Bekijk het origineel

Post uit Johannesburg

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Post uit Johannesburg

3 minuten leestijd

Zoals tegenwoordig de gewoonte is in Zuid-Afrika, moesten we minstens een uur wachten voordat de vergadering begon, dat wil zeggen de jaarvergadering van het Nelson Mandela Children's Fund in Johannesburg. "Houd er rekening mee: we wonen in Afrika, tijd speelt geen rol", zei mijn buurman aan de lange vergadertafel.

Nelson Mandela was zelf keurig op tijd. Even voor elf uur kwam hij binnen, vergezeld van bewakers en woordvoerders, en een driekwartier daarna arriveerde de rest van het bestuur. Toen kon de vergadering geopend worden, een uur later dan afgesproken. Maar het duurde nog minstens een halfuur voor alle aanwezigen, in totaal 500, er waren. Ze druppelden met z'n tweeën of vieren op onregelmatige tijdstippen binnen en gingen met veel lawaai zitten, zodat de vergadering een rommelig karakter had.

De laatste jaren zijn voor de oud-president van Zuid-Afrika niet vriendelijk geweest. Hij loopt nu constant met een stok, aan beide zijden ondersteund door vrouwen. Tijdens het wankelend lopen staat zijn gezicht strak, omdat zijn knieën hem pijn doen. Maar is hij eenmaal achter het spreekgestoelte beland, dan is zijn krachtige stem bewijs genoeg dat hij zich niet door ouderdom laat overmannen.

Voor Nederland was deze jaarvergadering een bijzondere bijeenkomst. Mandela's 85e verjaardag is in vele landen gevierd, maar Nederland had er een inzamelingsactie voor Mandela's kinderfonds aan vastgeknoopt. Wenskaarten, geadresseerd aan "Madiba", konden van extra postzegels worden voorzien ten behoeve van het fonds. De Nederlandse tak van het fonds kon maar liefst 40.000 wenskaarten overhandigen. Het ingezamelde bedrag kwam op ongeveer 60.000 euro, een half miljoen rand. Op het toneel lag een grote blauwe postzak van de KLM met daarin de tienduizenden kaarten, die door de KLM gratis waren overgevlogen uit Nederland.

Madiba had al eerder laten blijken dat hij het een bijzonder initiatief vond. De voorzitter van de Nederlandse afdeling van het Children's Fund, Bas Kardol, kreeg van Madiba een ferme handdruk en de commercieel directeur van TPG Post, Herna Verhagen, een zoen op beide wangen.

En toen kregen we een traditionele 'preek' van de oud-president. "Ik heb hier een uur zitten wachten totdat mijn medebestuursleden het ook tijd vonden om hier aan te komen, drie kwartier te laat", zei hij. Hij ging verder: "Weten jullie wel waarom Duitsland, Amerika, Nederland rijke landen zijn? Nee? Omdat de mensen er altijd op tijd zijn. Staat op de uitnodiging: De vergadering begint om elf uur, dan is iedereen er om elf uur, niet om halftwaalf of twaalf uur. In Afrika houdt men geen rekening met de tijd en daarom is iedereen hier arm. Niemand is hier ooit op tijd", zei Madiba streng. Mijn (blanke) buurman voegde hier fluisterend aan toe: "De blanke man heeft een horloge, de zwarte man heeft de tijd..."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 26 augustus 2003

Reformatorisch Dagblad | 16 Pagina's

Post uit Johannesburg

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 26 augustus 2003

Reformatorisch Dagblad | 16 Pagina's

PDF Bekijken