eerste vrouw, we waren nog maar kort getrouwd. Die traumatische ervaring heeft mij afgedreven van de christelijke opvoeding die ik in Streefkerk had ontvangen. Ik ben atheïst. Het verklaart ook waarom mijn poëzie gaat over dood, verlies, scheiding, vergankelijkheid, de eindigheid van het bestaan. Dat is de zwarte draad, al heb ik ook wel eens wat vrolijks geschreven.

Vroeger haalde ik boeken uit de bibliotheek van de Streefkerkse jongelingsvereniging. Ik las bijvoorbeeld verhalen van L. Penning over de Zuid-Afrikaanse Boerenoorlog. Naar mijn christelijke periode kijk ik niet met wrok terug, maar ze staat momenteel tamelijk ver van me vandaan. Ik zoek nog wel eens wat in de Bijbel op -daar danken we wat onze taal betreft veel aan- maar lees geen EO-literatuur. Ik was trouwens nooit een gretig lezer van christelijke verhalen. J. W. Ooms, die heb ik wel gelezen. Hij schreef zo mooi over de bekende plaatsen in de Alblasserwaard.

Dat is natuurlijk wel wat anders dan de Amerikaanse romans die ik als correspondent voor het ten onder gegane blad "Literair paspoort" in New York las. Vergeleken met vroeger lees ik nu veel minder romans. Mijn belangstelling gaat nu naar cultuurgeschiedenis uit. Voor mijn verjaardag vroeg ik "De verdwijnende hemel" van prof. H. W. von der Dunk.

Wat je leest, beïnvloedt je natuurlijk. Ik durf niet te zeggen dat ik sterk door boeken ben veranderd. De techniek van mijn poëzie dank ik wel voor een groot deel aan Simon Vestdijk. Hij schreef "De glanzende kiemcel" als gijzelaar in het kamp Sint Michielsgestel. Als dichter heb ik me erg verwant gevoeld met Achterberg en Bloem, maar ik zeg niet dat ik door hen ben beïnvloed."

Tijdens de Boekenweek komt dagelijks een boekenliefhebber aan het woord over zijn of haar ervaringen met lezen tussen twee culturen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen