Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

"Sukarno kwam niet naar buiten"

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

"Sukarno kwam niet naar buiten"

Parachutisten politionele actie morgen bijeen op Bronbeek

3 minuten leestijd Arcering uitzetten

RAAMSDONKSVEER - De parachutisten baanden de weg voor de arrestatie van Soekarno. Zestig jaar geleden begon de tweede politionele actie in Nederlands-Indië met een verrassingsoverval op een Javaans vliegveld. Morgen komen de parachutisten bij elkaar op het Arnhemse landgoed Bronbeek.

De bijeenkomst is aangekondigd als de laatste reünie van de eerste Nederlandse luchtlandingsoperatie. "Maar dat zeiden we tien jaar geleden ook", zegt S. Boons. Hij organiseerde de reünie destijds samen met R. van Groeninghen. Deze keer deed Van Groeninghen het alleen, want Boons had geen tijd. "Als conservator van het commandomuseum in Roosendaal heb ik de handen vol."

De laatste reünie? "We zijn inmiddels allemaal tachtigers. Ons aantal is sinds de vorige keer behoorlijk uitgedund." Behalve op de bijeenkomsten in Arnhem komen de veteranen elk jaar bijeen in Roosendaal. "Wij, de rode baretten, in mei; de groene baretten in augustus. Het loopt al vaak door elkaar, en vanaf volgend jaar gaan we de bijeenkomsten samenvoegen. Omdat ons aantal steeds kleiner wordt."

Boons (82) was brenschutter en moest daarom als eerste springen en op de grond zo snel mogelijk zijn mitrailleur vuurklaar moest maken.

Vijf jaar zat hij als vrijwilliger in Nederlands-Indië

. De tweede politionele actie, van 19 tot 31 december 1948, was onder de codenaam Operatie Kraai in het diepste geheim voorbereid. "We merkten wel dat er iets ging gebeuren, maar waar we naartoe gingen, hoorden we pas een dag van tevoren", zegt Boons. Het was een riskante operatie, omdat niet duidelijk was hoeveel tegenstand er te verwachten was.

Het achterliggende jaar had Boons al zo'n veertig parachutesprongen gemaakt, maar nu zou het voor het eerst boven vijandelijk gebied gebeuren. "Een reserveparachute, zoals tegenwoordig, hadden we niet, want dat zou 25 gulden per man extra gekost hebben. Er zijn para's om het leven gekomen die het met een reserveparachute wel gered zouden hebben."

Respect heeft de veteraan voor de piloten die hen naar het afwerpterrein vlogen. "In oude Dakota's, in de duisternis, zonder radar."

In elk vliegtuig zaten 20 à 24 parachutisten. "Eerst sprong de ene helft en bij de volgende ronde ging de andere helft. We werden beschoten, maar niemand van de para's is geraakt."

"Go!... Go!... Go!" Achter elkaar sprongen de parachutisten naar buiten. Een van hen bleef met zijn voet in een touw hangen. De mannen in het vliegtuig wisten hem naar zich toe te trekken en los te maken. Hij landde ver buiten het afwerpterrein, maar wist zijn makkers terug te vinden.

Op de grond verzamelde elke groep zich rond zijn eigen vlaggetje. De mijnen onder het vliegveld werden snel gecontroleerd, maar bleken geen ontstekingen te bevatten. "De republikeinse troepen waren op de vlucht geslagen, want tijdens onze landing werden de randen van het vliegveld hevig bestookt door onze jagers. Een kilometer buiten het vliegveld wierpen we een stelling op. We wachtten op de vliegtuigen, die de commando's waren gaan halen en daarna ook nog twee bataljons infanterie aan de grond zetten. De commando's rukten op naar Djokjakarta. Wij moesten na een dag terug. In de weken daarna hebben we elders nog drie keer gesprongen."

De landing op Djocja, het vliegveld bij Djokjakarta, was voor de revolutionairen een verrassing. "Sukarno zat nog gewoon in zijn paleis." Daar wilde hij pas uitkomen nadat de commando's gedreigd hadden het te zullen beschieten. Hij kreeg twee minuten de tijd... Binnen een minuut stond hij buiten.

De latere president werd gevangengezet, maar onder internationale druk moest Nederland de actie uiteindelijk staken. "Als militairen hebben we het niet verloren, maar de politiek moest het opgeven."

Dit artikel werd u aangeboden door: Reformatorisch Dagblad

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 16 december 2008

Reformatorisch Dagblad | 20 Pagina's

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 16 december 2008

Reformatorisch Dagblad | 20 Pagina's