Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Naar de knoppen

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Naar de knoppen

4 minuten leestijd

Je hoeft er nog nét niet je schoenen uit te trekken. Toch heeft een stemlokaal iets van een gewijde ruimte. Waar serieus kijkende mannen je stem wegdragen alsof het een fonkelend diamantje betreft. Kiestempels zijn het, waar de Wijsheid van het Volk wordt gevierd en gekoesterd volgens een streng ritueel. Het stemlokaal is onze politieke bloedbank, waar iets van dat volkse adeldom wordt afgetapt ten behoeve van de natie.

Nuchter beschouwd is al die poespas natuurlijk maar een saaie boel, en dat is er met de introductie van die zogenaamde stemmachines niet beter op geworden. Nergens meer rondslingerende stembiljetten of proppen papier. Nooit meer foeterende burgers omdat voor de tweede keer de punt van het potlood is afgebroken. Want zo ging dat in het rodepotloodtijdperk: door extra hard op het hokje van je keuze te drukken, moest iedere eventuele vergissing worden uitgesloten. En met het puntje van je tong tussen de lippen zorgde je ervoor precies binnen het lijntje te blijven.

Wat volgde was misschien nog belangrijker. Want je droeg Bas, Ruud of Leen hoogstpersoonlijk naar de gereedstaande stembus. Bij iedere stap voelde je het gewicht van je daad tot in je tenen. En het biljet in de gleuf stoppen, gebeurde met de grootst mogelijke zorg, alsof het ieder moment nog mis kon gaan.

Jammer voor al die lijsttrekkers dat potlood en papier bijna zijn verdwenen. Want door met een brede grijns hun biljet boven de bus te laten bungelen, waren ze verzekerd van kostbare extra zendtijd voor zichzelf en hun partij.

Juist in een tijd dat partijkandidaten heel wat gekkere streken uithalen om dicht bij de kiezer te komen, nestelt zich zo'n brok techniek tussen ons en hen: de stemmachine.

Hoeveel "kiezen" zit er nog in "stemmen" met zo'n apparaat?

Met een quasi-triomfantelijk berichtje "U hebt gestemd!" proberen de bedenkers van dit afstandelijke monster het nog een beetje goed te maken. Maar in feite bevestigen ze daarmee wat iedereen al denkt: dat het verband tussen een miezerig knopje en Mijn Stem ver te zoeken is.

Wat gebeurt er trouwens daarna? Waar blijft Mijn Stem zodra die door de machine is opgeslokt? Een zoekgeraakte stembus kon je altijd nog uit de sloot vissen en de biljetten aan de waslijn te drogen hangen. Maar hoe vind je een zwak magneetveldje terug, waarvan de kiezer maar moet geloven dat het zich ergens rechtsonder of linksboven in de knoppenkast bevindt? Democratie is met zo'n machine wel een erg virtueel gebeuren geworden. Straks hoef je maar naar een knop te wíjzen of je hebt al gestemd.

Het zal kiezers van nu een zorg zijn; die hebben al lang een andere uitlaatklep gevonden. Want we stemmen vandaag de dag wat af. In naam van de Wijsheid van het Volk je stem uitbrengen is immers veel te leuk om maar één keer in de vier jaar te doen. En daarom stemmen we er bijna wekelijks op los. Is het niet voor Jamai en tegen Jim, dan wel voor het lekkerste liedje, het mooiste meisje of voor de vlotste babbel.

Ons geloof in de Wijsheid in Ons is zó groot dat zelfs politici hun standp unten niet meer hoeven uit te leggen. We begrijpen hen zonder ook wel. Aan uitstraling, een nieuw kapsel of een hippe bril hebben we genoeg. En partijprogramma's kunnen we zelfs op de kop lezen.

Verkiezingen in Nederland beginnen te lijken op een Bourgondisch maal, met veel bier, vrouwen, zang en lol, en aan het eind, in het stemlokaal, nog een luchtig toetje. En bij het nemen van het laatste restje slagroom nemen we de menukaart er nog even bij.

Hoeveel "kiezen" zit er nog in "stemmen" door dit volk?

Let maar op: over twee jaar is onze politieke menukaart bij uitstek -de stemwijzer- volledig geïntegreerd ín de stemmachine. Hebben we een kies- en stemapparaat ineen. Liggen alle stemmers in onze politieke bloedbank aan het infuus. Wie het dan echt nog zelf denkt te weten, wacht een opflikkerend lampje met de tekst: "Wees niet zo dom, stem wijzer".

Intussen zitten we nu al met die overtollige rode potloden. Wat moeten we dáár nog mee? Voorstel: bij vertrek uit het stemlokaal iedereen een kleurplaat mee, met alvast één kleurtje erbij. Helpen we onze democratie extra snel naar de knoppen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van woensdag 12 maart 2003

Reformatorisch Dagblad | 38 Pagina's

Naar de knoppen

Bekijk de hele uitgave van woensdag 12 maart 2003

Reformatorisch Dagblad | 38 Pagina's

PDF Bekijken