Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Onbeleefdheid en respect

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Onbeleefdheid en respect

5 minuten leestijd Arcering uitzetten

Met twee handen wordt het broodje aan het einde van de clubmiddag in ontvangst genomen. Sommige kinderen zeggen dankjewel en ieder kind doet in elk geval een knieknikje. Zo'n knikje is heel belangrijk. Het betekent dankjewel en geeft respect aan. In veel niet-westerse culturen is het tonen van respect erg belangrijk. Ik ga deze culturen echt niet verheerlijken, want ik zie ook de andere kant ervan. Soms zien we zelfs hoe respect andere belangrijke waarden in de weg staat.

Ik ga ook niet doen alsof in westerse culturen alle respect verdwenen is. Het is vaak maar net hoe je hebt geleerd respect te tonen. Toen de "chief" bij ons op bezoek was en bleef eten, deden we natuurlijk ons best om op de juiste manier ons respect te tonen. Je kijkt dan terloops naar de andere lokale gasten en probeert hen na te doen. Een chief spreek je aan met "koninklijke hoogheid", dat wisten we gelukkig al van de keer dat we bij hem op bezoek waren.

Als je een hand geeft, ga je door je knieën tot je hoofd lager is dan het zijne, om je onderdanigheid te tonen. Als je hem iets aanbiedt, doe je dat met je rechterhand, ondersteund door je linkerhand. Zo kan iedereen zien dat je helemaal toegewijd bent en niet stiekem iets achter je rug houdt. Je eet met je rechterhand, want de linker gebruik je in het kleine kamertje. Onder het eten wordt niet gepraat. Daar voelen wij westerlingen ons toch snel ongemakkelijk bij. Een maaltijd is pas gezellig als er ook gekletst wordt. Kinderen horen niet aan tafel te zitten met de grote mensen. (Traditionele ouders eten dus niet samen met hun kinderen en dat vind ik als pedagoog weer jammer.)

Omdat ik niet echt voorbereid was op zijn komst, had ik de kinderen helaas ook geen instructies kunnen geven. Er werd even geklaagd over het feit dat zij dus gewoon op de mat op de grond mochten zitten eten, voor de vriendjes trouwens heel normaal. Naast onze eigen kinderen liepen er namelijk ook zes Zambiaanse vriendjes rond. Voor hen was het erg spannend om zo dicht in het buurt van de chief te zijn.

Toen onze zoon keurig een hand aan hem gaf en vroeg hoe hij het maakte (ik was blij dat hij het nu eens uit zichzelf deed) keek zijn vriendje verbaasd. Welk kind krijgt ooit de kans zomaar de chief de hand te schudden, laat staan zelf het initiatief daarvoor te nemen!

Zelf paste ik niet meer in de grote kring, dus nam ik 'op de tweede rij' plaats. Er werd alweer verontrust gekeken. Later vertelde een gast me dat niemand ooit achter of voor de chief mag zitten, uit respect. Ook al zaten onze kinderen niet aan tafel maar op de mat, toch ontging het hun niet dat de chief zonder blikken of blozen na het eten hardop boerde. Er werd uiteraard hevig gegrinnikt. Dat zouden wij dan weer niet doen als de koningin op bezoek was, trouwens ook niet in de kerk. Mijn man kan regelmatig vanaf de preekstoel horen dat sommige mensen blijkbaar nog maar net hun ontbijt op hebben.

We merken overigens wel meer dingen op tijdens onze kerkbezoeken die naar ons idee weinig met respect te maken hebben. Als er één plek is waar je respect hoort te tonen, is dat toch in de kerk, het huis van God. Of moeten we de 'onbeleefdheden' plaatsen in het hokje "anders, maar niet verkeerd"? Daar kun je soms lang over nadenken, maar dat terzijde.

Je zou verwachten dat een chief al die uitingen van respect erg op prijs stelt, maar ik kwam er tijdens het bezoek achter dat hij eigenlijk ook maar een gewone man wil zijn. Hij kwam even naast me zitten en stelde vragen over onze baby. Bedankte me dat de baby gewoon hier, in zijn provincie, geboren is en vertelde trots dat hij een precies even oud dochtertje heeft.

Hij genoot van het gesprek rondom de open Bijbel. "Het is heerlijk om even alleen met christenen te zijn", vertrouwde hij mijn man toe. Deze chief is lid van de gemeente van een van onze studenten. Ik denk dat het een van de eenvoudigste kerkjes is die we hier hebben gezien: een paar boomstammetjes met een grasdak erop. De kerkbanken bestaan uit een paar liggende boomstammetjes.

Het is een compliment om de chief te horen zeggen dat hij duidelijk verbetering heeft gezien in het werk van de voorganger. "De preken zijn veel dieper en leerzamer geworden." Deze chief is de enige christen onder zijn collega's in deze provincie. Wat een uitdaging voor zo'n man om op een Bijbelse manier een groot aantal dorpen te mogen regeren.

Elke dag staan er mensen op de stoep van zijn 'paleis'. De meesten komen met problemen en vragen hem om advies. Hij zit vaak in een spanningsveld, omdat veel problemen in de dorpsgemeenschappen worden veroorzaakt door botsingen tussen degenen die op een traditionele manier omgaan met respect en jongeren die dat allemaal niet meer zo klakkeloos overnemen.

Inmiddels is zijn voorganger bij ons afgestudeerd. We hopen en bidden dat de Bijbelse principes die hij hier heeft mogen leren via zijn bediening ertoe mogen bijdragen dat mensen niet alleen respect zullen hebben voor de ouderen en de chiefs, maar vooral echt respect krijgen voor de Heere God.

Dit is de laatste column van M. Molenaar-Vreugdenhil. Zij woont vlak bij het plaatsje Petauke in Oost-Zambia. Haar man, ds. C. Molenaar, is daar als docent verbonden aan een theologische school. Zij is moeder van drie kinderen en geeft thuis les. Verder helpt ze mee bij alle activiteiten die op het Covenant College plaatshebben.

Reageren aan scribent? buitenpost@refdag.nl.

Dit artikel werd u aangeboden door: Reformatorisch Dagblad

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van woensdag 24 december 2008

Reformatorisch Dagblad | 23 Pagina's

Onbeleefdheid en respect

Bekijk de hele uitgave van woensdag 24 december 2008

Reformatorisch Dagblad | 23 Pagina's