Wanhoopsacties

Het lijkt wel alsof de situatie in en rond Israël met de dag erger wordt. In Haifa kwamen zondagmiddag bij een zelfmoordaanslag vijftien mensen om het leven. Dat was de vierde zelfmoordactie tijdens het Joodse paasfeest.

Van hun kant voerden de Israëli's de militaire acties in de Palestijnse gebieden verder op. Arafat werd nog net niet gearresteerd, maar is wel volledig door Israël in de tang genomen. Honderden Palestijnen die verdacht worden van betrokkenheid bij terreuracties zijn gearresteerd.

De vraag is echter wat dat allemaal oplevert. Over en weer nemen de haat en de verbittering toe. Tegen de militaire macht van Israël kunnen de Palestijnen volstrekt niet op, maar tegen de zelfmoordaanslagen van Palestijnse zijde heeft Israël nog steeds geen afdoend antwoord gevonden. En zo houdt men elkaar vast in een dodelijke omarming.

Een oplossing waarbij beide partijen voluit elkaars bestaansrecht erkennen en elkaar het licht in de ogen gunnen, lijkt ver weg. Verder weg dan ooit. Het valt te vrezen dat er nog een hele rij Palestijnse zelfmoordcommando's gereed staat om zichzelf in deze heilige oorlog op te offeren.

Onmiskenbaar biedt de islam een godsdienstige basis voor een dergelijk martelaarschap. Dat werd ook duidelijk bij de aanslagen van de al-Qaida beweging in Amerika. Maar dat betekent nog niet dat de gemiddelde islamiet bereid is zich beschikbaar te stellen voor een zelfmoordactie.

Dat Palestijnse terreurorganisaties op dit moment kennelijk niet zoveel moeite hebben om mensen voor dergelijke acties te rekruteren, wijst erop dat veel Palestijnen volstrekt wanhopig zijn en geen andere uitweg meer zien. Dat is voor Israël een gevaarlijke situatie. Je moet je tegenstander nooit tot volslagen wanhoop brengen.

In Israël zelf wordt het leven ontwricht door de stroom van aanslagen. En dat naast alle economische schade, onder meer door het wegblijven van toeristen. Hoe lang zijn mensen in staat en bereid onder zo'n grote druk te leven?

In de jaren negentig leek het erop dat het einde van de Koude Oorlog ook een gunstig effect had op het Israëlisch-Arabisch conflict. Tal van overlegrondes hadden plaats. Maar ondanks alle Amerikaanse bemiddelingspogingen kon men het over een aantal fundamentele punten niet eens worden. Kennelijk schieten de menselijke mogelijkheden hier tekort.

De Palestijnen willen het recht op terugkeer van de (nazaten van de) Palestijnse vluchtelingen niet opgeven. Israël zit met de talloze Joodse nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever, die destijds om ideologische of militaire redenen zijn gesticht, maar nu een praktisch uitvoerbare boedelscheiding bemoeilijken. En dan is er nog het grote probleem van Jeruzalem, waar de Joodse en islamitische heiligdommen elkaar letterlijk raken.

Van beide partijen zijn forse concessies nodig. De Palestijnen moeten zich zonder meer neerleggen bij het bestaan van de staat Israël en de Israëli's moeten bereid zijn rekening te houden met de aanwezigheid van een omvangrijke Palestijnse gemeenschap, die men voldoende economische en politieke perspectieven moet bieden om ze van allerlei wanhoopacties te weerhouden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen