Bekijk het origineel

Ontspannen in het ziekenhuis

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Ontspannen in het ziekenhuis

5 minuten leestijd

Dat het bezoekuur in het Haagse Ziekenhuis Bronovo net is begonnen, kan bijna niemand ontgaan. Auto's rijden af en aan. De draaideuren naar de centrale hal staan geen moment stil. Wachtende patiënten reageren opgetogen als ze bekenden binnen zien komen. Het lijkt veel mensen te ontgaan dat twee jeugdige schoonmaaksters de vloer dweilen. Lydia Bemelmans (17) en Carla Jacobusse (18): "Je hebt hier niet het idee dat je aan het werk bent."

Een fotosessie van het tweetal, aangevuld met Lydia's zus Hanneke (19), trekt veel bekijks. Hanneke is verantwoordelijk voor het voedseltransport. Haar collega's kunnen het optreden van de drie meiden wel waarderen. "Leuk toch, voor die grieten."

Even na vier uur zit het werk er voor de drie weer op. In hun kamer op de derde verdieping van de zusterflat kunnen ze uitpuffen. Het is stil in het metershoge gebouw. "Het mag boven ons niet meer bewoond worden vanwege instortingsgevaar", vertelt Hanneke. "Je hebt er wel mooi uitzicht over Den Haag en Scheveningen."

De twee zussen uit Leiderdorp werken voor de derde keer in het Haagse hospitaal. Voor Carla, die uit 's-Gravenpolder komt, is het de eerste keer. "Twee jaar geleden zag ik in de Driestar in Gouda een advertentie hangen", vertelt Hanneke. "Je kon in het ziekenhuis vakantiewerk doen. Als je minimaal vier weken werkte, kreeg je een bonus van 250 gulden. Bij drie weken was dat 150 piek. En als je niet uit Den Haag kwam, mocht je gratis in de zusterflat wonen."

Hanneke is betrokken bij het voedseltransport in het ziekenhuis. "Dan moet je de etenskarren naar de afdelingen brengen, de kopjeskarretjes verwisselen, bestellingen in het magazijn ophalen, in de keuken klaarmaken en dan rondbrengen. Het is geen intelligent werk, maar omdat je de hele dag door het ziekenhuis loopt, kom je in aanraking met veel mensen. Dat is leuk."

Wennen

Lydia en Carla hanteren iedere dag de dweil. Vooral Carla moest de eerste dagen wel wennen. "Het is best eentonig werk. 's Morgens moet je de zusterposten, openbare wachtkamers en wc's schoonmaken, 's Middags zijn de kamers van de patiënten aan de beurt."

Ziet Hanneke de twee schoonmaaksters regelmatig aan het werk, Lydia en Carla zijn soms de hele dag op verschillende verdiepingen bezig. "Toch gaan we vaak wel een keertje buurten, of helpen we elkaar even. Dat is hier geen enkel probleem", zegt Carla. "Op zich zijn ze niet echt streng", zegt haar vriendin wat aarzelend.

Het verblijf in de zusterflat vinden de drie meiden erg leuk. De kamers zijn niet groot en veel meubilair is er ook niet te vinden. Maar het drietal trekt er bijna iedere avond op uit. Hanneke: "Af en toe krijgen we familie of vrienden op bezoek en we bellen vaak naar huis om even bij te kletsen. Je werkt de hele dag, maar als je hier komt heb je toch het gevoel dat je vakantie hebt. Je zit een kwartiertje fietsen van Scheveningen, de binnenstad van Den Haag is niet ver. Ook Omniversum en Madurodam zijn dichtbij. En als we gewoon een avondje rustig willen lezen, nemen we onze boeken mee naar een park. Ook is er op de veertiende verdieping van de flat een dakterras." "Daar kun je nu alleen komen via de brandtrap", lacht Carla.

Hanneke vindt het niet eng om in de flat te verblijven, de jongere twee hebben er wel wat meer moeite mee. "Ik werd in het begin dol van de meeuwen die 's morgens bij mijn raam zaten te krijsen", zegt Carla.

Bevalling Hebben de meiden in de zusterflat weinig schokkende gebeurtenissen meegemaakt, tijdens het werk in het ziekenhuis komen de drie soms ogen en oren tekort. "Laatst was er een zwangere vrouw die net te laat in het ziekenhuis kwam. In de lift begon de bevalling", herinnert de Zeeuwse zich.

"Pas was ik de ramen aan het zemen, toen ik iemand hoorde gillen", vertelt Lydia. "Het was een patiënt die niet goed werd. Zelfs de politie moest eraan te pas komen. Uiteindelijk konden ze de man vastbinden. Dan schrik je toch wel even."

Hanneke moet nog steeds denken aan de keer dat ze in de lift stond met een verpleegkundige die een overleden patiënt op bed vervoerde. "Ik ben wel wat gewend, maar op zo'n moment ervaar je toch wel een beklemming. Als je ziet hoe ze dan met een dode omgaan, dan denk je: Iets meer respect mag ook wel."

Over de naaste collega's hebben de drie niets dan lof. Hanneke lacht. "Bij mij werken er gigantisch veel jongens en daar zitten wel lastige figuren bij. Ze plagen je echt overal mee. Maar het is gewoon gekkigheid."

Artsen zijn wat minder vriendelijk tegen het schoonmakend personeel, vinden Lydia en Carla. "Ook zusters snauwen je soms echt af. Ze zeggen in de gang ook nooit gedag, of ze moeten je kennen. Dokters lopen je helemaal straal voorbij", zegt Lydia. De drie meiden eensgezind: "Co-assistenten zijn het ergst."

"Patiënten zijn vaak wel dankbaar als je hun kamer komt opruimen", stelt Lydia. "Dan vragen ze: Kun je niet een keer bij me thuis komen? Ik moet nog steeds lachen om die aanstaande vader, die in de verloskamer bij zijn vrouw zat. Hij was erg bezorgd. Ik moest steeds maar een andere keer terugkomen, want zijn vrouw had even rust nodig. Aan het einde van de dag heb ik toch maar gezegd dat ik zo naar huis wilde en dat de vloer écht een dweilbeurt nodig had. Het zal zijn eerste kind wel zijn geweest."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 16 augustus 2003

Reformatorisch Dagblad | 28 Pagina's

Ontspannen in het ziekenhuis

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 16 augustus 2003

Reformatorisch Dagblad | 28 Pagina's

PDF Bekijken