Voddenraapsters eisen erkenning

De meeste Indiase voddenraapsters zijn dalitvrouwen, leden van een sterk achtergestelde kaste. Toch bestaat er in Maharashtra sinds 1993 een vakbond van voddenraapsters, de Kagad Patra Kashtakari Panchayat. De organisatie is er al in geslaagd een groepsverzekering af te sluiten voor 650 leden en probeert nu om de voddenraapsters van de deelstaat officieel erkend te krijgen.

Gevaarlijk werk

Ahilyabai Avte is 80 jaar en het oudste lid van de voddenrapersvakbond. Elke ochtend maakt ze haar ronde langs de vuilnisbakken in een buitenwijk van Pune. "Ik verdien 10 tot 20 roepie (22 tot 45 eurocent) per dag. Dat is veel meer dan toen ik begon, ook al verzamel ik nu lang niet meer zulke grote hoeveelheden." Maar het werk dat ze doet is wel gevaarlijk - "Ik snijd me voortdurend aan glasscherven." En ongevallen komen ook vaak voor: een op de drie voddenraapsters is al gebeten door honden, de helft raakt ten minste een keer per week gewond door scherpe metalen voorwerpen of glasscherven.

Er zitten nog heel wat oude vrouwen met grijze haren tussen de voddenraapsters in Maharashtra. Samen met hun jongere collega's -enkele mannen maar vooral vrouwen- gaan ze elke ochtend vroeg op stap, met een grote zak op hun schouder. Voddenrapers doorzoeken vuilnisbakken en struinen drukke straten en stortplaatsen af op zoek naar resten van papier, plastic, glas en metaal die ze kunnen verkopen aan recyclingbedrijfjes of voddenhandelaars.

De voddenrapers in Pune (een stad van 3 miljoen inwoners) halen elke dag 151 ton herbruikbaar materiaal uit het afval. Daardoor zouden de stedelijke afvaldiensten per jaar meer dan een miljoen roepie (24.000 euro) besparen. De recycling-industrie kan bovendien alleen functioneren dankzij de spotgoedkope diensten die de voddenraapsters leveren. Er zijn nog meer goede argumenten om de voddenraapsters sociale bescherming te gunnen. Bijna de helft van de voddenraapsters is de belangrijkste kostwinnaar thuis.

Hun maandloon varieert van iets meer dan 120 tot 2200 roepie (3 tot 53 euro) - niet genoeg om een appeltje voor de dorst bijeen te sparen. Wie ziek wordt of te oud is om te werken heeft helemaal geen inkomen meer.

Registratie

De voddenraapstersvakbond eist dat elke voddenraapster geregistreerd wordt in de gemeente waar ze werkt. Zo'n 3000 leden van de vakbond hebben nu al een identificatiekaart met hun foto erop van de stedelijke afvalmaatschappij van Pune.

De voddenrapers zeggen dat ze sindsdien minder worden lastiggevallen door de politie en gemeentewerkers. Ook zouden er openbare plaatsen moeten komen waar de voddenraapsters hun buit van de dag kunnen sorteren.

Maar de belangrijkste eis blijft een wettelijke erkenning en de sociale bescherming die daarmee samenhangt. De voddenraapsters vinden dat de voddenhandelaars en de recyclingbedrijfjes maar met geld over de brug moeten komen om de hele opzet te financieren. Tevens zou de deelstaat van zijn kant moeten instaan voor een ziekte- en levensverzekering voor alle geregistreerde voddenraapsters.

Maar de deelstaatregering voert aan dat de voddenraapsters kleine zelfstandigen zijn. Er bestaat namelijk geen arbeidsovereenkomst tussen de raapsters en de handelaars. Hierdoor kan de overheid die laatste groep ook niet verplichten financieel bij te dragen. Toch heeft deelstaatminister Hemant Deshmukh naar aanleiding van de betoging in Pune beloofd de zaak te onderzoeken. De voddenraapstersvakbond heeft hem twee maanden de tijd gegeven om met een antwoord op hun eisen te komen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen