Vissers van mensen

Een van de eerste opdrachten die de Heere Christus Zijn discipelen gaf was dat zij Hem moesten volgen en "vissers der mensen" worden. Hun vissen tot dan toe was geen hobby of sport geweest, maar een manier om in hun levensonderhoud te voorzien. Hun leven hing er van af. Toen Jezus hen riep om voor Hem te gaan werken, deed hij dat met woorden die zij begrepen: mensen vangen voor het koninkrijk van God, opdat de kerk van God zou blijven voortbestaan.

In het boek Jeremia lezen we: "Ziet, Ik zal zenden tot veel vissers, spreekt de Heere, die zullen hen vissen; en daarna zal Ik zenden tot veel jagers, die zullen hen jagen, van op alle berg, en van op alle heuvel, ja, uit de kloven der steenrotsen" (Jer. 16:16). De levende God is nu gekomen en maakt Zijn kinderen tot strijders. Hun wapen is een net. Als zij echter mensen vangen, is dat niet om hen te doden maar om hun het leven in overvloed te geven.

Wat een taak voor deze broeders! De "jongeren" zullen niet langer vis vangen, maar mensen. Gelijk in het begin van het evangelie naar Markus, nog voordat er één rede van Christus vermeld wordt, of een uitspraak van de Heere over leer, eredienst of de aard van het toegewijde leven van een christen, lezen we dat Jezus Zijn eerste discipelen vertelt dat het in hun leven zal draaien om deze activiteit: het vangen van mensen voor Christus. Hij zegt niet: "Volg Mij, en Ik zal uw Leidsman zijn op de weg naar Boven", neen, Zijn eerste woorden gaan over de prediking van het Evangelie. Het mag ons wel tot ernstig zelfonderzoek leiden: hoezeer brandt het hart van ons, christenen, vanwege deze opdracht?

Deze Christus maakte mijn vriend David Patterson tot een visser van mensen. Zijn optreden werd gebruikt voor de bekering van wijlen Douglas MacMillan, een van de grote evangeliepredikers van de Britse Eilanden aan het eind van de twintigste eeuw.

Douglas was echt niet altijd christen geweest, hij had een tijd sympathie gehad voor communisme en atheïsme. Maar God bracht David Patterson in zijn leven, een predikant van de Free Church of Scotland. Patterson was uitgenodigd voor een aantal preekbeurten in de kerk van het dorp waar Douglas woonde. Die week kreeg de predikant een gesprek onder vier ogen met hem, zomaar in een woonhuis, en sprak hij met hem over Christus. Hij legde hem het Evangelie uit. Dat Evangelie was Douglas niet onbekend, want jarenlang was het hem voorgehouden door zijn ouders. Maar ditmaal hoorde hij het met andere oren. Hij kon er niet los van komen. Toen de predikant met hem sprak, was dat niet minder dan Gods roeping vanuit de hemel. Douglas voelde zijn hart doorgloeid toen hem werd verteld over redding uit genade door Jezus Christus. "Is het echt zó eenvoudig: dat ik slechts door het geloof Christus hoef te omhelzen, en dat Hij mij wil aannemen op grond van het werk dat Hij volbracht heeft aan het kruis?" De predikant: "Ja, Douglas, dat is de waarheid."

Douglas dacht een poosje na en zei toen tegen de predikant: "Maar wacht eens even. Dan moet ik toch zeker wel anders gaan leven? Dan kan ik toch niet blijven leven zoals ik altijd gedaan heb?"

De predikant wond er geen doekjes om: "Dat klopt, Douglas."

Er viel een lange pauze. Het was de predikant die ten slotte de stilte doorbrak. Hij stak hem beide handen toe en zei: "Douglas, in mijn ene hand bied ik je alles aan wat je moet opgeven wanneer je christen wilt worden. En in de andere hand bied ik je Christus aan. Welke hand zal het worden?"

Wel tien minuten zat Douglas na te denken over die hoogst belangrijke keus (David Patterson zei later dat het hem uren toeschenen.) Eindelijk zei Douglas: "Ik zal Christus door het geloof omhelzen, ik zal Christus omhelzen." De predikant was een moedig en geduldig visser der mensen. Momenteel zijn de zoons van zowel David als Douglas predikant in de Free Church of Scotland.

Moge God ons allen, ieder op onze eigen plaats, tot vissers van mensen maken, de jongste van onze jongens en meisjes, zowel als ons allen, mannen en vrouwen. Laat dat ons vurig gebed tot God zijn: "Heere, maak mij tot een visser van mensen." God heeft voor eenieder van ons werk. Laten wij om Zijn hulp smeken.

Ik wilde er nog iets aan toevoegen. Wij laten ons te makkelijk ontmoedigen bij het vissen van mensen. Het doet mij denken aan de tijd dat ik in de Cardigan Bay ging zwemmen met mijn drie dochters. Ze waren altijd veel eerder in het water dan ik. En dan maar roepen: "Kom toch, papa! Het water is warm. Echt, 't is alleen even wennen." Jezus vertelt Petrus, Andreas, Jakobus en Johannes dat Hij de wateren van het Evangelie warm zal maken. Hoe meer zij eraan gewend zullen raken, hoe groter hun blijdschap zal zijn. Met andere woorden, het zou nauwelijks ooit voorkomen dat zij eropuit waren om mensen te vangen, en al doende niet overvloedig gezegend zouden worden.

Laten wij de Heere altijd met verwachting dienen. Wat is uw verwachting voor de toekomst? Zendeling David Brainerd zei: "Voor God is niets te moeilijk. Ik kan niet iets te groots van Hem verwachten." En een beroemde uitspraak van zendingspionier William Carey is: "Onderneem grote dingen voor God. Verwacht grote dingen van God." Al deze mensen waren "standvastig, onbewegelijk, altijd overvloedig in het werk des Heeren" (1 Kor. 15:58). Zij wisten van volle netten en schepen die vanwege de zegen zonken. Wij moeten Gods genade niet afmeten aan de statistieken van kerkgroei in de afgelopen tien jaar, maar aan de kracht van Zijn koninkrijk.

De auteur is predikant in Aberystwyth, Wales.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen