Het volle leven sober vastleggen

De etalage van een fraai authentiek winkelpand aan de Voorstraat te Dirksland slaagt er uitstekend in om de aandacht te vestigen op een grote afdruk van het winnende portret. De rest van de etalageruimte blijkt eveneens gevuld te zijn met diverse fotoafdrukken in allerlei formaten. Duidelijk blijkt hieruit dat het Foto Arjo van der Graaff alleen te doen is om de kunst van het fotograferen. De handel in camera's en verwante artikelen laat Arjo graag over aan anderen, want het maken van foto's is z'n passie en z'n vak. "Als hier een trouwstel komt, hebben zij het volste recht op iemand die zich continu bezighoudt met het fotograferen zelf. Dit is geen vak dat je er zomaar even bij kunt doen."

Dat deze professionele opstelling haar vruchten afwerpt, blijkt wel uit de nominatie die de Kodak-jury toekende aan een van Arjo's portretten. Vooral de "prachtige intimiteit" en de "gedurfde pose" trokken de aandacht en leidden er uiteindelijk toe dat het portret bekroond werd met de eerste prijs. Verder vond de jury de foto "heel romantisch en toch heel strak." Met name de laatste typering ervaart de fotograaf als een regelrechte opsteker, omdat het een erkenning is van de stijl die hij al jaren nastreeft.

Nederlandse stijl

Aanvankelijk werkte Arjo vooral in de zogenaamde Engelse stijl. Deze kenmerkt zich door het bekende Rembrandlicht in combinatie met boslaantjes en witte hekwerkjes. "Uiteindelijk vond ik dat te gemakkelijk, want je vervalt te snel in van die standaard dingen." Dit leverde een zoektocht op naar iets wat je de Nederlandse stijl zou kunnen noemen. Deze maakt gebruik van de door de Engelse stijl gepropageerde lichtval, maar is voor de rest nuchterder en strakker. Niet eindeloos allerlei kleine details -handje hier, voetje daar- perfectioneren, maar het volle leven op een sobere en eenvoudige, haast journalistieke manier vastleggen.

"Volgens de Kodak-jury -en die is in elk Europees land geweest- zitten wij in Nederland daardoor op een veel hoger peil met fotografie dan andere landen van Europa. Dat geldt niet alleen voor de fotografie, denk bijvoorbeeld ook aan architectuur of vormgeving. Wij zijn toch een volkje dat aardig bij is met allerlei nieuwe dingen."

Het is echter verwonderlijk dat ditzelfde Kodak zich afvraagt: Waarom gaan de mensen hier niet of nauwelijks naar een fotostudio of naar een fotograaf, terwijl dat in het buitenland wel gebeurt? Volgens Arjo komt het "doordat de mensen niets extra's van een fotograaf verwachten, omdat ze het werk tot voor kort gewoon niet mooi, niet apart of niet origineel genoeg vonden. Terwijl het klaarblijkelijk inmiddels toch absoluut kwaliteit bezit."

In Amerika is de situatie juist omgekeerd. Daar trekt men met een Walt-Disney-stijl, voorzien van dramatische effecten en verzadigde kleuren, het publiek wel massaal de studio in. Een tegenstrijdige situatie, waarin de laatste tijd gelukkig langzaam verandering komt.

Digitaal

Voor de huwelijks- en bedrijfsfotografie -naast portretteren de belangrijkste pijlers van de FotoGraaff- maakt Arjo gebruik van een combinatie van analoge en digitale technieken. Dit betekent dat hij voornamelijk fotografeert met zogenaamde middenformaatcamera's van het topmerk Hasselblad. Vervolgens maakt hij in veel gevallen gebruik van de computer. Een hoogwaardige scanner zet de negatieven om in digitale bestanden, waarna diverse bewerkingen mogelijk zijn en verzending van het eindresultaat naar de klant of drukker heel eenvoudig is.

Toch is de digitale wereld niet het einde. "De ene dag vind ik het fantastisch, maar de volgende dag denk ik: Ik zou willen dat ik nog altijd op barietpapier afdrukte. De scherpte van vroeger blijkt steeds opnieuw maar nauwelijks te evenaren."

Een ander punt van zorg vindt Arjo de weergave van de kleuren door digitale camera's. "Met name de huidtinten worden niet mooi weergegeven. Iets te branderig en te rood. Net alsof men te lang in de zon gezeten heeft. Vooral bij de foto's van de verloving van Alexander en Máxima was dit heel duidelijk te zien." Hij deelt dan ook de zorg van collega's dat het gevaar bestaat dat de digitale huidtinten langzaam maar zeker tot norm verheven worden, zodat je over tien jaar nauwelijks meer weet hoe een afdruk met echte gezichtstinten eruit heeft gezien.

Reportage

Het maken van huwelijksreportages blijft voor Van der Graaff een van de meest enerverende onderdelen van het vak. Bedrijfsreportages -bijvoorbeeld voor de brochures van de kledingketen College Style- vindt hij eveneens interessant, maar het eenmalige en vreugdevolle karakter van een trouwdag vormt keer op keer toch een extra uitdaging.

"Als je een trouwreportage maakt, moet je als fotograaf niet vreselijk aanwezig zijn. Dan wordt die dag zo gauw een show voor de fotograaf. Je moet juist weten wanneer je een stapje terug moet doen. Dan kun je ook je foto's wel maken, maar op een andere manier. Veel meer ontspannen voor iedereen."

Arjo vindt het ook belangrijk "overal de tijd voor te nemen, er geen haastklus van maken." Voor Foto Van der Graaff geldt: vol is vol. Het gebruikmaken van freelancers past niet in het plaatje, want "daarvoor is een bruidspaar niet bij jou gekomen." De persoonlijke relatie staat voorop. Mede daardoor kan Arjo naar eigen zeggen elke dag genieten van de persoonlijke contacten die hij aan zijn werk overhoudt.

Foto Arjo van der Graaff, Voorstraat 58, Dirksland, 0187-603517, www.fotograaff.nl.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen